Cap.XXXIGregorijpapeBeati
qui veniētes ad faciem quorundā hominū magna eis ſubmiſſione blandiunt̉: recedentes autē inimicitias ac damna quevalent atrociter inferūt. Quid eſt enimculpā flere: niſi humilitatē deo ſue deuotiōis oſtendere? Et quid eſt poſt fletū praua agere: niſi ſuperbius in eū quē rogauerat: inimicitias exercere? Iacobo atteſtāte: qui ait: Quicūqꝫ vult amicus eſſe huius ſeculi: inimicus dei cōſtituit̉. Admonendi ſunt: qui ammiſſa plangūt: nec tamen deſerūt: vt ſollicite cōſiderent: quiaita plerūqꝫ mali inutiliter compūgunturad iuſticiā ſicut plerūqꝫ boni innoxie temptant̉ ad culpā. Fit quippe mira exigentibus meritis poſitiōis interne menſura:vt ⁊ illi de bono aliquid agūt: quod tamēnon perficiūt: ſuperbe inter ip̄a que iampleniſſime perpetrāt mala confidāt: ⁊ iſtidum de malo temptant̉: cui nequaꝙͣ conſentiūt: quo per infirmitatē titubant: eogreſſus cordis ad iuſticiā per humilitatēverius figant. Balaam quippe iuſtoꝝ tabernacula reſpiciens ait: Moriat̉ animamea morte iuſtoꝝ: ⁊ fiant nouiſſima meahoꝝ ſimilia: ſed cū compunctōis tempusabſceſſit contra eorū vitam quibus ſe ſimilē fieri etiam moriēdo popoſcerat: conſiliū prebuit: ⁊ cum occaſionē de auariciarepperit: illico oblitꝰ eſt quicquid ſibi deinnocētia optauit. Paulus vero ait: Uideo aliam legē in membris meis repugnantē legi mentis mee: ⁊ captiuū me ducentē in lege peccati que eſt in mēbriſ meis. Qui profecto iccirco temptat̉: vt in bonō robuſtius ex ip̄a infirmitatis ſue cognitione ſolidet̉. Quid eſt ergo ꝙ ille compungitur: ⁊ tamen iuſticie non appropinquat: iſte temptat̉: et tamen eū culpa noninquinat: niſi hoc quod oſtendit̉ aperte:quia nec malos bona imperfecta adiuuātnec bonos mala cōſummata condempnātAt cōtra admonendi ſunt: qui amiſſa deſerūt: nec tamen plangunt: ne iam relaxatas eſtimēt culpas: quas ⁊ ſi agendo nonmultiplicāt: nullis tamen fletibus mundāt Neqꝫ em̄ ſcriptor ſi a ſcriptōe ceſſaue
rit: qꝛ alia nō addidit etiā illa q̄ ſcripſeratdeleuit: nec qui cōtumelias irrogat: ſi ſolūmodo tacuerit: ſatiſfecit. Cum profectoneceſſe ſit: vt verba premiſſe ſuperbie verbis ſubiuncte humilitatis impugnet: necdebitor abſolutus eſt: quia alia nō multiplicat: niſi ⁊ illa que ligauerat: abſoluat.Ita ⁊ cū deo delinquimus: nequaꝙͣ ſatiſfacimus ſi ab iniquitate ceſſamus: niſi voluptates quoqꝫ quas dileximꝰ: ecōtrariooppoſitis lamētis inſequamur. Si enimnulla nos in hac vita operū culpa maculaſſet: nequaꝙͣ hic adhuc degentibus ip̄aad ſecuritatē innocētia noſtra ſufficeret:quia illicita animū mult a pulſarēt. Quaigit̉. mente ſecurus eſt: qui perpetratis iniquitatibus ip̄e ſibi teſtis eſt: qꝛ innocensnon eſt. Neqꝫ em̄ deus noſtris cruciatibꝰ.paſcitur: ſed delictoꝝ morbos medicamētis cōtrarijs medet̉: vt qui voluptatibusdelectati diſceſſimus: rurſus fletibꝰ amaricati redeamus: ⁊ qui per illicita defluendo cecidimus: etiam a licitis noſmetip̄osreſtringēdo ſurgamus: ⁊ cor ꝙ inſana leticia infuderat ſalubris triſticia exurat: ⁊ꝙ vulnerauerat elatio ſuperbie curet abiectio humilis vite. Hinc enim ſcriptumeſt. Dixi iniquis: Nolite inique agere: ⁊delinquētibus nolite exaltare cornu. Cornū quippe delinquētes exaltent: ſi nequaꝙͣ ſe ad penitentiam ex cognitiōe ſue iniquitatis humiliāt. Hinc rurſum dicitur:Cor contritū ⁊ humilatū deus non ſpernit: quiſquis em̄ peccata plangit: nec tāmen deſerit: cor quidē conterit: ſed humiliare cōtempnit. Quiſquis vero peccata deſerit: nec tamen plangit: iam quidēhumiliat: ſed tamē cōuertere cor recuſat.Hinc Paulus ait: Et hec quidē fuiſtis:ſed abluti eſtis: ſed ſanctificati eſtis: qꝛ nimirū illos emendatior vita ſanctificat: qͦsper penitentiā abluēs: afflictio fletuū mūdat. Hinc Petrus cū quoſdā territos maloꝝ ſuorum conſideratiōe conſpiceret: admonuit dicens: Penitentiā agite: ⁊ baptizetur vnuſquiſqꝫ veſtrū. Dicturus em̄baptiſma premiſit penitentie lamenta: vt