Vita Burchardi. 101

omnium vilissimus, infimi gencris, parcntclac pcccatricis, cunetis incognitus,scd tarnen mihi conscius. Similitudo gentis et commotio capitis in populis.Nam ut deses respuor, ut foetens expuor, ut putridus despicior, et hoc nonimmcrito. Gottidie namque infelicissimus ego in pcccatorum volutabro pu-trcsco, et onera gravia et meo collo importabilia miser gercre fcrvesco. Quic- 5quid enim labilis desiderat animus, vclut lutum nullo Camino probatum, adperagendum mollesco, et commissa, quae semel vix exortis lacrimis defleo,totius animi salutis oblitus, statim centuplico. Unde et verba mea doloresunt plena. Haec te, frater, similiter mecum cognoscere puto, quem simili-bus terminis* non semel sudasse, haud ignoro. Sed quorsum haec? Quor- 10sum tc, dilectc, supervacua ratione demum duco? Supervacuam rationemdico, quam vcrbis profitemur sed factis non consequimur. Nam in primordiohuius rationis non ad tristitiam, sed ad iucunditatem, non ad dolorem, sedad laetitiam, non ad vitia, sed ad virtutes profcrendas te, dilecte, vocabam.Ergo ad inceptam redeo sententiam, dilcctionemque tuam b rogito atque sub- isnixe flagito, ut vel interrogando praecedas meque de huius viri vita narran-tem intelligas, seu me interrogantcm corrigas et praedictas virtutes narranspleniter edoceas."

Econtra ille grates referens, inquit: „Tua petitio vel admonitio, carissime,non vituperanda sed multum mihi videtur laudanda. Quae enim petendo 20quasi scripsisti, ad haec me salubria narrando admonuisti, sicquc salutisfcrisverbis me commotum fecisti. Dixisti namque, te non adhuc esse oblitummeae intcrrogationis et de actibus nostri senioris. Et ego quippe memorsum meae inquisitionis ac tuac de eius virtulibus expositionis. Petivi ergoet peto iterum, ut de felicibus illius factis aliqua scribas sive ad scribendum 25mihi suggeras. Turpc est enim vela deponere, cum prosper ventus noncessat afflare. Ergo promissio tua implcatur, et quia fortuna aspirat, ultranon differatur. Sed illa de quibus dixisti gravia onera et miseras munda-narum rerum curas, usque modo vix mecum nomine notas, ita aeclivis iamhumeris porto, ut heu! nee respirarc nee prae magnitudinc ponderis suspi- 30cere potero. lllos autem fluetuantes seculi turbines diversasque adversitatumineursiones aerisque tevrores, quos vivente bcato patrono nostro rarissimossensimus, promerentibus peccatis nostris iam quasi cotidianos vel momenta-neos sustinemus. Illius namque püs orationibus dum vixit apud Deum adiuti,a periculis omnibus quasi muro muniti fuimus 0 . Postquam autem eius bene- 35dieta praesentia orbati sumus, quo seeundum vocem dominicam extinetopastore, quasi oves sine offensaculo positi, sumus dispersi, et pene ad nihilumredacti. Unde quotics talia tc loquentem' 1 modo audiebam, toties per singulapene verba tacite flebam nee nudis lacrimis sed teste conseientia mea, exintima compunetione concretis. Ergo quaeso, perge narrando de hoc viro, *oquae promisisti, et si quid potero tibi, frater, suggerere, non desisto." —»Fateor, inquam, quod püs eius orationibus a telis periculosis semper pro-l ecti sumus; et ideo me impune peccasse, stultissimus tunc putabam, quo-

a ) Am Hände des K. Dr. steht: tlmrmis videtur legcinilmii. h ) K. Dr.:

tuam, dilectionemque. c ) K. Dr.: sumus. <*) K. Dr.: loquente.