ticum habuit qui dicit̉ hunc pſalmum tanquaꝫ eius prologum incollectione pſalmorum feciſſe: ethuic libro per modum prefatiōiset abſqꝫ titulo prepoſuiſſe¶ Ollẜlbr nam adhuclaNunc vero quocte nutriri indigeo inſcium profecto me fateor et indignum ad tante profunditatiſ miſteria digne rimanda que a ſummis ſeruanturdoctoribuſ reſeranda perfectis quiſolido cibo paſcuntur. Idcirco proprie infirmitatis non īmemor humili acceſſu pro alicuius moderatione intellectus tantorum miſteriorum mendicus hoſtium pulſoamici qui in fractione panis a diſcipulis duobuſ eſt cognitus: ſuꝑpliciter depoſcens vt paneꝫ dauiticum mihi ſic frangere digneturquatinus eiuſdem panis ſobrioſalteꝫ ſapore refectus fidelibuſ adhūc lactentibuſ quantulamcunqꝫrefectionem exinde ſalubrem valeam miniſtrare ad gloriaꝫ et honorem ipſiuſ domini noſtri Ieſu chriſti cui eſt honoret gloria in ſeculaſeculorum Amen.Hugo de lācto victore libro de virtute orandi.Voſdā veromouere ſolet ꝙ in orationibus noſtriſ cum deuꝫ ſiue pronoſtra ſalutē: ſiue pro aliorum ſalute petere volunius: illos etiaꝫ nōnunquaꝫ pſalmos qui petitionisverba non habent vel ad petitionem noſtram non pertinent decantare ſolemus: ⁊ de alijs ſcripturisetiam quas in orationibuſ frequetamus ſimilem abſurditatem producunt Cū huiuſmodi ſunt vt veformam orandi non habent. vel illi quam nos agimus cauſe non cōcordant. Quid eniꝫ aiunt prodeſtilla in oratione verba dicere quibꝰinuenimus vel nihil: vel aliud ꝙͣneceſſe eſt a deo poſtulare.? Nonorat: ſed ſubſānat potius et ad iracundiam prouocat deum: qui cumante conſpectum eius poſtulaturꝰvenerit: ſubito ſe ad alia que nihilad rem pertinere videntur replicanda conuertit. Ecce enim inquiuntdeum pro indulgentia peccatoruꝫnoſtroruꝫ deprecari volumꝰ quidnobis ad hoc prodeſt ſi vel Quarefremuerunt gentes: vel. Attendite popule meus: vel alium huiuſmodi pſalmum decantamus.? Nōne ridiculum eſt vt talia cantatesorare nos credamus. Iſtud fortaſſe aliqui dicant et exiſtimet nihilvtilitatis eſſe quotiēſ talia noſtriſorationibus admiſcemus. Vndeaduertendum quod hoc intereſtquando oramus hominem ⁊ quado oramus deum. Naꝫ cum homonoſtram neceſſitatem ſcire non poteſt: niſi ab alio doctus fuerit. Deꝰaūt ſcit anꝙͣ petat̉ qͥd nob̓ neceſſeſit. Homo igitur qui rogat̉ per nō