GregorijBeatipape Cap. XXVIII
cōiugū: ⁊ infirmus eſt ⁊ fidelis: qui ⁊ plene cūcta temporalia deſpicere nō valet: ⁊tamen eternis ſe cōiungere per deſideriūvalet: quāuis in delectatiōe carnis interim iaceat: ſuperne ſpei infectiōe conualeſcat: ⁊ ſi habet que mūdi ſunt in vſu itineris: ſperat que dei ſunt in fructu peruētionis: nec totū ſe ad hoc qd̓ agit: conferat:ne ab eo ꝙ robuſte ſperare debuit: funditus cadat. Quod bene ac breuiter Paulus exprimit dicēs: Qui habent vxorestanqua non habētes ſint: ⁊ qui flent tanꝙͣ non flētes: ⁊ qui gaudent tanꝙͣ nō gaudentes. Uxorē quippe tanꝙͣ non habendo habet: qui ſic per illā carnali cōſolatione vtit̉: vt tamen nunꝙͣ ad praua opera amelioris intentiōis rectitudine eius amore flectat̉. Uxorē quaſi nō habendo habetqui tranſitoria eſſe cūcta conſpiciēs: curācarnis ex neceſſitate tollerat: ſed eternagaudia ſpiritꝰ ex deſiderio expectat. Nonflendo autē flere eſt: ſic exteriora aduerſaplangere: vt tamen nduerit eterne quoqꝫſpei cōſolatiōe gaudere: ⁊ rurſum nō gaudēdo gaudere eſt: ſic de infimis aīm attollere: vt tamē nunꝙͣ deſinat ſūma formidare. Ubi quoqꝫ aꝑte paulo poſt idē doctorac predicator gentiū ſubdit dicēs: Preterit em̄ figura huius mūdi. Ac ſi aperte diceret: Nolite cōſtanter mundū diligere:quādo ⁊ ip̄o non poteſt quē diligitis ſtare. Incaſſum cor quaſi amātes figitis: dūfugit ip̄e quem amatis. Admonedi ſuntcōiuges: vt ea que ſibi aliquādo diſplicēt⁊ patientes inuicē tollerāt: ⁊ exhortātesinuicē ſaluent. Scriptū namqꝫ eſt. Inuicem onera portate: ⁊ ſic adimplebitis legeꝫ xp̄i. Lex quippe xp̄i charitas eſt: queex illo nobis ⁊ largiter ſua bona cōtulit: ⁊equanimiter mala noſtra portauit. Tuncergo legem xp̄i et eius mādata imitandocōplemus: quādo ⁊ noſtra bona benigneꝯferimus: ⁊ noſtroꝝ mala pie ſuſtinemꝰ.Admonēdi quoqꝫ ſunt ⁊ cōiuges: vt eorum quiſqꝫ nō tam que ab altero tolerat:ꝙͣ que ab ip̄o tolerant̉ attendat. Si eniꝫ
ro ſuſtinet leuius portat Admonēdi ſuntcōiuges: vt ſuſcipiēde prolis ſe meminerint cauſa coniūctos: ⁊ cū immoderate admixtioni ſeruiētes propagatiōis articulum in vſum tranſferūt voluptatis perpēdāt: quod licet extra nō exeunt: in ip̄o tamen cōiugio cōiugij iura tranſcendūt: vnde neceſſe eſt: vt crebris exoratiōibus deleant quod pulchrā copule ſpeciē admixtis voluptatibus fedant. Hinc eſt em̄ ꝙperitus medicine celeſtis apoſtolꝰ non tāſanis inſtituit: ꝙͣ infirmis medicamentamōſtrauit dicens: De quibus ſcripſiſtismihi bonū eſt homini mulierē non tangere: ꝓpter fornicationē aūt vnuſqͥſqꝫ vxorem ſuā habeat: ⁊ vnaqueqꝫ virū ſuū habeat. Qui enim fornicatiōis mētū premiſit: profecto nō ſtantibus preceptū cōtulit̓Sed ne fortaſſe in terrā ruerent: lectū cadentibus oſtēdit. Un̄ adhuc infirmātibꝰſubdidit. Uxori vir debitū reddat: ſimiliter aūt ⁊ vxor viro. Quibus dū in magnahoneſtate ꝯiugij aliquid de voluptate largiret̉ adiunxit. Hoc aūt dico ẜm indulgētiam: non ẜm imperiū. Culpa quippe eſſeinnuit̉: qd̓ indulgeri perhibet̉: ſed que tāto citius relaxat̉: quāto nō per hanc illicitū quod agit̉: ſed hoc qd̓ eſt licitū: ſub moderamine nō tenet̉. Qd̓ bene Loth in ſemetip̄o exprimit qui ardentē zodomā fugit. Sed tn̄ ſegor inueniēs nequaꝙͣ moxmōtana ꝯſcendit. Ardentē quippe zodomā fugere eſt: illicita carnis incēdia declinare. Altitudo vero montiū eſt mūdiciaꝯtinentiū: vel certe quaſi in mōte ſunt: qͥetiā carnali copule inherēt: ſꝫ tn̄ extra ſuſcipiēde ꝓlis admixtionē debitā: nll̓a carnis voluptate ſoluūt̉. In mōte quippe ſtare qͥd eſt: niſi fructū ꝓpaginis in carne nōquerere. In mōte ſtare eſt carni carnalit̓nō adherere. Sed qꝛ multi ſunt qͥ ſceleraquidē carnis deſerūt: nec tn̄ in ꝯiugio poſiti vſus ſolūmodo debiti iura conſeruēt.Exijt quidē Loth zodomā: ſed tn̄ mox admōtana nō peruenit: qꝛ iā damnabilis vita relinquit̉: ſed adhuc celſitudo cōiugalis cōtinentie ſubtiliter nō tenet̉. Eſt ve-