Pſalmus ix
adhuc bonos ⁊ ſcōs t̓bulari. ⁊ neſcimus an hͦ ſit ꝓ eoꝝ ⁊ ꝓbatōe emēdatione: vt ad melius creſcat eorū gl̓a.Uidemus alios tribulari: qͦꝝ pc̄a h̓incipit: ⁊ ī futuro cū ip̄is ꝑmanet Uidemꝰ alios nec tribulari: nec iniuriaꝫpati: ſꝫ ſanos corꝑe. letitiā corꝑali ⁊ oībꝰ bonis abudare Iſti tl̓es ꝑicl̓oſi ſt̓.qꝛ credimꝰ ꝙ deꝰ eos nō viſitat/ qꝛ n̄ſūt digni viſitari. vt poſtmodū ſine fine puniāt̉ Nic. Nā cū apl̓s dixiſſꝫad ro. ix. c. Cuiꝰ vult miſeret̉ deus. etquē vult īdurat. Et poſtea. xi. c. dicitUide gͦ bōitatē et ſeueritatē dei. ī eosqͥdē qͥ n̄ credūt ſeueritatē. in te āt bonitatē dei ſi ꝑmāſerꝭ. Poſtea ſb̓dit. Oaltitudo diuitiaꝝ ſapīe ⁊ ſcīe dei qͣꝫ incōp̄hēſibilia ſt̓ iudicia eiꝰ. ⁊ inueſtigl.vie ciꝰ. Et ī p̄s. xxxv. ꝓph̓a dic̄ Iudicia tua abyſſꝰ multa. Aliud ē iudiciūdei qͦd dicitur iudiciū diſcuſſiōis. qͦderit in fine mūdi. Idē Augꝰ. Et licꝫiudiciū futuꝝ ſit valde claꝝ. qꝛ tc maifeſtabūt̉ etiā occulta cordiū. tamē hocmō eſt nob̓ valde occultū. ẜm ꝙ dic̄ſaluator Hath̓. xxiiij. De die āt illa ⁊hora nemo ſcit neqꝫ āgeli ī celo niſi pr̄ſolus. Utrunqꝫ aūt iudiciū datū ē ipichr̄o ẜm ꝙ dicit Ioh. v. Pr̄ om̄e iudiciū dedit filio. Et de iſto duplici iudicio ſibi dato dauid hͦ in ſpū p̄uidēsfecit hūc pſalmū Un̄ ſēſus p̄dicti tituli talis ē Iſte pſalmꝰ factꝰ ē a dauidꝓph̓a ꝓ occultis filij. videlicꝫ ꝓ duplici iudicio predicto nob̓ occulto: datochriſto filio dei: dirigēs nos in finem.id ē ad ꝯſiderationē finis mūdi: ⁊ etne beatitudīs. q̄ tūc dabit̉ iuſtis tāqͣꝫvltimꝰ finis Et ſic p̄s iſte ē de iudiciaria ptāte chr̄i: ſic̄ p̄cedēs ē de ſua paſſiōe et exaltatiōe ẜm ſenſū litteralem.Nō eī oīs expoſitō pſalmoꝝ de chr̄oē myſtica. Plura ei ⁊ exp̄ſſius ꝓphetauit dauid de chriſto qͣꝫ alij ꝓphete.
dictū ē in prologo pn̄tis collectionis¶ Hier Iſte p̄s totꝰ in perſona eccīeꝑ ꝓphetam de anti chr̄o cantat̉. Dicitergo ꝓphetaOnfitebor tibi dn̄e lꝯfeſſiōe laudis Li toto corde meo. L. i. ī intellectu⁊ affectu Caſſ. In toto corde cōfitet̉ dn̄ꝫ qͥ nullis cogitatiōibꝰ mūdāisfluctuat. qd̓ ꝑfectoꝝ eē n̄ dubiū ē: qͥ ⁊origīalis pcc̄i vitia ⁊ ſugꝫeſtiōes puerſas malorū ſpūuꝫ domino p̄ſtāte viecerunt narrabo ōnia mirabilia tua.Quis gͦ pōt oīa mirabilia diuina narrare: q̄ quotidię ī celo et ī t̓ra virtuseius oꝑat̉? Sꝫ loqͥt̉ hic ꝑ figurā q̄ dr̄ſynechdochē. q̄ ſignificat ꝑtē dicē̓ oīavt de multis aliqͣ narrare videamur.¶ Hiero Narrabo gͦ mirabilia tuaoīa Nō illa tm̄ ꝙ mortui reſuſcitāt̉.ceci illūināt̉. ſed etiā ꝙ ꝑ te aīe ꝑditeſaluti inſperate reddūt̉. Idē Aug. etNicolaꝰ. Tetabor. ſcorde ⁊ exultabo ſcorꝑe exteriꝰ. Dicit̉ eī exultatioquaſi extra ſaltatio. et addit Lin te.Aug. Nō iā ī iſto ſeculo: nō ī voluptate corꝑis: nec in palati et lingueſaporibus: nec ī ſuauitate odorū: neqꝫin iocūditate ſonoꝝ trāſeuntiū: nec informis corꝑis varie et pulcre coloratis: neqꝫ ī vāitate laudis hūane. nec īꝯiugio ⁊ ꝓle moritura: neqꝫ ī diuitijset poſſeſſiōibꝰ huiꝰ ſeculi ſuꝑfluis. ſedſolū in te Hug. In qͦ ē vera ⁊ permanēs leticiā Un̄ ad philippen̄. iiij.Gaudēte ī dn̄o ſꝑ pſallā. ſcū gratiaꝝactiōe lnoī tuo. id ē ad honorē noīstui Laltiſſime aduerbial̓r pōit̉ Nic.Deinde expͥmit materiā ſui cātꝰ ⁊ ſueleticie propt̓ iudiciū diſcretiōis. de qͦdicit In̄ ꝯuertēdo Sid ē dū ꝯuertiſtiLinimicū meū Idiabolum. Cretrorſuꝫfugādo ip̄m de hoīe a tēpore predicatiōis chriſti ⁊ apoſtoloꝝ ꝑ iudiciuꝫdiſcretionis. De qͦ dicitur Ioh̓is. xi.Nunc iudicium ē mundi. nunc prin-