ad diripiendum ſunt aſtuti et adopprimendum impij. Siue igiturlaudem dei in bonitate eius ⁊ potentia: ſiue miſeriam noſtram in infirmitate et culpa noſtra: ſiue maliciam aduerſariorum noſtrorumin tyrannide eorum et aſtutia adexercitationem mentis et augmētu bone deuotionis orateſ comemoremus: nhil ineptum facimus.et per pium affectum queꝫ ipſa innobis verba excitant̓ vbiqꝫ orāteˢſumus. Vt eniꝫ breuiter cuncta cōplectar quotienſcunqꝫ laudem deinarramus: quecūqꝫ ſint verba qn̄tum cunqꝫ prolixa: quid in his omnibus intuſ cor noſtrum dicit niſivnum hoc loquitur ꝙ eum animiraſis amat: et amando ammirat̉.Similiter quādo de noſtra miſeriacoram eo orantes agimus: quecunqꝫ ſint verba quantumcumqꝫ prolixa: quid̓ in his orationibꝰ cor nōſtrum dicit niſi hoc vnum ꝙ confilemur nos miſericordiaꝫ eius querere: et in eo omnem fiduciam noſtraꝫ collocare.? Que deuotio quantum humilitati eſt proxima: tanto magis deo accepta. ¶ Item cumaliciam aduerſariorum noſtrorum tam ſpiritualiuꝫ ꝙ corꝑaliūin orationibus noſtris coram deoaccuſamus: qualiacunqꝫ ſint verba quantumcunqꝫ prolixa: quidtamen aliud per her omnia ꝙ iuſtum iudicium dei ad noſtram liberationem expoſcimus vt eripiatnos ab his quoruꝫ tyrannide iiuſte opprimimur: ⁊ malicia iniuſteaduerſamur. ct qui a vltionem deinimicis noſtris et iudicium cauſe noſtre diuino iudicio libenter relinquimus: quid eſt ꝙ pro hac deuotione ⁊ humilitate iuſte a do impetrare non debeamus. nuſquiſqꝫ ergo cum in oratōe vel pſalmovel alias quaſcunqꝫ ſcripturas decantat: diligenter conſideret cui aſfectui ſeruiant: ⁊ ad illum affectuꝫtoto niſu cor ſuum excitet ad queꝫid quod loquitur magiſ pertinerevidet. quia ſi verborum que loquitur affectum habuerit per affectūipſum melius verborum virtutemcognoſcet et intelligentiam maiorem: deuotioneꝫ: affectumqꝫ accendet. Et infra fforte cogitare cepi qͣnta ſit felicitas cum deo eſſe. Iteꝫ qͣnta ſit miſeria in hoc ſeculo viuere:quanta demum calamitas ſempercruciari in inferno. Et ex hac meditatione mea ſubito amore celeſtispatrie attrectatꝰ ipō affectu ducente in hec verba incurro. Beatꝰ virqui non abijt in conſilio imꝑiorū⁊ in via peccatoruꝫ non ſtetit. Cuius pſalmi totaꝫ ſeriem ſi ſcd̓m intimum compunctionis ſenſum inq̄rimꝰ: qd̓ aliud niſi hec vbiqꝫ dicēteꝫ īuenimꝰ. Felices q̄ nunꝙͣ a deoreceſſerūt: ⁊ infelices ac miſeri quiſe ab illo elongauerunt. Iteꝫ cogtaui mecum quanta eſſet potentiadei. ac dem̄ admirari cepi veſamamhominum qui mortales ſunt: et tamen voluntati eius obuiare nonpertimeſcunt. Ex hac itaqꝫ adiiratione compulſus ſuꝫ exclamare:et dicere. Quare fremuerunt gentes: ⁊ populi meditati ſunt iamas