Apologia pro60tore confirmatum, & renuntiationes, Neoburgensem, & Bi-pontinam.Sed profectò etiam per hanc viam operam & oleum per-dis: nam † etsi hoc statutum Principum, aeque ac nobi-lium, filias obligaret (quod nunquam probabis) tamen si no-strae hypothesi applices, maioratum tuum nihil iuvabit, imòeum planè destruet, & in nihilum rediget. Haec enim sunt sta-tuti verba formalia: Aber inseitten oder beyfällen (qualis hic no-ster est) sol durch die sambtliche gebrüder / vnd Schwestern gleich-heit in Erbtheilung vnd Scheidungen gehalten / vnd darin keinerdem andern vorgesetzet werden / rc. id quod diserte cum privilegionostro Carolino consentit: quid tu contra? ut iure civili sta-tutum, sic statuto, specialior lex, & privilegium est potentius.Sed ubi est illa lex specialis? ubi privilegium speciale? Quodtuum maioratum comprobet? Certe nusquam: Si pactum A-dolphi primi Ducis Cliviae pro lege, pro statuto, pro consuetu-dine nobis vis obtrudere, toto coelo erras: pactum enim nonest lex, non statutum, non consuetudo: verum enim vero late-rem lavo; surdo fabulam narro: tu nihilominus perpetuo &indesinenter ad conventionem illam Clivensem provocas,eamque dicis esse principiorum principium, & legem provin-ciarum fundamentalem, nunquam antiquatam, nunquam im-mutatam, nunquam correctam. Quia igitur non ipso sole nonagnoscis lucem, vel potius studio partialitatis excaecatus nonpotes, aut denique non vis eam agnoscere: illa tamen propter-ea non desinet esse lux, iis, qui tali vicio non laborant.De renuntiationibus repeto, quę in discursu verè Juridico,§. sed quicquid, usque ad § nunc videamus, &c. tuae assertioni op-posui: quae, etiamsi rumpâris, solidè refutare nunquam pote-ris. Rectè monent logici, cum iis qui principia negant, non es-se disputandum: hoc cum tu (discurrens Jurista) in omnibustuae apodixeos partibus facias, perpetuò iis, quę assertioni tuaeadversantur, aliud nihil quàm repetitionem principii oppo-nens