a legati iudicis copiā nequiueritbhabere ꝑ poſteriores lr̄as nonpoterit cōuenire. ¶ Dem.¶ Non valent reſcripta ꝑ q̄ incerti iudices dantur vel futuranegocia cōmittuntur.I. D hec ſumus: et infra:¶ Significatū eſt nobisqͦſdā in ꝓuincie tue ꝑtibꝰ talesvt aſſerūt de cācellaria nr̄a lr̄aſrecepiſſe ꝑ qͣs eoꝝ oīa negociavniꝰ iudicis vel piuriuꝫ qͦs ſibid̓ elegerint arbitrio cōmittunturſicqꝫ fit vt ſi aliquē pulſare voluerint examē ordinarij iudicisnō requirāt. ſꝫ ad vnū iudicē vl̓plures delegatos ſibi ꝓpiciosē ⁊ ꝑti aduerſe ſuſpectos ſuꝑ examināda qōn decurrāt: ⁊ infra.t ¶ Nos igit̉ huic morbo celerivolētes obuiare remedio mandamꝰ qͣtenꝰ ſi lr̄as tales ī ꝓuincia tua īueneris eas care̓ viribꝰnr̄a aucͣte decernes. ¶ Dem.¶ Falſa latinitas viciat reſcriptum pape.D audientiā noſtrā te ſi¶ I. gnificāte peruenit. ꝙ. H.
de ſctō ſtephano ſuꝑ abſolutōeſua lr̄as tibi vt pͥma facie videbat̉ apl̓icas pn̄tauit. ¶ Quibꝰs qm̄ maīfeſtū ꝯtinēt ī ꝯſtructiōepctm̄ fidē te nolumꝰ adhibere.QLemens. iij.¶ Cōtra ſcd̓m reſcpͥtū n̄ pōt opponi de taciturnitate pͥmi impetrati ꝑ appellantē de ſua appellatione non habita mentione.X Xꝑte .ſ. ꝑſone eccīe d̓ tarēto nob̓ īnotuit ꝙ cū capella de empton̄. ad p̄dictā eccl̓iaꝫde iure ꝑtineat. o. diaconꝰ qͥ iaꝫdictā capellā detinet: capellanūipſiꝰ eccl̓ie noīe ipſiꝰ .ſ. in ea miniſtrātē poſt ap. a ſe factā amokuit. ¶ Quā cū eſſet .ſ. ꝓſecutꝰl ⁊ ad iudices lr̄as īpetraſſet: ip̄eo. app. ſuā ꝓſeqͥ n̄ curauit. Cūqꝫaucͣte iudicū ī ius eſſꝫ vocatꝰ dinxit ſe lr̄as pͥores hr̄e de qͥbꝰ nulla mētio ī poſterioribꝰ habebat̉qͣs vſqꝫ ad terciā citationē ſupp̄ſſit eiſdē dolo vel negligentiavti poſtpoſuit qd̓ ex diut̉ nitatetꝑis videbat̉: ī qͥbꝰ nulla mētiod̓ ap. ab ip̄o fcā fiebat cū biēniū
modo nō habent locū. ſꝫ qui primo ſuas lr̄as pn̄tat iudici. ⁊ ꝓcedit infra annū ille obtinet. jͣ. de ap. vt debitus. de hoc notatūeſt. sͣ. eo. c. j. in fi. ⁊ in. c. ceterū. qualiter hic intelligendū ſit.a ¶ Nequiuerit: ⁊ ita eſt hic argu. ꝙ ſi ꝑ me nō ſtat mihi nō ēimputādū. ij. q. vj. anterioꝝ. §. ad hec. in aucͣ. vt ſpō. lar. §. h̓ qͦꝫvn̄ ſumptꝰ fuit. §. hic⁊. ff. ex qͥ. ca. ma. ſꝫ etſi. j. rn̄. qͣliter ītelligat̉hic iſta impotētia dr̄.sͣ. e. c. j. b ¶ Habe̓.repete poſtpoſuit eisDbec. ¶ Legitur pͥncipal̓rduobus modis ſꝫ ẜmcōem intellectū dicitvt in rubro. ⁊ diuidit̉qꝛ in prima ꝑte ponit̉exceſſus. in ſcd̓a ꝓuiſio ibi. nos igit̉. ab. ſi.c ¶ Oīa negocia. nimia generalitas h̓ reprobatur. jͣ. de do. etcōtu. ex lr̄is. ⁊. jͣ. d̓ ap.c. ij. ⁊. c. ſignificantibꝰ⁊. jͣ. e. ſedes. ⁊. jͣ. e. ti. indecre. Inno. iiij. c. cūin multis. ⁊. ff. d̓ iurefiſ. ita fidei. ⁊. ff. d̓ edē.l. j. §. edere. ⁊. ff. de interro. ac. de etate. §.nihil. ar. ꝯͣ. ff. de rei vē.q̄ de tota. §. incerta. ⁊ff. cō. diu. ⁊ ſi nō oēs§. ſi incertū. pͥma ꝑsvera ē ⁊ vltima in ſpritualibꝰ caſibꝰ loqͥt̉d ¶ Elegerit. Tan.⁊ Uin. ſic exponūt hͦverbū elegerit .i. elegerunt in curia exn̄tesvt ſint p̄teriti cōiūctiui modi. quidā tamē voluerūt dicere ꝙ lr̄e iſte ad incertos iudices dirigebant̉ qͦs imꝑator duceret expͥmēdos dicētes h̓ generalē cōmiſſionē cauſarū poſſe fieri dūmō iudices certi eſſentjͣ. e. ſedes. ⁊ paſtoralis. ſꝫ qꝛ iudices erāt incerti hic lr̄c non valebāt ſꝫ dic ꝙ iudices electi erāt certi ⁊ cōmiſſio general̓ erat oīmnegocioꝝ. qd̓ eſſe nō dꝫ. qꝛ ꝑ eā abſorberet̉ iuriſditio ordinarijqd̓ fieri nō dꝫ. ar. xj. q. j. ꝑuenit. ⁊. ix. q. iij. nūc vero. C. d̓ p̄. imp.of. l. ij. ⁊. iij. jͣ. de of. le. c. j. ⁊. jͣ. de ma. ⁊ obe. ꝑ tuas. ſicut general̓appellatio nō admittit̉. jͣ. de ap. c. ij. ſꝫ ſuꝑ grauamīe ꝓbabili etexpreſſo eſt appellandū. jͣ. de ap. vt debitus. ⁊. c. cū cam. qͣre lr̄etales nō valebāt. lau. dixit ⁊ melius cui cōſentio ꝙ hic iudiceserāt incerti qͦs vellet eligere imꝑator qd̓ eſſe nō dꝫ ſicut ꝓcurator incertus eſſe nō dꝫ. ff. de ꝓcu. l. ij. nec tutor incertꝰ dari debet. ff. de teſt. tu. tutor incertꝰ. ⁊ inſti. de leg. §. tutor. ⁊ arbiter ſimiliter incertꝰ eſſe nō dꝫ. jͣ. de arbi. innotuit ⁊ cōmiſſio general̓fuit oīm negocioꝝ. qd̓ eſt ꝯͣ cōſuetudiuē romane curie cuiꝰ ſtilus dꝫ attēdi. jͣ. de cri. fal. quā graui. ꝙ oēs cauſe vni ꝯmittant̉niſi ſub illa forma q̄ tradit̉. jͣ. e. paſtoralis ⁊ illa generalitas reſtringit̉. vt tradit̉. jͣ. e. ſedes. ⁊ in. c. cū in multis. ⁊ ē in decre. Inno. iiij. tn̄ vniuerſitas cauſarū bn̄ cōmittit̉. ff. de iudi. l. cū p̄tor.⁊. ff. qͥs ⁊ a qͦ ap. l. j. §. j. ⁊ illa fuit potior cā qͣre lr̄e nō valebantqꝛ iudices erant incerti qd̓ lr̄a videt̉ innuere ꝙ ille eligeret qͦsvellet quā cōmiſſio generalis oīm negocioꝝ ⁊ ſic ītellexit lau.⁊ cla. ſicut ex p̄dictis colligit̉. B. Satis tn̄ credo ꝙ ſi papa excerta ſcia tales lr̄as ꝯcederet valerēt cū habeat plenitudinē poteſtatis ſaluo iure recuſatiōis. jͣ. de offi. dele. ſuſpitōis. e ¶ Suſpectos. vn̄ poſſent recuſari de recuſatiōe habes. jͣ. de ap. cū ſpāli. ⁊. jͣ. de offi. dele. ſuſpitiōis. f ¶ Celeri. viij. vi. mala ꝯſuetudo⁊ reſecande ſunt putride carnes. xxiiij. q. iij. reſecāde. vn̄ verſusPrincipijs obſta ſero medicina paratur. Cum mala per lōgasconualuere moras. h.
iberaudientiam. ¶ Diuidit̉ qꝛ pͥmo ponit̉ dubitatio.ſecūdo ſolutio ibi. qͥbus Ab. ſi. g ¶ Manifeſtū: ſic pꝫꝙ viciū latinitatis viciat: ſic etiā ſi papa loqͣtur vni in plurali.aut ſi in patriarchas vel ep̄os filios appellauerit tales lr̄e falſeſunt. jͣ. de cri. falii. quā graui. ar. ꝯͣ. ꝙ ꝓpter malā latinitatē nonviciant̉ reſcpͥta. ff. deſta. ho. imꝑator pius.ibi em̄ d̓r ꝙ ꝓpt̓ malālatinitatē nō viciātur⁊. ff. de manu. te. q̄ habebat. C. de leg. in legatis. ⁊. jͣ. de fi. inſtru.ex ꝑte. ſo. viciū ſcribētis in teſtamētis ⁊ inſtrumētis non nocetcū al̓s de veritate ſcuvoluntate teſtatorisꝯſtet. C. d̓ teſt. erroreet. l. ambiguitates. etideꝫ eſſet de volūtatepape dicendū ſi cōſtaret de hoc. ſꝫ veriꝰ videtur aliud eē ī teſtamētis et aliud in lr̄ispape. Teſtamētū em̄cōmittit̉ tabellionibꝰcuiꝰ ſcpͥturā ſiue latinum nullus corrigit.vn̄ falſa latinitas nōviciat teſtamentū dūmodo ꝯſtet ꝑ ip̄m deintētione teſtātis: vtdicunt p̄dicte leges ⁊ꝓpter fauorē teſtamētoꝝ: qꝛ nihil ē qd̓ matis debeat̉ hoībꝰ ⁊cͣ.C. de ſacroſanc. eccle.l. j. Reſcpͥtū dn̄i papeꝑ multas manꝰ trāſit⁊ magna maturitatedecoquit̉. xxxv. q. ix.apl̓ice. jͣ. e. cū adeo. etita nullū viciū cōtinere dꝫ. sͣ. e. ad hoc. vn̄ ꝯͣ illā p̄ſumptiōeꝫ nōeſt admittenda ꝓbatio. ar. ꝯͣ. ff. de of. preſi. illicitas. §. veritas.Lau. notauit ꝙ inſtr̄a vl̓ pͥuilegia ꝓpter falſuꝫ latinū nō viciāt̉ar. de ꝯſe. di. iiij. ſi non ſanctificāt̉: ⁊. c. detulerūt. ⁊. ff. de manu.teſta. qͥ habebat de inſtrumētis tabellionū ſatis crederē illud. d̓priuilegijs romane curie. nō eſt verū. Bernardus.parte. ¶ In pͥma ꝑte narrat factū diffinitionē ⁊ ſpoI liationē. In ſcd̓a vniꝰ ꝑtis ꝓſecutionē ⁊ alteriꝰ negligētiā ibi. quā cū eēt. In tercia finalē determīatiōꝫ ibi. iōqꝫ Ab. ſi.h ¶ Appellationē. nō d̓r hic ſuꝑ qͦ fuerit appellatū forte poſſꝫdici: ꝙ ſnīa lata fuit ꝯͣ. o. diaconū a qͣ ipſe appellauit. vel ſuperalio articulo vel forte circa aliquā ſententiā ſicut olim fiebat.i ¶ A ſe factā .ſ. o. ⁊ ita nō detulit ſue ꝓprie appellatiōi qd̓ eſſenō debuit cū ⁊ appellatiōi aduerſarij deferre debuiſſet. jͣ. de ap.an ſit. ⁊. c. ꝯſtitutꝰ. ⁊. jͣ. de elec. bone. appellauerat forte ab ordinario corā qͦ trahebat capellanū ⁊ ſuꝑ ꝑſonaꝫ matricis eccl̓ie.Raro īuenies alibi vt credo ꝙ aliqͥs n̄ detulit ſue ꝓprie appellatiōi vn̄ iudex poterat ꝓcedere in cā: qꝛ videt̉ appellatōi renūciaſſe: qꝛ pē. ap. nihil ē innouādū. ff. nil inno. ap. pē. l. vna. ⁊. jͣ. deap. an ſit. k ¶ Proſecutꝰ. lr̄as īpetrādo ſuꝑ reſtōe eccl̓ie qͣ fuerat ſpoliatꝰ poſt appellatōꝫ a ſpoliatore factā vt in cā ꝓcederet̉ n̄ obſtāte appellatōe fruſtratoria qd̓ ex eo apparet. qꝛ dictꝰo. cā ꝓſeqͥ nō curauit noīe eccl̓ie de tarēto qꝛ erat matrix eccl̓iel ¶ Litteras. forte ſignificauit pape ⁊ rector mr̄icis eccīe īiuriabat̉ ei ſuꝑ illa capella. ⁊ ſic obtinuit lr̄as ī forma cōi nll̓a mētōehīta de appellatōe q̄ etiā lr̄e īpedirēt reſtōeꝫ. jͣ. d̓ reſt. ſpo. ex cōq̄ſtōe cū ſuis ſil̓ibꝰ. m ¶ Nulla mētio. ⁊ iō n̄ valebāt. jͣ. d̓ ap. ſepe. ī fi. ar. qꝛ qͥ appellat dꝫ face̓ mētiōeꝫ de ſua appellatiōe. ⁊ aduerſarius qͦdāmō qͥ ſuā ap. ꝓſequit̉: vt h̓ d̓r. ⁊. jͣ. de cōfir. vti. vl̓inuti. bone. n ¶ Negligentia. ſic. sͣ. e. ſi autem. ⁊. jͣ. e. plerūqꝫ.o ¶ Cū bienniū. q̄ em̄ nō proſequit̉ appellationeꝫ infra annū