397

tiani in caplivitatem redegerunt vendilores farinae ct omnibusemtoribus ut farinam reporlarent mandaverunt accensoque ignein medio Riviallo omnem injecernnt farinam el combusserunt in-flnito inspectante populo. Dies ille longior mihi caeleris videbatur,pro eo, quod in crastinum inlendebarnus recedere; licet enimurbs Venetiana sit pulchra et mirabilis et omnium rerum mundisit ibL abundantia, tarnen illi, qui in ea nati et enutriti non sunt,longas ibi habenl horas, nec morari ibi diutius deleclat, pro eo,quod semper homo alienus ibi slat in quodam timore et sollicitu-dine, in tantum, quod aliquando quidam non possunt ibi nec dor-mire nec quiescere, quorum aliquos vidi; nam aliqui timent, quodurbs absorbeatur lubrico fundata solo, aliqui quod fluclibus obruan-tur irruentibus, aliqui quod domus altae solvantur in fundamento,aliqui ne subito tumultus fiat populi timent et in seditione adver-sus alienos occidantur. Sed illi timores sunt aut superslitiosorum,aut phanlasticorum, aut formidulosorum. Superstitiosi timent nontimenda, ut Aegyptii timebanl casurum coelum, si Apollinis idolumremoveretur; et pbanlastici timent, Allantem fieri fessum et coe-lum abjecturum a se; et formidulosi timent ad sonilum et casum(I») folii de arbore cadentis. Sed et nonnulli fatui in securitateexistentes timent, et sine formidine in locis insecuris sunt. Yi-di de bis unum, nam vitricus meus conduxerat famulum, domuisuae servientem, qui erat villanus, et numquam in oppidis moratusfuerat, cumque per diem unum et noctem in domo nostra man-sisset, petiit licentiam redeundi in villam, dicens, se nulla rationeposse manere. Cumque vitricus meus causam quaereret, respon-dit: ecce, inquit, quando cogito, oppidum esse muro cinctum etnocte portis clausum, tantus timor me invadit, quod inhorrescuntpili capitis mei. Sicque dimissus reversus est in villam, ubi necmuri nec portae erant, et ibi quiescere potuit. Sic etiam estcum illis, qui timent Yenetiis. Verum tarnen nihilominus causasubest aliqua limoris in Yenetiis, nam ego ipse nonnumquam timoreaffeclus fui: ibi enim non auditur folium de arbore cadere, sedtantum strepilus et fragor maris ab extra, praecipue noctibus, dumomnia in silentio sunt, quod non viliose timet homo. Solebamfrequentius in mediis noctibus surgere et in altanam ascenderead orationem, ubi quandoque prae confusione sonilus maris nonpoteram manere. Cottidie etiam ibi corruunt muri et domus, et