256. K.

ΠΕΡΙ Τ01' ΣΤΕΦΑΝΟΓ.

Go

τής ννν ειρήνης, ήν ουτοι κατά τής ηατρίδος τηροϋσιν οιχρηστοί επί ταΐς μελλούσαις Ihtiaiv, ών διαμάρτοιεν, καιμετάαχοιεν ών υμείς οί τά βέλτιστα βουλόμενοι τουςΰεονς αιτείτε, μη μεταδοϊεν υμίν ων αυτοί προήρηνται.λέγε δ ’ αυτοίς καί τους των Βυζαντίων στεφάνους καίτους των ΠερινίΗων, οίς εστεφάνουν εκ τούτων την πάλιν.ΨΗΦΙ-ΜΑ ΒΥΖΑΝΤΙΩΝ. ^Έπί ίερομνάμονος Βοαπο- 90ρίχω Ααμάγητος έν τά αλία ελεξεν, εκ τάς βωλάςλαβών ρήτραν, επειδή ο δάμος δ Αθηναίων εν τε τοΐςπρογεγεναμένοις καιροίς εννοέων διατελεί Βυζαντίοιςκαί τοίς ανμμάχοις καί αυγγενέαι Περιν&ίοις καί τιολ-λάς καί μεγάλας χρείας παρέσχηται, εν τε τή> παρεατα-κότι καιρψ Φιλίππω τώ Μακεδόνος επιστρατεόσαντοςεπί τάν χώραν καί τάν πάλιν επ' άναστάαει Βυζαντίωνκαί ΠερινΙΗων καί τάν χώραν δαίοντος* καί δενδροκο-πέοντος, βοη&ήοας πλοίοις εκατόν καί είκοσι καί σίτψκαί βελεσι καί όπλίταις Ιξείλετο άμε εκ των μεγάλωνκινδύνων καί άποκατέατασεν τάν πάτριον πολιτείαν καίτώς νόμως καί τώς τάφως, δεδόχΰω τφ δάμφ τφ Βυ- 91ζαντίων καί ΙΙερινίΙίων, Α&ηναίοις δόμεν επιγαμίαν,πολιτείαν, εγκτασιν γάς καί οίκιάν, προεδρίαν εν τοίςάγώσιν, πάροδον ποτί ταν βωλάν καί τον δάμον τιρά-

δραχμη καί χοϊ καί τέτταραιν όβο-λοϊς ώσπερ ασΟ'ενονντα τον δήμονδιάγονσιν. — τη S ννν — οί χοη-στοί\ Dem Einflüsse der nachAlexan-ders Thronbesteigung allmächtigenmakedonischen Partei war es zu-znschreiben, dafs die Athener wederan der Erhebung der Thebaner 01.111, 2. 335, noch an der der Pelo-ponnesier 01. 112, 2. 330 sich be-teiligt hatten. Vgl. § 323 und überden ironischen Sinn von χρηστοί(»Biedermänner“) zu § 318. — μελ-ioiaan, = των μελλόντων. Vgl.Aesch. 3, 100 χρηφισμα μεστόνΕλπίδων ονκ έσ ο μενών, ελπίδες

sind in diesem ZusammenhängeKonkret: „leere Hoffnungen“. —Demosthenes II. 6. Ä.ufl.

καί μετάαχοιεν κτλ.] Vgl. 6, 37:cos δ* άν έξετασ&είη μάλιϋτ ’ ακρι-βώς, μη γένοιτο . . . ονδένα γάρβονλοίμην έγωγε άν , ον§ ’ εί δί-καιός εστ 9 απολωλέναι, μετά τουπάντων κίνδυνον και της ζημίαςδίκην νποσχεϊν· — προηρηνται ]nämlich Sklaverei. — στεφάνους ]Goldene Ehrenkränze wurden nichtnur vom Staate einzelnen um den-selben verdienten Personen, son-dern auch einem Staate von demandern als Zeichen der Anerkennungund Dankbarkeit für geleistete we-sentliche Dienste gereicht. Vgl. 24,180· — τους των Βυζαντίων στε-φάνους οις έστεφάνονν = τον sπαρά των Β. στεφάνους , wie § 92.

5