44

Apologia pro30Deus oculos tibi abstergat, & mentem aperiat, ut veritatemvideas, eamque amplectaris: Is inquam JC. percelebris sic scri-bit in tractatu suo de feudis lib. 1. cap. 8. de feudorum distributionib.num 36. Hodie de consuetudine feuda dignitatum maiorumnon solum ratione iurisdictionis & administrationis, sed etiamratione bonorum & utilis dominii dividi solent, ut communi-ter docent in d. § praeterea Ducatus, Isernia & Alvarottus in c.1.§. o-mnes filii, si de feudo defuncti fuerit controversia. Quod ut de caete-ris provinciis iam non dicam, de Germania nostra, praeterquamquod id docet experientia, testantur Schurf. cons. 17. n. 5. Cent. 1.Hemming. Goeden. cons. 20. n. 4. Wesemb. cons. 41. n. 163. Hartm. Hart.2. obs. 20. in principio. Gail. lib. 2. obs. 153. n. 2. Borcholt. d. c. 7. num. 4.eandemque consuetudinem in Italia receptam esse, testaturClarus de feudis. quaest. 44. n. 2. eamque ubique fere locorum vi-gere scribit Gailius d.n.2. hactenus Dn. Vulteius.Hanc Germaniae † generalem & receptam consuetudi-nem tu domine discurrens Jurista veritate convictus, sicut parest, in Apodixi tua folio 50. §. in quo mihi videntur, apertè fateris, u-bi scribis, te libenter agnoscere, omnes alios Imperii RomaniDucatus, ex Germaniae consuetudine esse divisibiles, solos au-tem Ducatus Juliae, Cliviae & Montium ab hac consuetudineexemptos, sic ut consortis & divisionis omnino sint impatien-tes: at quare? quia, inquis, prae aliis Ducatibus Imperii Roma-ni habent multum regalis dignitatis & maiestatis: quę ratioan vera vel falsa sit, in thesi sequenti 3. singulariter videbimus.Sed quid si tibi demonstrare possem, hos ipsos † Ducatus& Comitatus, non minus ac alios Germaniae Principatus iamantea non semel, sed saepius fuisse divisos, an non semper & in-ter quoscunque successores manebunt divisibiles? certè hocaffirmat idem Dn. Vulteius ex Tyraquello, & Borcholdo, defeudis cap. 7. p. 3. n. 45. in dicto tractatu & capite de feudis. Affirmo &ego: quia omnes in hoc consentiunt Dd. Ducatum divisibi-lem esse, qui semel fuit divisus, multo magis si saepius: ergo peromnes