Paruū bonumEt iuxta hunc modū invijs alijseſt procedendū.¶ De orationeOſtꝙͣ diximus qͣliter adverā ſapīam venit̉ legēdoet meditando. dicēdū eſtnūc qͣliter ad ipſaꝫ ꝑueniat̉ orando. Sciendū aūt ꝙ in orōne tresſūt gradꝰ ſiue tres ꝑtes ꝑficiētesquoꝝ pͥmꝰ eſt deploratio miſerieſcd̓s īploratio mīe. t̓cio exhibitiolatrie Latrie aūt culturā nō poſſumus exhibe̓ deo/ niſi ab ipſo gratiam aſſeqͣmur Miſericordiā aūtdei ad dandā gͣtiā nō poſſumꝰ inflecte̓/ niſi ꝑ deplorationē ⁊ expoſitionē nrē miſerie ⁊ indigētie ⁊ implorationē mīe. Nam oīs ꝑfectaoratio debet hre iſtas tres ꝑtes/nō em̄ ſufficit vna ſine altera/ necꝑducit ad methā ꝑfectā/ et id̓o hͨtria ſꝑ ſūt coniūgenda. Deploratio aūt miſerie circa ꝙͣcūqꝫ materiā fit/ ſiue ꝓ ꝑpetratione culpepro amiſſione grē/ ſiue dilationeglorie. hec tria dicūtur hrē in ſedolorē ꝓpt̓ dāpnū vel incōmodūpudore ꝓpter opprobriū vel inhoneſtū. timore ꝓpter ꝑiculū vl̓ reatū Ex memoria em̄ p̄teritoꝝ orit̉dolor cū recordatur qͥd omiſit/ qꝛp̄cepta iuſticie/ qͥd ꝯmiſit/ qꝛ ꝓhibita culpe/ quid amiſit/ qꝛ gͣtuitavibe. Ex intelligētia pn̄tiū/ oriturpudor dū attendit vbi ſit/ qꝛ longe in imo/ q̄ fuerat ꝓpe in ſūmo.Qualis ſit/ qꝛ feda in luto q̄ fuitpulchrima ymago/ qͥd agat/ qꝛſeruit inferiora/ q̄ pͥus erat libera.vel regimen cōſcientieEx ꝓuidentia futuroꝝ orit̉ timordū cogitat qͦtendit/ qꝛ ad inferosqͣd occurrit/ qͥa iudiciū īeuitabileqͣd aſſeqͥtur/ qꝛ ſtipendiū mortiseterne Imploa̓tio aūt mīe cirͣ ꝙͣcunqꝫ materiā īuo cet/ debet eē cūeffluentia deſiderij qd̓ habemꝰ aſpū q̄ poſtulat ꝓ nobis gemitibꝰienarrabilibꝰ cū fiducia ſpei quāhabemꝰ a xpō/ qui ꝓ nobis oībꝰmortuꝰ eſt/ cuꝫ diligētia īplorādiſubſidij qd̓ q̄rimus a ſcīs oībusQn̄ em̄ hec tria ꝯueniūt iūc implorat efficacit̓ d̓ina mīa ¶ Exhibitio autē latrie ex qͥcunqꝫ ca deꝰcolatur/ debet hrē tria .ſ. pͥmo obgͣtiā īpetrādā debet cor incuruariad dei reuerētiā ⁊ orōnē ¶ Scd̓odebꝫ dilatari ad bemiuolētiā ⁊ gratiaꝝ actionē ¶ Tercio dꝫ eleuariad ꝯplacētiā ⁊ mutuā allocucōnēq̄ eſt ſpōſi ⁊ ſpōſe Qd̓ docet ſpūsſcūs in cāticis In qͣ ſi recto ordinefiat/ mira eſt exultaº ⁊ iubila itavt ducat̉ hō ī exceſſū mētis ⁊ faciat aīaꝫ dice̓. boᵐ ē nos h̓ eē ¶ Eth̓ dꝫ oro nrā t̓minari/ nec an dꝫ deſiſte̓ donec īgrediat̉ ī locū tab̓naculi āmia̓bil̓ vſqꝫ ad doᵐ dei/ vbi īvoce exultacōis eſt ſonꝰ epulātis.Vt āt īclinaris ad reue̓ntiā/ āmirare īmēſitatē d̓inā ⁊ ītue̓ modicitatē tuā Vt āt dilatei̓s ad beniuolētiā/ attēde benigͥtatē d̓inā ⁊ videindigͥtatē tuā. Vt aūt eleueris adcōplacētiārecogita caritatē d̓inaꝫet conſidera tepiditateꝫ tuam. Vthuiuſmodi collatione perueniasin exceſſum mentis.