20

Versus sunt hi.

Late diflusus sie ecclesiasticus vsus

Sc Testamentis exereet in omnipotentis,

Ut legat haec ambo, sed et omni compleat anno

Sicut in hebdomada psalmorum clauditur oda.

Ast hinc psallendi, cum stet Status, inde legendi,

Dcctio, quo prosit, nunquam praefatio desit,

Qua clavi linien patet ad quodeunque volumen:

Pandat ut admisso, quod elamet abiissus abiisso.

Admitti vero dedit ejus gratia clero,

Qui populis ipso parat hinc documenta ministro.

Sed eunetis aeque non detegit intima quaeque.

Quis tarnen interea non abnuit interiora.

Angelus hinc ensem suspendit percuttentem.

Altius inflictus non laedit fuhninis ictus,

Non ignis torrens, non vultus Daemonis horrens,

Captiuis dirae discedunt sensibus irae.

Vasta lues niorbi, quae saepe supervenit orbi,

Aut non accedit, citiusque precando recedit.

Exceptos natos, quod vult pater esse paratos,

Vcrberibus tangi, poenisque rugacibu's angi,

Quis obsterrendi nocuo sunt foedere nuuidi.

Sed non donorum Dens usum subtrahit honun,

Quis patrem sesse per verbera comprobet esse.

Si sit ejus ritus legaliter liic stabilitus,

Vt sie psallatur seu diximus atque legatur

Utilitas extra patet haec, latet altior intra.

Huc introduetus gustabit munera fruetus.

Cui donat nientem Dominus gustnre scientem

Fruetus majoris, quam pandat lingua, saporis.

Sed nee erit, gustum qui scriptis exprimat istum,

Gustans ipse magis seit, quam sit gratia suavis,

Quam scripturarum conservat cella sacrarum,

Et quae diffundi se vult per climata mundi:

Quo genus humanum sit in hoc lnedicamine sanum,

Quod naturaruin peragit compago duarum :

Dum Dens inde pater parit, hinc parit innuba mater:

Nil coelis illinc, nil terris charius est hinc.

Qua specie bina componitur haec medicina.

Christus patre satus, Dens: ast homo virgine natus,

Qui cum patre Deus, sed et almo Pneumate, verus,

Ad nos indultis pandat pia viseera eulpis,

Saecla per examen dum juste discutit. Amen.

Hos versiculos beati viri ideo huic operi iuserendos utile duxi, vt quomodo simpliciores plane curreutisprosae delectantur pastu, ita perfectiores enucleatius spiritualiter dieta indagantes, eorum spirituali gustupariter reficiantur et fruetu.

Caput XV.

De exhortationibus, quos ad fratres facere erat solitus.

Saepius autem in conventu fratrum de salute disputans, et suadens animarum, inter multimodas virtutumpropositiones, hoc modo plerumrpae eleemosynarum vel hospitalitatis commendabat gratiam: oportet inquit,ut scriptum est, et testimonium habere bonum ab his, qui foris sunt: et hospitalitatem non oblivisci, dumet quosdam placuisse legamus, angelis autem bospitio reeeptis. Vnde magnopere vos, fratres, pauperum, velhospitum suseeptioni curam impendere admoneo, quia profecto quiequid illis fideli deuotione confertur Christonimirum, qui se in paupere suseipi, in hospite colligi vult, impenditur. Ideoque maxime necessariam hospi-talitatis et eleemosynarum intuli gratiam, quia nee locum propagari perpendo vel inhabitantes, nisi pereleemosynas et assiduas preces. Verum, charissimi, dum alieujus in vobis boni scintillam videritis ignescere,ne vestris quaeso meritis velitis adscribere, quoniam ut scriptum est, neque volentis neque currentis, sedDei est miserentis. Omnipotens quippe Deus adspirando nos praevenit, ut bona velimus: et adjuvandoprosequitur, ut possimus: inanis enim aliter esset conatus noster, nisi divina cooperaretur et virtus, et taliterautem gratia praecurrente, et bona voluntate subsequente, quod conditoris est doni, nostri fit meriti. His etejusmodi exhortationibus corda fratrum irrigans frequentius ad seetandam prouocabat pietatem. Lucrandisautem sedulus invigilans animabus, satagebat nil promere verbis, quod non roboraret exemplis, ne vitaemunditiaprorsus discreparet a lingua. Hoc ordine nimirum hypoeritarum declinabat consortium, qui verba quiderasanetorum habent, sed vitam non habent: et quos sermonibus generant, non fovent exemplis: et quos verbisaedificant, moribus et vita destruunt. Namque vir beatus non solum lingua sua suasit, sed et exemplis,moribus et vita subjeetis ostendit, quaeeunque fidelibus suis omnipotens Deus obseruanda mandavit. Pauperumvero Uli semper erat maxima cura. Unde dispensatione provida Xenodochio superaddidit deeimas atquevineta, ut absque peeunia victus eis praeberentur necessaria. Jugiter illi adversus vitia pugna, quia mens advirtutes ereeta, non erat proelivis ad vitia. Radicem omnium malorum, cupiditatem, vel avaritiam, adeo perhorrebat,ut praeter communem simplicemque victum nil sibi prorsus, quod speciale foret, assumeret Pietatis affeetupotius amari, quam timeri satagebat. Unde jaetantiam et elationem proeul dubio respuebat, nulli verodetrahere, nulluni volens odire, extinetis faeibus irae vel invidiae, elegit omnes fraterna dilectione diligere.Semper hilaris, semper laetus, praeferens hilaritate vultus, quam sincerus et purus et erga Deum et homines ejusesset affectus. Quanquam vero jugi esset contemplatione suspensus, erat tarnen singulis compassione proximus,mente immine deflectens a contemplatione, dum pietas ferueret in opere. Sic nimirum in similitudine coelestiumanimalium, ante et retro oculatus, utrarumque virtutum fuerat charitate devinetus: ut dum cuilibet earumvideretur intentus, proprietate tarnen non careret alterius. Taliter se agebat, qui Deo nil charius possidenspraeferebat, ex omni cordis et animi affeetu, diligens Deum, omnem vero christianum tanquam se ipsum:seruans in simplicitate jrmocentiam, in charitate concordiam, in humilitate modestiam, in diseipbnae seueritatecensuram. Erga bene agentes Praelatus apparere noluit, sed ut coaequalis et socius: adversus vero vitiadelinquentium. promotionis suae exercebat priuilegium. Quis autem verbis valeat exprimere, quanta discretioneomnia judicia sua studuerit temperare, quantaque justitia moderari ? dum etenim pro quovis delicto alicuiforet inferanda correctio, primitus in se descendens, iuxta illud Apostoli, si praeoecupatus fuerit homo inaliquo delicto, vos, qui spirituales estis, instruite hujusmodi in spiritu lenitatis, considerans te ipsum, ne et tutenteris: tanquam proprii reatus delictum deflebat alterius. Ita nimirum mens Deo devoti pectoris, omni se