DAS ZWIEGESPRÄCH
397
et de uno calice participamus. Et quomodo sunt multicorpus unum, quos iste omni privatus charitate dividere tarn impudentifronte conatus est atque ad arma sumenda contra se invicem praeteromnem charitatis rationem saepius provocavit? Vos autem estis,inquit 25 », corpus Christi et membra de membro. Sed sicharitas fraternitatis, non separatio unitatis manserit in vobis, pro-sequamur apostolicam doctrinam, ut facilius male opinantes et falsadefendentes veri assertione superemus. S i q u i s, a i t 2M , v i d e t u rcontentiosus esse, nos talem consuetudinem nonhabemus neque ecclesia Dei, hoc autem praecipionon laudans, quod non in melius, sed in deteriusconvenitis. Primum quidem convenientibus vobisin ecclesiam audio scissuras esse inter vos et exparte credo. Nam oportet et hereses esse, ut quiprobati sunt, manifesti fiant in vobis. Convenienti-bus ergo vobis in unum iam non est dominicamcoenam manducare, quoniam non potestis mensaeDomini participes esse et mensae daemonioru m 266 .
Civis. Video aperte, quid vas electioni s 256 de huiusmodimanducantibus sentiat, in quibus est zelus et contenti o 257 , quinon probant se ipsos prius, ut sie de pane illoedantet de calice bibant, qui manducantes et bibentesindigne, iuditium sibi manducant et bibun t 258 . Magnunmrevera hoc animarum periculum.
Petrus. Testes sunt de coneivibus tuis multi, me isla iampridemconstantissime improbasse, et praesertim ex quo me Florentiam no-vissime contuli. Secutus sum (ut debui) apostolicam veritatem, nonhereticam superstitionem, idipsum vehementer de omnibus cupiens, quiFratris huius erroribus obstinatius implicantur. Caeterum responden-dum singulis, quae de ipso mihi quottidie referuntur quaeque ex eiusscriptis aere impressis olim legeram, nequaquam censui. Potiora tan-tum attigisse placuit, presertim ut qui hereticos affirmaret omnes, quise exeommunicatum crederent, ipse potius manifestam sapere heresimostenderetur.
Civis. Adeo me penitus sacris testimoniis et optimis rationibus inhac nostra de Fratre sententia confirmasti, ut nulla in re abs te dissen-tire, etiam si velim, possim.
Petrus. Reliquum est, ut precemur Dominum, ne ultra permittatvulpem illam demoliri vineam sua m 258 . Sed aut capiaturnobis, aut quod magis optaverim, commutetur. Si quidem et pro here-ticis orat ecclesia et redeuntes praevaricatores ad cor materna excipitpietate. Raro tarnen ii, qui in suo sensu abundan t 200 , qui minusconscientiam, quam iaetantiam quaerunt, qui dixerunt 261 : lin-guam nostram magnificabimus, labia nostra a nobissunt, quis Dominus est, raro, inquam, huiusmodi vix fractiscervieibus inclinantur. Nam tumore inflati superbiae etiam agnitampostmodum veritatem fateri contemnunt, et rumpi potius patiuntur quam