— XXIII —
König Philipp scheint es dann gelungen zu sein, den langwie-rigen streit beizulegen: ein teil der Münchener gefalle wurde denFreisinger bischöfen zugesprochen.
Zäh behauptete Otto seine ansprüche auch gegenüber dem'her-zog Bernhard von Kärnthen, dem markgrafen Heinrich von Istrien(seinem verwandten) und andern 1 ). Wie hartnäckig diese kämpfewaren, dafür wird uns ein bezeichnendes beispiel überliefert 2 ):
Memorie dignum duximus commendandum, quam gravi laborepredictus presul Otto castrum in Chunratsheim cum foro in Wad-Jwun et suis attinentiis, coraiu imperatore Hainrico facienda queri-nioniam, obtinuerit a comitc Chunrado de Pilenstain. Quo defuncto,filius eius Fridericus nomine sibi hereditario iure usurpavü. A cuiuslaqueo dum per gravcs expensas et labores obtinuisset, co defunctoaliud iniquum membrum subcrevit, videlicet in fratre suo, qui he-reditario iure predictum prcdium habere voluit. Post cuius disces-sum füius eins, qui sacris literis fuit inbutus, cingulum müitarevolens assumere, viam universe carnis ingressus est. Post cuiusobilum violentcr occupare incepit comes Fridericus de Morn, coquoä genelogiam de prcdietorum com'dum prosapia duceret, et ipsumFrisingensem episcopum adeo damnificare presumsit, quod castrumsuum fraudolenter et violentcr occuparet omniaque adtincntia vio-lentcr sibi, usurparet, quoadusque per querimoniam predictus epi-scopus coram duce Austrie iusticiam obtinendo liti finem imponerettaliter, ut unum castrum in Chilnratishcim episcopo Frisingensi etaliud comiti cederet. Verum equitatis amator et iusticic, qui nonderclinquit sperantes in se, non passus iniuriam, quam predictuscomes exercere satagebat, liti finem inposuit, dum eum de hoc se-culo migrare permisit, et sie episcopics cum quieta pace predictabona possedit, milli advovaciam volens conferre 2 ). Man begreift,dafii nach derartigen erfahrungen Otto auch sonst mehrfach daraufverzichtete, das kirchengut dem „schütz" der vögte anzuvertrauen.Die Zähigkeit im behaupten seiner rechte wird den Zeitgenossenum so mehr im gedächtnis geblieben sein, als sein nachfolger Ge-
1) Meichelbeok Instr. 1368—1370. I 395; Germania pontificia Is. 336 (20. okt. 1196); vgl. auch ebenda s. 184 (9. juli 1188).
2) MG. SS. XXIV 324.