Pſalmus lxxxix

Omīe refugiuꝫ factus es nobisTirca quod ſciēduꝫ ꝙ duplexbeneficium fuit collatū homini etiaꝫan̄ lapſum .ſ. beneficiū creatiōis ꝙ adimaginem dei creatus ē ẜm animamcapax ip̄ius per cognitionē ⁊ amorēSecūdum beneficium ē gubernationis. qꝛ homo vltra alias creaturas corporales ordinat̉ ad btītudineꝫ ſuꝑnaturalē. ad quā conſequēdā īdiget ſpeciali gubernatiōe ⁊ ꝓuidētia dei de qͣdic̄ apo. i. ad coꝝ. ix. Nūqͥd nō eſt cura deo de bobus; Et hoc duplex beneficiū recolit fidelis Moyſes dicēs.dn̄e refugiū factus es nobis l. i. hūane nature a te de nihilo ꝓducte. q̄ ꝑtuam ſpecialem gubernationē ⁊ ꝓtectionē dirigit̉ in finem beate vite Lageneratiōe in generationē. I ꝙ ī ſtatunature condite ⁊ nature lapſe indigꝫhomo p̄dicta directione et ꝓtectionead conſecutionē beate vite Cōſequēter remouet occaſionē errādi exqͦ eīenim dixit Domine refugium factuses nobis. poſſet aliquis credere. ꝙ aliqua nouitas eſſꝫ in deo: quod ē falſūet erroneuꝫ Ideo hoc remouet oſtēdens in deo eternitatem: que īcluditimmutabilitatem Et hoc ē quod dic̄Caſſ. Nriuſqͣꝫ montes fierent. l. i.celoꝝ poteſtates aut formaret̉ terraet orbis. l. i. anteqͣꝫ mundus cauſaret̉La ſeculo ⁊ in ſeculū tu es deus Iid ēeternaliter ſine principio ⁊ ſine fineAu. Optime autem non a ſeculo tufuiſti et vſqꝫ in ſeculum tu eris. ſedpreſentis ſignificationis verbum poſuit: inſinuans dei ſubſtantiam omnino incommutabilem vbi non eſt: fuitet erit. ſꝫ tm̄ eſt. Unde in alio pſalmodicit Mutabis eos ⁊ mutabunt̉. tu ātdem ip̄e es Ecce que eternitas factaē nobis refugiuꝫ vt in ea manſuri adeandē hac temporis mutabilitate fugiamus Nic. Deinde ponitur dei be

neficium erga naturam humanam pꝰlapſuꝫ. quod ē reuocatio de culpa adgr̄am. quod quidē beneficiun deꝰ nōdeſtitit preſtare nature lapſe eam reuocādo aliquādo monitis: aliquādoflagellis: aliquando beneficijs. ⁊ alijsmodis ẜm ordinē ſue ſapientie infinite. dicit ergo Caẜ. Le auertashominem in humilitatem. id eſt: neproijcias hominem in mundi iſtiusconcupiſcentiam ⁊ ambitionem Huimilitatem quippe hic terrenaꝫ concupiſcentiam debemus intelligere. queapud deum abiecta ⁊ contemptibiliseſt Iet lꝓ ꝙ l. dixiſti. l. i. precepiſti peccatoribus lcōuertimī filij hominūNi. per penitētia reſurgendo de culpa ad gr̄am Ꝙ āt fecerit hoc deus aprincipio pꝫ. qꝛ adam et eua ſtatiꝫ pꝰtrāſgreſſionē rephendit: ⁊ ſimiliterCayn poſt odium fratris dicēs Curconcidit facies tua. gene. iiij. Et poſteius occiſionem dixit Ubi ē Abel fr̄tuus? quaſi ip̄ꝫ inducens ad penitentiaꝫ. Et iſtam reuocationem peccatorum ſemper cōtinuauit: aliquando ꝑſeip̄ꝫ: aliquando per angelos: aliquado per homīes ſanctos: vt ptꝫ in decurſu veteris ac noui teſtamenti HuDeinde reddit cauſam quare tranſitoria non ſunt diligenda. ſed magisomnis ſeculi ambitio et concupiſcētia eſt declināda vnde dicit Quoniāſmille anni ante oculos tuos tqͣꝫ diesheſterna que preterijt. Ecce qͣꝫ breuis ē vita hoīs. ad quam breuitatemexprimendaꝫ non dicit: ſicut dies hodierna que adhuc eſt. vel ſicut traſtina que expectatur futura. ſed ſicut dies heſterna que preterijt iā. Omniaenī (vt dicit Auguſt.) que ab aliquofine clauduntur modica ſunt ⁊ ꝓ trāſactis habenda Reprehenduntur ergo hoīes qui differūt a peccatis conuerti ſperantes longam vitam. cum