PſalmusxciiijClxxvij

ſētentiā īiuſte condemnationis accepit Ut at oſtenderet ꝑſecutiones hominum nihil valere conſequenter ſb̓dit dicens. Et factꝰ ē mihi in refugium in tribulatiōibꝰ let deus meꝰ inadiutoriū ſpei mee. Au Quādiu hicſumus: in ſpe ſumus: nonduꝫ in re: ſꝫne in ſpe deficiamꝰ adeſt ꝓmiſſor noserigens: ⁊ tēperās ip̄a mala que patimur: ſicut ſcriptū ē Fidelis deus quinon ſinit vos tentari ſupra qͣꝫ poteſtis ferre: ſed faciet cum rentationeetiā exitum vt poſſitis ſuſtinere Sicmittit in fornacem tribulationis: vtcoquatur vas. non vt frāgat̉ Et quidfiet de iniquis? Ru. Et reddet illis iniquitatē ip̄oꝝ. l. i. penam ꝓ iniqͥtate (⁊ in malicia. l. i. ꝓ malicia Leoꝝ¶ Caſſ Et nota ꝙ hoc nomē maliciaoīum crimen capax eſſe dicit̉ Nā ſic̄charitas multifarias ꝟtutes continꝫita malicia crimina diuerſa complectitur (diſperdet illos dominus deꝰ nr̄.ſ. i. a luo regno efficiet alienos. cumeis dicet Itē maledicti ī ignē eternū.vbi incomp̄hēſibilē penā ſuſtinet dānati Reſpiciamꝰ hūc pſalmū qͦ decore reſplendeat. quēadmodū illi murmurationi coi reſponſum ē: qua maxime laborat humana fragilitas Nullus īuideat perituris: nullus feliceseſtimet qui ſub eternitate dānādi ſūt.amemꝰ potius afflictiones q̄ faciūt ꝑpetuo felices. Certe deus de malicialiquoꝝ erudit nos: caſtigat ⁊ purgatTolerandi et diligendi ſunt iniqui qͦrū inſecutiones nobis conferūt lucꝝeterne vite Si enim amaram iā medici potiōeꝫ nō reſpuimꝰ vt mereamurtemꝑalē ſuſciꝑe ſoſpitatē. qͥs ſane mētis nō feret patiēter tꝑales corporismoleſtias. ꝑ quas eterna gaudia adquirunt̉: maxime cū in ip̄is moleſtijsac miſerijs āplius auxiliet̉ nobis dextera creatoris CaẜOremꝰ ergo do

minū noſtꝝ qͥ adiutor ē in tribulationibus. vt qui in preſentis vite malismultipliciter fatigamur: benigne nosConſolari dignet̉. quatinus in hac vita ſalubriter purgati. ⁊ ī futuro ab īiquoꝝ penis miſericorditer erepti. inregno celeſti per ip̄ius gr̄am. et̓ne bearitudīs efficiamur conſortes. Perdn̄ꝫ nr̄m ieſū chr̄m. qui ē benedictusin ſecula ſeculorum AmenEnitē exulte.Titulus. Laus cātici ipidauid Ni. Apo. ad hebre.iij. ⁊. iiij. capº. pōnit magnā ꝑteꝫ huiꝰpſalmi .ſ. ab illo loco Hodie ſi vocem⁊cͣ. vſqꝫ ad finē dicēs ꝙ hoc fuit dictūa dd̓: Unde ſequit̉ ꝙ eſt aucͣtor iſtiꝰpſalmi Et dicit apoſtolꝰ ibidē ꝙ pſalmꝰ iſte nō loquit̉ de ingreſſu terre ꝓmiſſionis qͥ iā āte ānos multos trāſierat tꝑe Ioſue vt hebrei de eodē p̄sexponūt. ſed loquit̉ de ingreſſu terreviuentiuꝫ aperiēde ꝑ chr̄m tꝑe gr̄e.qui per ſuam benedictam paſſionemamouit impedimētū: qͦd fuit ꝑ peccatum originale Unde ſenſus p̄dicti tituli talis ē. Caſſ. Laus ſignat vocisdeuotionem: canticum hilaritatē mētis: qͦd ī oꝑe pſalmodie vtꝝqꝫ debꝫ eſſe ſociatū: qͣtenus officiuꝫ lingue nr̄econiūcto gaudio compleat̉. Hec lauscātici cantatur ip̄i dauid .i. domīo ſaluatori. Ni. qͥ venit redimē genꝰ hūanū ꝑ mortē ſuā Hoc p̄uidens ꝓph̓apopulum maxime habraicū ẜᵐ intentionē apoſtoli ad chr̄i laudē inducit.dicens Glo.Ęnite Io vos oēs qͥ longe eſtisa deo ꝑ prauitatem vite: de qͥbꝰ ꝓph̓aIſai. ait Populus hic labijs me honorat. cor at eoꝝ lōge ē a me Ni. Uenite nō corꝑis paſſibus: ſꝫ affectu mētis per fidē et deuotionē Aug. lexultemꝰ Inō ī ſeculo cuius leticia mala