84 Nr. 52. 1507 April.

crevisset, verebamur, cum unicum solum exemplar extaret, nealiquo iniquo sidere iacturam aut periculum aliquod pateretur.Nostra itaque opera et aere tandem effecimus, ut artifex illeonus subierit partim, ne vigiliae et lucubraciones Ligurini perirent,partim eciam, ne incliti caesaris nostri Friderici primi laboreset egregia facinora oblivioni traderentur. Accessit hiis peculiarisamor patriae. Cum enim origo nobis et quidem omnibus exSuevia foret, pulchrum admodum videbatur, Fridericum, qui etipse ex gente Sueva originem duxit, Suevorum potissimumauxilio ex taetro carcere et post aliqua saecula iterum in lucemprodire. Multa quidem inclito nostro Friderico propter innumeroslabores, quos pro Romani Imperii decore ac maiestate con-servanda pertulit, Germania nostra debet, sed longe plura uni-versa christiana respublica, pro qua insignem ac sanctissimamillam expedicionem ad res christianorum in Asia restituendas sus-cepit et in qua, postquam Armenios feliciter devicerat, ut piumet religioni christianae devotum caesarem decebat, vitam quoquecum maxima christiani populi iactura amisit. Solius enim Fridericiper eam tempestatem virtus et rei bellicae peritia tuto Saladiniregis victoriae ac felicitati opponi et inclinatam rempublicamchristianorum in Asia erigere potuisset.

Quisquis igitur es, qui haec legis, Ligurinum hunc egregiumvirtutum Friderici caesaris praeconem ex Germania proficiscentemne despicias, sed alacri animo amplectere atque revolve. Reperiesrevera pleraque, quae te legisse non modo non paenitebit, verumeciam plurimum iuvabit. Vale Lector.

52.An K- Maximilian. (.1507 April. Augsburg.}

Über Herkunft und Werke Ottos von Freising und denBrief Kaiser Friedrichs I. an ihn.

Gedrudä: Erstausgabe des „Ligurinus" (vgl.dieVorbem.zuNr.51) fol.Lßv.

D. imperatori caesari Maximiliano augustoConradus Peutinger Augustanus foelicitatem.Illustris marchio orientalis Leupoldus (ita enim se in litteriserectionis monasterii Neunburg Danubiani' appellat), clementissime

1 Klosterneuburg. In der Urkunde vom 29. Sept. 1136 (Pez, Thes. anecd.6 a S.316 Nr.94), auf die sich Peutingers Angabe allein beziehen kann, nennt