Pſalmus v

miſit reqͥrit̉ ꝙ oīa īmutata ꝑmaneāt.Sic ⁊ aplūs nō ē mētitꝰ nō adīplēsqd̓ ꝓmiſit cū nō iuit corinthuꝫ. ij. adChoꝝ. ij. Et hͦ ꝓpt̓ īpedimēta q̄ ſuꝑuenerūt. Seqͥt̉ Uirii ſāguinū ⁊ doloſū abomīabit̉ dn̄s I. i. exhe reditabit aregno ſuo Augꝰ Pōt hic recte videri repetituꝫ qd̓ ait ſuꝑiꝰ: odiſti dn̄eoēs qͥ oꝑant̉ iniqͥtatē ꝑdes ⁊cͣ. vt viꝝſāguinū: ad oꝑantē iniqͥtatē referas.doloſū āt ad mēdaciū loq̄ntē. Doloſꝰē qͥ aliud agit ⁊ aliud ſimulat Uidēsenī iuſtꝰ hos abomīatos a dn̄o .i. pͥuatos a regno dei ꝯfugiēs ad dei mīamait Hugo Lego āt ī multudīe mīetue lin qͣ cōfido ſaluari Tn̄troiboin domū tuā . i. ī eccīam triuphātem:ſicut lapis viuꝰ in edificiū Uel ad litterā l ītroibo ad domū tuā. . i. ī eccleſiā ſcām militātē. Et ibi Ladorabo adtēplū ſcm̄ tuū. Caſ .i. corpꝰ dn̄i nr̄iſaluatoris de qͦ ipſe dixit ad iudeos.Deſtruite tēplū hoc Quo adorāduꝫſit ꝯſeq̄nt̓ on̄dit: dicēs Lintiore tuo.Tūc eī fides ſolida ē. qn̄ caſto amoridīnitatis adhibet̉ formido HugoDeīde petit auxiliū dn̄i ꝯtra impedimēta vie ſue dice̓s Glo Hominededuc me. l. i. fac me ꝓfice̓. Deductioenī ꝯuenit ꝓficiēti: ⁊ ꝑ hoc declaratſe eē ī ꝓfectu ad ꝑfectōeꝫ: ſed nōdumin ip̄a ꝑfectōe: deduc dico Lin iuſticiatua. ¶ Caſſ. Qua ſe penitēdo dānātes. eqͥſſima potentia tue pietatis abſoluis Augꝰ et nō ī iuſticia hoīs .i.q̄ hoī videt̉ iuſticia. vbi malū ꝓ malodat̉. qd̓ nō facit deꝰ qͥ ſolē ſuū oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos: Deīde ſubiūgit cām qͣre dēat deduci: videlꝫ ꝓpt̓inimicos meos. Hiero. qui mihiitrare ī domū tuā cupiēti laqueos ponūt ī via Glo. Proptēa q̄ſo te (dirige ī ꝯſꝑcu tuo l. i. ī ꝯſcīa mea vbi tuſolus vides l.viā meā Iqͣ itur ad te ne

pctōꝝ. vel hēticoꝝ inimicoꝝ meoꝝ p̄dictoꝝ qͦꝝ iudicio n̄ ē credēdū Hie.Quoniā nō ē ī ore eoꝝ veritas. l. i.nō hn̄t xp̄m veritatē ī ore ſuo: qꝛ necī corde hn̄t Glo. Icor eoꝝ vanū ē. lqꝛ cor eoꝝ fallit̉ de pctō: putās qͥdempctm̄ nō eē pctm̄: ⁊ eē pctm̄ qd̓ nō ēpctm̄. Et de pena pctī ec fallūt̉. qꝛ promittūt ſibi īpunitatē. Idē augꝰ. De qͦbꝰ adhuc ſb̓dit̉ Sepulcꝝ pates ē guttur eoꝝ. l Caſſ. Sepulcrū ei pates.gutt̉ ē mentiētis ⁊ adulatoris AugQui mēdacio ⁊ blāda adulatiōe trahūt in ſe qͦs ad pctā illectāt. ⁊ eos tqͣꝫeſcā deuorat. cū ī ſuā vitaꝫ ꝯuertuntHugo ſicqꝫ Llinguis ſuis doloſeagebāt. l. i. nō ſolū dolū loq̄bant̉: ſꝫ ec̄ad effectū dolos ſuos ꝑducebāt IdēCaſſio. Deinde nō optando: ſꝫ ꝓphetādo ſubdit Liudica illos deꝰ l. i. iudicabis ip̄os puniendo. Nā tranſlatiohebraica hꝫ: ꝯdēna eos. Et ſic Decidāt a cogitatōibꝰ ſuis. l. i. fruſtrent acogitatiōe ⁊ ſpe ſua qͣ ſperabāt ⁊ cogitabāt de lōga vita. ⁊ ſanitate. ⁊ diuitijs lẜm ml̓titudinē īpietatū eoꝝ l. i.pctōꝝ ſuoꝝ lexpelle eos. Iab et̓na hereditate. vt qͥ magis peccauerūt lōgiˢexpellant̉: ⁊ ꝓfūdiꝰ cadāt in lacū īferni. Sil̓e ē illud Apoc̄. xviij. Quātūglorificauit ſe ⁊ ī delicijs fuit tātū date ei tormētū Idē Augꝰ: ⁊ Caſſiod̓.Cā dānatōis eoꝝ ſb̓dit̉ qm̄ irritauerūt te dn̄e. ¶ Hier. ¶ Tu dn̄e dulcises ꝑ naturā. ſꝫ qͥcūqꝫ pctōres ſt̓: naturā dulcedīs tue. vitio ſuo ꝟtut ī amaritudinē Hugo Poſtqͣꝫ ip̄ioꝝ debitas retributōes aſſeruit. ꝯſeq̄nt̉ p̄mia honoꝝ ſb̓dit dicēs Et letēt̉ oēsqͥ ſperāt ī te dn̄e. Ex ſpe eī ſequit̉ letitia ſpūalis Un̄ ſubdit̉ Līet̓nū exultabūt. l. i. ſine fine (⁊ hītab̓ ī eisAugIp̄a erit et̓na exultato cū tēplū deifiut iuſti Caſſ. O magna ⁊ ieffabilislargitas donatoris. Quilibꝫ munificꝰ