ſtram narrationeꝫ edocetur vt ſciat quid volumus: et per ſupplicationem noſtram pulſatur vt annuat quod̓ petimus. Sed in illa quead deuꝫ fit oratione narratio neceſſaria nō eſt; niſi homo forte ad hocnarret vt ipſe petitōeꝫ ſuā meliꝰ intelligat vt ⁊ ꝑ narratōeꝫ ſua amointus quid petat conſideret: et perconſiderationeꝫ petitionis ſue excitatus deuotius oret. Sane quantūad deum pertinet ſola ſupplicatioſufficit. quia vt diximus deus nonhabet neceſſe doceri vt ſciat: ſꝫ ſuꝑplicandus eſt vt annuat. ſed nullo alio modo citius deus ad annuēdum flectitur ꝙͣ ſi precantis animꝰtoto deuotionis affectu ad ipſuꝫ cōuertatur. Quecunqꝫ ergo ſunt verba orātis: abſurda non ſunt ſi tātūmodo cōpetenter ad hoc proferri poſſint: vt vel orantis affectuꝫad amorem dei excitēt: vel qd̓ amplius eſt ſi iaꝫ amore eiuſ flagretexcitatū demōſtrent. demonſtrētautem non vt deuꝫ occulta noſtraquaſi neſcientem doceant: ſꝫ vt nodum internum noſtruꝫ deſideriumforis loquimur: ex ipſis noſtri.verbis amplius ad amorem inflāmemur. Sola igitur cordis deuocōquantum ad deuꝫ ſufficere poterātniſi ad hoc in voce etiam formaret̉oratio vt mentem orantis ad maiorem deuotionem accendat. Nam ſicut diximus ſi petitōni inſerta narratio eſt nō deus docetur: ſed orāsammonetur conſiderare quid petat vt deuotius oret. Nequaꝙͣ igitur vel illa ab orationibus noſtrisverba excludere debemus. quia etſimodum petitionis noſtre non explicant: vtiliuſ tamen affectuꝫ animi ad amorem dei et deuotionempietatis inflaninant. Sed quia diuerſis mod̓is humanus affectusad amorem dei prouocatur: libet̉nūc ipſos ſigillatim modos diſtinguere ⁊ diſtinctos per exempla demonſtrare. Sed ſciendum priusꝙ fere omne hoc genuſ orandi qd̓quibuſdam prorſus ab orationiſvſu excludendum videtur ad captione in pertinet. In captione auteꝫbemuolentia auditoris ꝯperatur.quod tribuſ modis fit. Siue quando aliquid de noſtra miſeria comemoramus: vel eciaꝫ quando aliqͦdquod ad depreſſionem aduerſariorum noſtrorum ſpectat in medium adducimus. dicamus igituromnes illas ſcripturas quas quorundam opinio ad orationis vſuꝫnon eſſe aſſumedas exiſtimat. Idcirco vtiliter debere et conueniēterpoſſe inter vota precum noſtraruꝫab orantibus recitari. quia et innobis affectum pie deuotionis excitant et cor noſtrum vel narrādolaudem dei ad eius amorem prouocant: vel ad noſtram miſeriaꝫ commemorādo ante conſpectuꝫ dei noshumiliant: vel maliciam aduerſaxiorum noſtrorum exaggerando ⁊nobis ſolicitudinem et fiduciaꝫ cōram ipſo amplioreꝫ preſtant. Laudem dei in potentia et benignitateeius cognoſcimꝰ nr̄am miſeriam īhͦ fragiles ⁊ pctōres ſumꝰ ꝙ maliciaꝫ adu̓ſarioꝝ nroꝝ dep̓ͥmēdo. qꝛ