¶ Breuiloquij.origine ml̓tiplicē cōtrahimꝰ miſeriā pene. certū eſt ꝙ oēs naſcimꝰnatuā filij ire. ac ꝑ hͦ pͥuati rectitudine original̓ iuſticie. quā p̓uationem vocamꝰ originalē culpā. ⁊ qꝛoīs culpa dicit receſſū a bono incōmutabili. et acceſſū ad bonū cōmutabile. et recede̓ a bono īcōmūtabili eſt recede̓ a ſūma v̓tube ⁊ bonitade. acorde̓ aūt ad bonū cōmutabile ē plꝰ debito ī illd̓ ꝑ amorētende̓ Hinc ē ꝙͣ ꝑdens originalēiuſticiā incurrit infirmitatē. ignorantiā. malitiā. et ꝯcupīam ¶ Rurſus. qꝛ deſerēs bonū incōmutabile ꝓpt̓ bonū cōmutabile. efficiturindignꝰ vtroqꝫ Hinc ē ꝙ rōne carentie originaliꝰ iuſticie. ꝑdit aīaquietē tēporalē ī corpoe̓ ꝑ multiplicē corruptionē ⁊ mortē. ⁊ tādēſeꝑatur aviſione lucis et̓ne. amittendo felicitatē glorie. tā in aīa ꝙͣin corpoe̓ Poſtremo. qꝛ carētiahuiꝰ iuſticie. in naſcētibꝰ nō eſt ꝑmotū volūtatis ꝓp̓e. nec ꝑ actualēdelectationē Hinc eſt ꝙ origmnalipꝰ hanc vitā nō debet̉ pena ſenſus in gehēna. pro eo ꝙ non ſupͣcōdignū. ſꝫ citra punit d̓ina iuſticia quā ſꝑ comitat̉ ſuꝑhabūdāsmiſericordia. Hoc credendū eſtſenſiſſe beatū Augͥ. licet v̓ba ip̄iꝰexteriꝰ ꝓpt̓ deteſtatione errorispelagianoꝝ q̄ aliqualē felicitatēeis cōcedebāt aliud ſentie̓ videāt̉vt ſcꝫ eoſ reduce̓t ad mediū abūdantiꝰ declinauit ad extremū.¶ Capitulū. vi.¶ De original̓ pctī trāſfuſione.BonauentureOdus aūt traductionisculpe original̓ h̓ eſt ꝙ lꝫaīa nō ſit extraduce̓. originalis tn̄ culpa ab aīa ade trāſitad aīas poſteroꝝ mediābe carneꝑ cōcupiſcētiā gn̓ata. ita ꝙ ſic̄ abaīa peccāte infecta fuit caro ade.et prona effecta ad libidinē. ſic ꝑlibidine ſeminata. et ſecū trahensinfectione vitioſā inficit et vitiatanimā. q̄ qͥdē infectio ī aīa nō tm̄eſt pena ſꝫ etiā culpa. et ſic ꝑſonacorrūpit naturā. et natua̓ corrupta. corrupit ꝑſonā. ſalua ī oībusd̓ina iuſticia cui nullo mō pobea̓tīputari infectio aīe. licꝫ eā creādoinfundat. et infūdendo vniat cumcarne infecta Nō autē ad intelligentiā p̄dictoꝝ hͨ eſt. ꝙ cū primūpͥncipiū fecerit hoīeꝫ ad mmaginēſuā. ꝓpter ſui ipſiꝰ exp̄ſſionē. ſiceū cōdidit ex ꝑte corꝑis. vt oēshoīes ꝓpagaretur a pͥmo homīetamꝙͣ ab vno radicali pͥnº. ſic exꝑte aīe. vt ꝓp̓t̓ exp̄ſſā ſil̓itudinē tāin eēndo et durādo. ꝙͣ intelligēdo⁊ amādo ī mediabe emanarēt oēsſpūs rōnales ab ipſo deo tanꝙͣ apͥmo pͥnº et īmediato E Et qm̄ ſpiritus tanꝙͣ excellētior magis accedit ad pͥmū pͥncipiū. ſic condidit deꝰ homine vt ſpūs p̄eſſet corpori. et corpꝰ ſubeſſet ſpiritui creato ꝙͣdiū ille ſubeſſꝫ ſpiritui increato. et econtra ſi ſpūs nō obedie̓tdeo iuſto dei iudicio. corpus ſuūinciperet ſibi rebellae̓ qd̓ et factūeſt cū adā peccauit. Sicut igit̉ ſiadam ſtetiſſet corpꝰ ſuū ſpūi obe
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten