Druckschrift 
Enarrationes in Evangelium Johannis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

maīfeſtatiua. psͣ. Emitte lucēveritate tuaꝫ (qui a pre ꝓcedit)nec a pr̄e ſimplicis ſubſtācie aliquid ꝓcedere poteſt niſi eēncialem ꝓceſſionē id̓o ſpūs ſicutverbum eiuſdē eēncie ſb̓ſtācieeſt pre. Cum autē dr̄ ꝙͣ a prēꝓcedit: oportet eciā a filio procedat In om natura nuſꝙͣ inueītur aliquis ſpūs eſſe alicuiꝰ niſiqꝛ ab ip̄o ꝓcedat cuiꝰ ē ſpūs. Dicere ergo ſpūs eſt filijordens filio: eſt dicere id cuiusſimile in nulla natura inueniturHoc autē regulariter eſt herefattribuere deo cuiꝰ ꝯtrariū in tota naturā manifeſtat̉. ſic̄ ſi dicere idē generat ſeipſū. qꝛ nullanatura ſeipſā geneat vt ſit. Amili ergo iſtd̓ ē dicere hereſimſpūs ē alicuiꝰ tamē non ꝓcedit ab ip̄o. ſic ergo ſpūs ꝓcedit apre filio Dicit tn̄ filius procedit a pr̄e qꝛ ad pr̄eꝫ oma ſua referre ꝯſueuit a quo ip̄e filiuscedit̉ hoc eſt qd̓ dicit: qui a patre ꝓcedit: dicit em̄ Aug. pat̓eſt prīcipium dinitatis de pn̄cipio. psͣ. Emitte ſpm̄ tuū creabutur renoua. facie ter. Ille)inꝙͣ ſpūs (teſtīoniū ꝑhibebit deme) ad imnimicoꝝ ꝯuictōeꝫ Actv. ſpūs teſtis eſt que dedit deꝰ inoībꝰ obedīētibꝰ ſibi Roͣ. viij. Ipſe ſpūs reddit teſtīoniū ſpūi nr̄oqm̄ ſumus filij dei ( vos) eodeꝫſpū impleti cōformati (teſtīoniū ꝑhibebitis) Actu. iiij. Virtute magna reddebant apl̓i teſtīoniu reſurrectonis ih̓u xp̄i dn̄i nr̄i gracia magna erat in onbuseis Actu. p. Eritis michi teſtes īihrl̓m in om iudea ſamariavſqꝫ ad vltimuꝫ terre (qꝛ ab inicio) p̄dicacōis mee (mēcū eſtis oma vidiſtis certi teſtes eſſepoteſtis Actu. p. Oportet ex hijsviris qui ꝯgregati ſūt nobiſcuꝫoni tēpore ex intrauit exiuit īter nos dn̄s ih̓s incipiēs a baptiſmate ioh̓is vſqꝫ nunc teſtē refurrectōnis fieri vnū ex iſtis. illos ei ſpm̄ maliciā odienciū adnichilū redigetur. Ca. xvj.Ec locutus ſuꝫ vobis)Hic armat diſcipulos¶adpacienciaꝫ cōtra ꝑſecuconem odij malignorū. Dicitautē quatuor. pͥmū eſt qd̓ dicitnon ꝯturbetur cuꝫ venerint. ſecūduꝫ eſt qd̓ p̄dicit paſſuri ſintterciū eſt qd̓ dicit quā intecionoad hoc moueant̉. qͣrtum ē cauſapredicaconis horuꝫ vt in memoria remaneat apud eos ip̄elia vt deus p̄ſciuit. dicit ego: heclocutꝰ ſum vobis: ad vtilitatemveſtra vos p̄mumēs. qꝛ om̄a hecvt deus ſum p̄ſciens (vt non ſcādaliſemini) hoc eſt conturbemiin cogitantes apud vos ex vocacōe nichil niſi paſſiōēs mortes habeatis Math̓. xviij. ncce ē