257. B.

ΠΕΡΙ ΤΟΓ ΣΤΕΦΑΝΟΓ.

67

τοϊς Ένζαντίοις πολιορχών αντονς έωρά9· 3 νπό πάντων,ον τί γένοιτ 3 αν αϊσχιον ή μιαρώτερον; νμεϊς < 5 ’ οΐ χαϊ 94μεμιράμενοι πολλά χαϊ δίχαι αν εχείνοις είχότως περίών ήγνωμονήχεσαν εις υμάς εν τοϊς εμπροσ&εν χρόνοις,ον μόνον ον μνησιχαχοΰντες ονδε προϊέμενοι τονς άδι-χονμένονς, αλλά χαϊ σώζοντες έφαίνεσϋ-ε, εξ ων δόξαν,έννοιαν παρά πάντων έχτάσ&ε. χαϊ μην οτι μεν πολλούςεστεφανώχατ 3 ήδη των πολιτενομένων, άπαντες ϊσασι’δι 3 όντινα δ 3 άλλον η πόλις εατεφάνωται, σνμβονλον λέγωχαι ρήτορα, πλήν δι 3 εμέ, ονδ 3 άν εις είπεϊν εχοι.

α Ινα τοίννν χαϊ τάς βλασφημίας, ας χατά των Ενβοέ- 95ων χαϊ των Βνζαντίων εποιήσατο, εϊ τι δνσχερές αντοίςεπέπραχτο προς νμας νπομιμνήαχων, ανχοφαντίας ονσαςεπιδείξω μή μόνον τφ ψενδεϊς είναι (τούτο μεν γάρ νπάρ-χειν νμας ειδότας ηγούμαι), αλλά χαϊ τφ, εί τά μάλιστ 3ήσαν άληέλείς, όντως ώς εγώ χέχρημαι τοϊς πράγμασισνμφέρειν χρήσασ&αι, έν ή δνο βούλομαι των χα-9· 3 νμας

reimende Assonanz am Schlufs hebtden Gegensatz.

94. υμείς — χρόνοις, im Bundes-genossenkriege, den Byzanz nebstChios und Rhodos 01. 105, 4 bis106, 1. 357—355 gegen Athen ge-führt hatte. — τους αδικούμενους,generell gefafst, obwohl auf εκεί-νους zurückzubeziehen. Der Rednerspricht von einem Grundsätzeder Athener, Notleidenden zu Hilfezu kommen. — δόξαν, έννοιαν ]Mehrere Hdschr. fügen τιμήν hinzu.Doch vergl. für das zweigliedrigeAsyndeton § 67 την χεΐρα, το σκέ-λος πεπηρωμένον. 234 οπλίτηνδ', ιππέα — ουδένα. 241 ονχ ώςe| εδό&ησαν, απηλά&ησαν ; 3, 31περιηρημένοι χρήματα, συμμά-χους, , 19, 190 σπονδών , ίεοώνίκοινώνησαν. 220 Εύβοιαν, ^Ωρω-πον άποδώσειν, 21, 61 αναλί-σκοντας, άγωνιώντας. 81 τη δίχΓ,rois νόμοις. — σύμβουλον λέγω}Der Redner denkt hei den Nicht-Rednern an Phokion, dem einHaupt-

verdienst dabei gebührte.

95. κατά των Εύβοέων] Aesch.3, 85 ff. Der Redner geht zu demim § 89 mit avev Angedeutetenüber. — των Βνζαντίων] Der-gleichen findet sich in der aufge-zeiehneten Rede nicht, ist also vonAeschines wohl nur mündlich ge-äufsert worden. — δυσχερές] „Un-bequemes, Ungeschicktes“ mit ab-sichtlicher, für den augenblicklichenZweck passender μείωαις des Aus-drucks. — νπάρχειν — ειδότας,ein verstärktes είδέναι. Vgl. § 228.20, 25. 96 u. zu 2, 26 u. 4, 13 undlateinische Umschreibungen mit ha-bere, teuere u. a. — τά μάλιστ , zu§21. — κέχρημαι — χρήσασ&αι]An dieser Wiederholung desselbenVerbums nimmt der Grieche nichtnur keinen Anstofs, sondern erwählt sie sogar mit Absicht. DasVerbum nähert sich hier der Be-deutung „auffassen“. — Sv η δύο,wie 20, 58. Was den Sprachge-brauch anbetrifft, so steht bei eis5*