ponere. quia ille ſequūtur fidemiam fundatam ⁊ ante fide nichilvalēt vt dicit Augꝰ. in ꝓnologion. Yſa. vij. niſi credideritis nōītelligetis ⁊ ideo hec ſicut īſpiratꝰ ſimplicit̓ accipiendā denūciat⁊ hͦ eſt quod dicit. Et deꝰ ea̓t verbum. Tercia ꝓpoſicio denotansverbi cum patre conſubſtancialitate vt ſit ſēſus. verbū erat ſb̓ſtācialit̓ deꝰ. Attēde autē ꝙ qͦcūqꝫmodo ꝯſtructonis ordo vertat̉: ſēper eſt vera ꝓpoſicio. Si enim verbum ſit ex ꝑte ſuppoſiti ⁊ deus exꝑte appoſiti vera ē. quia verbū eſtdeꝰ ⁊ ſic ꝑſonā ſb̓icit̓ ⁊ ſb̓ſtanciadiuina ſic p̄dicat̉. qui ordo ſb̓iectonis ⁊ p̄dicaconis gn̓a̓lis eſt ⁊artificial̓ in onibꝰ. qͥa de naturaſupͣpoſiti cuiꝰ agere ⁊ pati ē ꝓprium: eſt ꝙ ſb̓iciat̉ ⁊ de naturā ſb̓ſtācie formal̓ ⁊ eēncialis eſt p̄dicari. ſicut cum dicit̉. fortes eſt homo. Si autē deꝰ ſb̓iciat̉ ⁊ verbuꝫis iohes dmn̄a emiop̄dicet̉. tūc iſte ordo ꝯſtructonisſpecialis eſt in diuinis ꝑſonis ⁊denotatur ꝑ eum ꝙ eiuſdem ſimplicitatis eſt ꝑſona cuius ⁊ eſſencia ⁊ nichil ē in ꝑſona niſi eenciadiuina. ⁊ ideo vtrumqꝫ ſubicit̉ ⁊apponit̓ vtriqꝫ ⁊ ſic excludit̉ eiror eoꝝ q̄ dicebant ꝑſonas vt ſb̓ſtacias ⁊ ꝯpoſitas ⁊ ꝑticulatas debere ſubici ⁊ nō p̄dicari. eſſenciaꝫautē vt ſimpliciorem debere p̄dicari ⁊ nō ſubici qui error tagiturī pͥmo ſēteciaꝝ. di. v. ⁊ elidituiverba auguſtini cū tam ꝑſonaꝙͣ eencia ſiue natua̓ ī diuinis eiuſde ſint ſimplicitatis. Sꝫ tūc querit̉ qͥd ī locucōe poītū trahit hūcterminū deus ad ſtandum ꝓ ſubſtancia cūi p̄habitis ſupponitꝓ ꝑſona. ſꝫ hoc ſoluit̉ plane dicēdo ꝙ deus ꝓ certo de natura ꝓprijſignificati ſupponit ſb̓ſtāciam.ſꝫ vt dictū eſt ꝑ prepoſiconem nocionalem in precedenti ꝓpoſiconecogit̉ ad ſtāduꝫ ꝓ ꝑſona. ⁊ ideocum in iſta tercia ꝓpoſicone tal̓nō ſit p̄poſicio. nec aliqͥs aliꝰ terminꝰ nocōnalis: relīquit̉ natureſue ꝓprie ꝑ quā ſupponit eenciaꝫ⁊ ſic relīquitur ꝙ deꝰ eſt verbū eſſēcialit̓ ⁊ non differes ꝑ eenciama deo pre qui eſt tociꝰ deitatis pn̓cipiū. Iohis. x. Ego ⁊ pr̄ vnū ſumꝰ ⁊. xvij. vt ſint vnū ſic̄ ⁊ ego ⁊tu pat̓ vnū ſumus. Sꝫ tūc qͥritqͣre h̓ de eencia loquēs vtit̉ v̓bo p̄teriti inꝑfecti tꝑis cum alibi deeternitate loquēs verbo pntis teporis vtat̉. Ioh̓. viij. Anꝙͣ abraha fierēt ego ſū. ſꝫ ad hoc ī p̄cedetibꝰ fere rn̄ſum eſt ꝙͣtum eſt derōne preteriti imꝑfecti quod mediu eſt int̓ pn̄s ⁊ p̄teritum includēs vtrūqꝫ extremoꝝ ⁊ ꝑticipasEt cōfirmat̉ hoc ꝑ Ancelmum ī libro de concordia p̄ſciēcie ⁊ liberiarbitrij. vbi ſic dicit. In hoc ſiqdem magis ſimilia ſūt eterno pnti tꝑaliter p̄terita ꝙ pn̄cia q̄maꝫque ibi ſunt nūꝙͣ poſſunt nō eſſe
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten