330

T. LIVII [U. C. 585. A. C. ,g 7 ,]

adductum esset. Suberat et secreta spes bimorumpraemiorumque ab senatu, quae vix salva pietateeius contingere poterant. Erant enim quidam Ro-manorum quoque non boni auctores, qui spe cupidi-tatem eius elicerent: Eam opinionem de Attalo etEumene liomae esse, lanquam de allero Romanis cer-to amico, allero nec Romanis, nec Persi fido socio.Itaque vix statui posse, utrum, quae pro se, an, quaecontra fratrem petituras esset,ab senatu magis impe-trabilia forent: adeo universos omnia et hitic tribue-re, et illi vero negare. Eorum hominum, ut res do-cuit, Attalus erat, qui, quantum spes spopondisset,cuperent, ni unius amici prudens monitio veluti fre-nos animo eius, gestienti secundis rebus, imposuis-set. Stratius cum eo fuit medicus, ad id ipsum a nonsecuro Eumene Romam missus, speculator rerum,quae afratro agerentur, monitorque fidus, si decedifide vidisset. Is, ad occupatas iam aures sollicita-tumque iam animum quum venisset, aggressus tem-pestivis temporibus rem prope prolapsam restituit,Aliis alia regna crevisse rebus, dicendo: regnum eo-rum novum, nullis vetustis fundatum opibus, fraternastare concordia: quod unus nomen regium et praeci-puum capitis insigne gerat, omnes fratres regnent.Attalum vero, quia aetate proximus sit, quis non prorege habeat t neque eo solum, quia tantas praesentesedus opes cernat, sed quod haud ambiguum propediemregnaturum eum infirmitate aelateque Eumenis esset,nullam stirpem liberum habentis: (necdum enim agno-verat eum, qui postea regnavit). Quid allinere vimafferre rei, sua sponte ad eum mox venturae? Acces-sisse etiam novam tempestatem regno tumultus Gal-lici, cui vix consensu et concordia regum resisti queat.Si vero ad externum bellum domestica seditio adiicia-tur, sisti non posse; nec aliud eum, quam, ne fraterin regno moriatur: sibi ipsi spem propinquam regni