C Cxxv.
petitū ad āpliꝰ ꝯgnoſcēdū. Id̓o ſb̓dit̉s meū aperui. l. i. intellectū extendi ad capiēdū ꝟbū dei: qͦd ē cibꝰ anīeUn̄ intellectꝰ dicit̉ hic os aīe: ſicut īanimalibꝰ os dicit̉ illa pars corꝑis ꝑquā cibus accipit̉ (⁊ attraxi ſpm̄. ſcꝫintelligētie qͥ dat̉ d̓ſiderātibꝰ eū Id̓oſb̓dit̉ (qꝛ mādata tua deſiderabā. ſcire et facere Hu. Hic ē argumentumꝙ ꝓpt̓ deſideriū dat̉ homī gr̄a: ex hͦdeſiderio accenſus ſubiungit Iſpice in me laſpectu p̄deſtinatiōis(⁊ miſerere mei. MNi. eleuādo ītellectu meuꝫ ad capiēdū veritatē trāſcēdētemintellectꝰ mei facultatē (ẜm iudiciumdiligētiū nomē tuū. l. i. ſic iuſte diſpoſuiſti diligentibꝰ te facere: qꝛ ſic̄ dr̄ ſuꝑvij: capº: celeſtis hie rarchie Ubi cognitio foris ſtat. dilectio ītrat Sequit̉.Hu. O reſſꝰ meos .i. motꝰ ⁊ volūtates aīe mee ldirige ẜm eloquiū tuū.l.ſ. vt recte viuā ẜm iuſſa que p̄cipis⁊ nō dn̄et̉ mei oīs iniuſticia j. i. peccatū ꝑ qͥd iniuria fit deo. ⁊ ideo amittit̉ hēditas et̓na q̄ tenet̉ ab eo. Au.Quid gͦ aliud orat: niſi vt p̄cepta q̄ deus īpoit iubēdo. īpleri faciat adiuuādoHedime me a calūnijs hominū.l. i. a falſis crimīationibꝰ qͣs mihi homines īponūt Hu. vt cuſtodiā mādata tua/ q̄ in litibꝰ ⁊ cōtētiōibꝰ nonpn̄t cuſtodiri Faciē tuā illumīa ſuꝑſeruū tuū. Au .i. manifeſta ſb̓ueniendo tua pn̄tiā ⁊ doce me Iꝑ illuminatiōeꝫ gr̄e tuel iuſtificatiōes tuas) vtfaciā eas qͦd euidētiꝰ alibi legit̉ Doceme facere volūtatē tuā. Recolēs aūtiſte dolorē pnīe p̄uaricatiōis ſue ꝯn̄rſb̓dit dicēs Hu. Exitꝰ aqͣꝝ deduxerūt oculi mei .j.i. oculi mei ꝑ qͣs intrauit ī me peccatū. corde iterius cōtrito eduxerunt lachrymas lqꝛ nō cuſtodierūt lege̓ tuā lillecebras hꝰ ſeculi attrahēdo Caſſ. Dignū gͦ ē vt ꝑ illos culpa mūdet̉. ꝑ qͦs et exceſſꝰ ad-
mittit̉ Hie. Uera ē eī pnīa iugit̉ flebꝰ cōmiſſa diluē ⁊ abluta nō iterare.Uſtus es domineSade. Incipit. xviij. caplm̄ cui p̄ponit̉ lr̄a. xviij .ſ. Sade. q īterp̄tat̉ conſolatio: q̄ recte pꝰ fletū ſequit̉ Un̄ populꝰ fidelis qͥ ꝑ fletū in ſe punit pctm̄.deū (qͥ pēitētibꝰ veniā ꝓmittit) iuſtūeē denūcias aitUſtꝰ es dn̄e Iqͥ pctōres punis⁊ rectu iudiciū tuū. Caſſ. qͦ iubespctōres ſe affligere vt eos tua debeatmedicina ſaluare Nic. Qādaſti iuſticiā l. i. p̄cepiſti legeꝫ tuaꝫ .ſ. iuſticiācōtinētē ⁊ teſtīonia tua in ip̄a legeꝯtēta ( ⁊ ꝟitatē tuā j. i. veritatē legistue (nimis I. i. valde ſupple cuſtodiriEt qꝛ dolet de trāſgreſſoribꝰ legis Ideo ſubdit̉. abeſcere. l. i. liquefierime fecit zelꝰ meus. que habeo circalege ꝓpt̓ hoc ꝭq obliti ſunt ꝟba tuainimici mei faciētes ꝯͣ eā: acſi eā pronihilo reputarēt Et oēs tales reputat psͣ īimicos ſuos. qꝛ ſūt aduerſarijveritatis Ignitū eloqͥuꝫ tuū vehemēter ſqͦ inflāmat ad amore dinum:qͥ ꝓprie dicit̉ zelus. eo ꝙ ē amor ſingularis (⁊ ſeruꝰ tuus dilexit illud. qꝛ hͦſciebat ad remediū hūani generis attributū. Sequit̉ vox populi chrianidoleſcētulus ſū ego Ireſpectu populi qͣ p̄ceſſit a pͥncipio mundi (⁊ cōtēptus. qꝛ ī eccīa pͥmitiua fuit populus chrianꝰ multū afflictꝰ ⁊ deſpectꝰ atyrānis Liuſtificationes tuas nō ſumoblitus. ſqꝛ ꝓpter cōtētiones et afflictiōes quas ſuſtinuit a fide catholicanon receſſit. Tuſticia tua iuſticia ineternū qꝛ iuſticia q̄ ē ꝑ fidē ducit adet̓nitatē beatitudinis (⁊ lex tua veritas. q nullā poteſt continere falſitatem: proter qͦd non ſolum dicit̉ vera:ſed etiā veritas in abſtracto: ad denotādū veritatis puritatē Tribulatio