partis libriTertiePaſtoralis cure
ſperitas aliquando idcirco datur: vt admeliorem vitam prouocet aliquādo verovt in eternū plenius damnet. Hinc eſt em̄ꝙ plebi iſraelitice Chanaan terra ꝓmittitur: vt quādoqꝫ ad eterna ſperanda prouocet̉. Neqꝫ enim rudis ille populus ꝓmiſſionibus dei in longinquū crederet: ſia ꝓmiſſore ſuo nō etiam ē vicino aliquidpercepiſſet: vt ergo ad eternoꝝ fidem certius roboret̉: nequaquā ſolūmodo ſpe adres: ſed rebus quoqꝫ ad ſpem trahit̉. Qd̓liquido pſalmiſta teſtatur dicens: Dediteis regiones gentiū: ⁊ labores populorūpoſſiderūt: vt cuſtodiant iuſtificatiōes eiꝰ⁊ legem eius requirāt. Sed cum largientem dominū humana mēs boni operis repenſatōe non ſequit̉: vnde nutrita pie creditur: inde iuſtius damnat̉. Hinc enimper pſalmiſtā rurſum dicit. Deieciſti eosdum alleuarent̉. Quia videlicet reprobicum recta opera diuinis muneribus nonrependūt cum totos ſe hinc deſerūt: ⁊ affluentibus proſperitatibꝰ dimittūt. Unde exterius proficiūt: inde ab intimis cadunt. Hinc eſt ꝙ in inferni cruciatū diuiti dicit̉. Rccepiſti bona in vita tua. Iccirco enim hic bona receperit: ⁊ malus vt illic pleniꝰ mala reciperet: quia hic fueratnec per bona cōuerius. At cōtra admonēdi ſunt qui ea quidē que mūdi ſunt concupiſcūt: ſed tamen aduerſitatis labore fatigantur: vt ſollicita conſideratiōe perpendāt. Creator diſpenſatorqꝫ cunctoꝝ quāta ſuper eos gratia vigilat: quoſ in ſua deſideria nō relaxat. Egro quippe que medicus deſperat: cōcedit: vt cuncta que cōcupiſcit accipiat. Nā qui ſanari poſſe creditur: a multis que appetit prohibet̉: etpueris nūmos ſubtrahimus: quibus tota ſimul patrimonia heredibꝰ reſeruamꝰ.Hinc ergo de ſpe eterne hereditatis gaudiū ſumant: quos aduerſitas vite temꝑalis humiliat: quia niſi ſaluādos imperpetuū cerneret: erudiendos ſub diſciplineregimine diuina diſpenſatio nō frenaret.Admonēdi itaqꝫ ſunt qui in his que tem
fatigant̉: vt ſollicite conſiderēt ꝙ plerūqꝫetiā iuſtos cum temporalis potētia ſuſtulit: velut in laqueo culpa comprehendit.Nam ſicut in priori huiꝰ voluminis parte iam diximus: Dauid deo amabilis rectior fuit in ſeruitute: ꝙͣ cum peruenit adregnū. Seruus nāqꝫ amore iuſticie dep̄henſum aduerſariū ferire timuit. Rex autem perſuaſiōe luxurie deuotū militē etiam ſub ſtudio fraudis extinxit. Quis ergo opes: quis poteſtatē: quis gloriā querat īnoxieꝫ ſi ⁊ illi extiterūt noxia que hechabuit non queſita? Quis inter hec ſinemagno diſcriminis labore ſaluabit̉: ſi illein his culpa interueniēte turbatus eſt: qͥadhec fuerat deo eligēte preparatus. Admonēdi ſunt vt conſideret: quia Salomōqui poſt tantā ſapientiā vſqꝫ ad ydolatriam cecidiſſe deſcribit̉: nihil in hoc mūdoanteꝙͣ caderet: aduerſitatis habuiſſe memoret̉: ſed conceſſa ſapiētia funditus cordeſeruit: qd̓ nulla A minima tribulationis diſciplina cuſtodiuit.De diuerſo modo admonendi coniugijs obligatos: atqꝫ a cōiugij nexibus liberos:Capitulum. XXVIII.Liter admonēdi ſunt cōiugijsobligati: atqꝫ aliter a ꝯiugij nexibus liberi. Admonēdi nāqꝫſunt cōiugijs obligati: vt cū viciſſim que ſunt alterius cogitāt: ſic eorumquiſqꝫ ſtudeat placere ꝯiugi: vt nō diſpliceat cōditori: ſic ea que huius mūdi ſunt:agāt: vt tamen appetere que dei ſunt nōomiſtāt. Sic de bonis pn̄tibus gaudeantvt tamē intentiōe ſollicita mala eterna ꝑtimeſcāt. Sic de malis temꝑalibus lugeant: vt tamen cōſolatiōe integra ſpem integrā in bonis perhennibus figāt: quatenus dū intranſitu cognoſcūt eſſe qd̓ agūt.In manſione ſciāt quod appetūt: nec mala mūdi cor confringāt: cū ſpes bonoꝝ celeſtiū roborat: nec bona preſentis vite decipiāt cū ſuſpecta ſubſequētis iudicij mala contriſtant. Itaqꝫ animus xp̄ianorum