Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
CLXVr
Einzelbild herunterladen
 

De iureiurando

C I.XV

Ne igit̉ ex hmōi iuramēti deinfectu iuſticia occultata veritateſuccūbat. Mandamus qͣtenusꝑtes ad p̄ſtandū hmōi iuramētum ꝑ cen. ec. ap. re. cogatis. Dem collocen̄. archiep̄o eteius ſuffraganeis. Si poſitꝰ ī dignitate alienatbona dignitatis n̄ valet alienatio ⁊ ipſemet reuocare dꝫ nō obſtāte iuramēto de nō reuocādomaxīe ſi priꝰ iurat nō alienare.Ntellecto iā dudū ꝙ chariſſimꝰ in xp̄o filius nr̄ vngarie rex illuſtris alienationesn qͣſdā fecerit in p̄iudiciuꝫ regniſui ⁊ ꝯͣ regis honorē. Nos eidē regi dirigimꝰ ſcripta nr̄a vtalienatiōes p̄dictas nō obſtāteiuramēto ſi qd̓ fecit de nō reuocādis eiſdem ſtudeat reuocare. Qꝛ cū teneat̉ ⁊ in ſua coronatōe iurauerit iura regni ſui ⁊ honorē corone illibata ẜuare illicitū ꝓfecto fuit ſi p̄ſtitit d̓ nō reuocādis alienatōibꝰ hmōi iuram̄tū ⁊ ꝓpterea penitꝰ nō ſeruādūORego. ix. ep̄o cenomā. Si mulier iurauit aliquē eſſeſuū maritū. ⁊ ſuccubuit. qꝛ alit̓ſi ꝓbauit nō dat̉ nec deneget̉ ei¶Nlicētia cū alio ꝯtrahēdiUlieri q̄ ī iure p̄ſtito iu-

ramēto aſſeruit viꝝ talē ī ip̄amꝑ verba de pn̄ti mr̄imonialitercōſenſiſſe ꝓbationes al̓s nō habenti viro ab eius impetitiōe ꝑꝑ ſnīam abſoluto. Nec debeslicentiā dare cū alio mr̄imoniūq ꝯtrahēdi ne autor ꝑiurij videaris: nec hoc ei dicimus ꝓhibendum: ne forte ſi falſuꝫ iuraueritmatrimoniū cōtingat legitimūimpediri: ſed ſue conſcientie eſtpotius relinquenda.¶Dem. Qui iurauit ſeruare ſtatutaedita ⁊ poſtea ꝑ illud iuramētūaliter nō iurādo ꝓmiſit ſeruareedēda ſeu poſtea edita n̄ tenet̉ex iuramento ad nouiter editaFLericus qͥ iurauit ſtatuSta in eccl̓ia ſua edita ẜuarturū ꝓmittēs ꝑ idē iuramētumſtatutū qd̓ poſtmodū ſubſecutuꝫ eſt fideliter obſeruare: licets tranſgredi nō debuerat qd̓ promiſit non tenet̉ ad illius obſeruātiā ex debito p̄ſtiti iuramēti. Dem. H. iudi. Iuramentū litis deciſoriū aiudice delatū ſine iuſta cā recuſari non pōt. delatū vero a ꝑtelicite recuſat̉ ⁊ refert̉. in actione tamen famoſa non licet reoreferre. h. d. vſqꝫ ad. §. ſane.

putat̉ in ſortē. C. d̓ pig. ac. l. j. ⁊. ij. ⁊. jͣ. de pīg. ſignificāte.m Ueritate. Hec eſt cā quare hoc iuramentū exigit̉: vt .ſ.veritas reuelet̉ timore iuramēti: ſic ex eadem cauſa teſtes queꝯpellunt̉ al̓s nō ꝯpellerēt̉. xiiij. q. ij. qͣꝫꝙͣ. ⁊ sͣ. de teſti. co. c. vlt.⁊ ꝑ totū. ⁊ qꝛ mortale pctm̄ eſt occultare veritatē. xj. q. iij. quiſquis. ⁊. jͣ. de cri. fal. c.jͣ. ⁊ qꝛ cauſa vſurarūē quaſi ſpūalis cū ſiteccleſiaſtica iuramētū de veritate dicēdaexigit̉: ⁊ nō de calumnia. Nec colligit̉ hicꝙ iuramentū de calūnia h̓ p̄ſtitū fuiſſꝫ: vtquidā dicūt. ſi tn̄ decalūnia ⁊ veritate ſil̓iuraret̉ non crederēeſſe peccatum tam inciuili qͣꝫ in ſpūali: necoffenderet̉ ordo iurꝭ:īmo vtile eēt. ⁊ ſic iuratū fuiſſet de calumnia ſuꝑfluum nō eētiuramentū poſtea deveritate p̄ſtitum: qͥaad diuerſa referunt̉.qꝛ eque p̄iudicat confeſſio d̓ credulitate ſicut de veritate dubieatio huiꝰ iuramentiforte fuit: qꝛ nō fuit p̄ſtitū debito tꝑe .ſ. ſtatim poſt litis ꝯteſ. ſicut iuramētū de calūnia p̄ſtat̉. vn̄ queſitūfuit an poſtea debeatp̄ſtari. ⁊ ſic pꝫ ꝙ tuncpōt p̄ſtari iuramētuꝫde veritate ſiue de calumnia anteꝙͣ ſit incā cōcluſum. nec eſtde ſubſtantia ordinisiudiciarij ꝙ ſtatim li.te ꝯteſt. p̄ſtet̉. B.Ntallecto iam.R Siis qui p̄eſt iurauit nō alienare nō valet alienatioquā poſtea fecit etiā ſi iurat nō ꝯͣuenire ſic cōiter ſūmat̉. Sedhec ſūmatio nimis reſtringit lr̄am q̄ fundat ſe nō ſolū ſuꝑ iuramēto: ſꝫ etiā ſuꝑ iure debito: vt. jͣ. laicis dicet̉. iō ſūmo ſic vtin rubro ẜm verū intellectū. Ponit pͥmo factū corrigendum.Scd̓o corrigi mādat: ibi. nos. ſūmittēs cāꝫ mādati. ibi. qꝛ. ab.n Regni: ſic ⁊ ep̄i iurant in ſua cōſecratōe: ꝙ iura ſui ep̄atus nō alienabūt. jͣ. de eccle. edi. c. vlt. ⁊. jͣ. de re. ec. non alie. vtſuꝑ. ⁊ qd̓ de nouo nō infeudabunt. jͣ. de feu. c. ij. īmo ⁊ ſi ſuſpectus eſſet de dilapidatōe dꝫ cautionē p̄ſtare. xxviij. di. de ſyracuſane Sic gͦ pꝫ ꝙ iuramētū iſtiꝰ regis in coronatōe ſua licitū⁊ honeſtū fuit: ergo ſcd̓m in ꝯͣriū p̄ſtitū fuit illicitū. sͣ. e. tua. j.qꝛ ꝯtra canonica inſtituta fuit p̄ſtitum: ⁊ ideo nō ſernandumſic. s. de fo. ꝯpe. ſi diligēti. ⁊ sͣ. eo. eam te. qꝛ vnū cōtrarioꝝ eſtbonū: reliquū eſt malū. viij. q. j. ſciendū. ⁊. xxxij. di. hoſpiciolū.qn̄qꝫ tn̄ vtrunqꝫ ꝯtrarioꝝ bonum eſt. vt nubere ⁊ nō nubere.xxviij. q. j. ſic em̄. neqꝫ vltra vnā columnā. hmōi em̄ iuramenta que fiunt in damnū ſue dignitatis nō iuramēta ſꝫ ꝑiuria ſiue temeraria ſunt cēſſenda. sͣ. e. ſicut nr̄is. ij. vn̄ ille qui p̄ſtititſua autoritate p̄t venire ꝯtra ⁊ reuocare male alienata: vt ibidictum eſt. īmo tenet̉ ad hoc ex iuramēto prius p̄ſtito ⁊ ex officio ſibi cōmiſſo. xxxv. q. ix. qd̓ quis ꝯmiſit. ⁊ ſic eſt ar. ꝙ iuramentū factū ꝑ mētū ſuꝑ rebus eccleſie nō repetēdis non obligat. sͣ. e. p̄uenit. jͣ. o Non ſeruādū: qꝛ in malis ꝓmiſſis reſcinde fidem. xxij. q. iiij. in malis. ⁊ ꝑ totā illā queſtionē.Alicri que. Diuidit̉ qͦ ad intellectū: qꝛ primo poſRnit̉ queſtio ſcd̓o ſolutio ⁊ rō. ibi. Ab.

p Abſoluto: qꝛ actore nō ꝓbante reus debet abſolui. jͣ. vtec. bn̄. vt nr̄m. ⁊ sͣ. de cā poſ. cū eccleſia. ⁊. C. de eden. qͥ accuſare. ⁊. jͣ. eo. c. vlt. §. j. Quid ſi mulier iſta habuiſſet vnū bonū teſtē nunqͥd deferet̉ ei iuramētū: videt̉ ꝙ ſic. sͣ. de ꝓba. ſicut cōſuetudo. ⁊. C. de re. credi. in bone. ⁊. jͣ. e. c. vl. in tali caſu nō dico iuramētū deferendū qͣꝫtūcūqꝫ honeſtaſit ꝑſona. qꝛ h̓ agit̉ qͣſi d̓ ſtatu hoīs cū ꝑ hͦſeruitus cōſtituat̉ inipſo: nec cā dr̄ modica qꝛ iuramētū defertur inſpectis circūſtātijs cāe ⁊ ꝑſonarū. .jͣ.e. c. vl. q Periurij: ſic. sͣ. e. ſi ꝟo. ⁊. C.ſi aduer. vē. l. j. nec dꝫeccl̓ia viā ꝑiurijs aꝑire q̄ ꝑiuria vetat. C.de iudi. vi. l. ij. in fi. etsͣ. e. ti. cū ꝯtingat. neinde inde īiuriaꝝ naſcat̉ occaſio vn̄ iuranaſcūt̉. jͣ. d̓ accu. qͣlit̓⁊ qn̄. j. ⁊. C. vn̄ vi. mēminerint ⁊ eccl̓ia nōdꝫ alicui laqueū inicere. xxvij. q. j. d̓ viduis. ij. qd̓ faceret ſi daret ei licētiā ꝯͣhēdi ꝯͣid qd̓ iurauit: īmo eccleſia dꝫ ei ſuadere vtꝯͣ ꝓpriū nō veniat iuramētū. ar. p̄dicti. c.de viduis rōne huiꝰp̄ſumptōnis qꝛ de uemine p̄ſumēdū eſt ꝙſit īmemor ſue ſalutꝭſ. q. vij. ſancimꝰ. ſꝫ nōdꝫ ei exp̄ſſe ꝓbibereꝓpt̓ aliā p̄ſuptionē q̄poſſet eē in ꝯͣriū. qͥapotuit eſſe ꝙ falſū iurauit cū legitie poſſitꝯͣhere ſi falſū fuit qd̓iurauit: qꝛ ꝑiuri ⁊ criminoſi ⁊ iudei qͥ ſuntexͣ eccl̓iam pn̄t ꝯͣheremr̄imoniū .xxvj. di. deinde opponit̉. ⁊. jͣ. de diuor. gaudemꝰ. etjͣ. de ꝯſan. ⁊ affi. de infidelibꝰ. ⁊ ſic due p̄ſūptōes ꝯͣhere h̓ ꝯcurrūt ⁊ neutra p̄ponderat alteri. ſil̓e. sͣ. de elec. cū int̓. R. qn̄qꝫ tn̄vna p̄ſumptio elidit aliā. sͣ. de p̄ſcrip. lr̄as. ⁊. ff. de in inte. reſti.diuus. Quid gͦ faciet eccl̓ia taceat. ſic. jͣ. de cog. ſpi. ſuꝑ eo. in fi.ſicut ſpūalis hō tacet: qꝛ mētiri timet. timet etiā ne ille qui admortē q̄rit̉ occidat̉. xxij. q. ij. ne qͥs arbitret̉. Relinquat̉ ergoꝯſcīe ſue. ipſa em̄ ſcit an ꝯͣhere poſſit ſi veꝝ ē qd̓ iurauit: nullūp̄t ꝯͣhere mr̄imoniū qͦ ad deū. ſꝫ ſi falſum eſt bn̄ pōt ꝯͣhere: vteſt ꝓbatū. Lau. dicebat in hac qōne: ꝙ bn̄ poterat ꝯtrahere ⁊dari licētia ꝯtrahēdi. ex hoc tali iuramēto. nā qͥ vendicat reꝫ:dicit ꝑ ꝯſequentiā aliū poſſidere. sͣ. de iudi. examinata. tn̄ pōtreddere ad interdictū vti poſſidetis. ff. de acqͥ. poſ. naturaliter§. nihil. ſꝫ errabat. qͥ em̄ rem vendicat hoc facit rōne dominijqd̓ habet vel credit ſe habere: ſic ⁊ mulier q̄ petit aliquē hͦ facit rōne ſeruitutis. quā in eo acqͥſiuit ꝑ ꝯſenſū mutuū de pn̄ti⁊ hͦ notauit Lau. de clandeſti. matri. ī antiqͣ cōpilatōe. c. j. B.Lcricus. Summat̉ vt in rubro ẜm verū intellectumA primo ponit̉ queſtio. ſcd̓o ſolutio: ibi. licet. Ab.y Idem iuramentū: iam p̄ſtitum.s Quod ꝓmiſit. Iſte clericus iurauit ſe ſeruaturū ſtatutatunc edita in eccleſia ſua ⁊ poſt p̄ſtitum iuramentū ꝓmiſit ꝑidē iuramētū ſeruare ſtatuta que poſtea ſtatuerent̉. Ex hͦ pꝫꝙ iuramētū nō extēdit̉: niſi ad ea tm̄ de qͥbus eſt cogitatū ⁊ dictū fuit: ⁊ nō ad ea q̄ poſtea accidūt. ar. sͣ. e. quēadn2. c.

x 5