CapiBeati GregorijpapeXXIII

bet aliquid aduerſus te. relinque ibi munus tuū ante altare ⁊ vade prius reconſiliari fratri tuo. ⁊ tunc veniēs offeres munus tuū. Ex qua ſcilicet preceptione penſandū eſt quorū hoſtia repellitur. ꝙͣ intollerabilis culpa monſtrat̉. ¶ Nā cum malacuncta bonis ſequētibus diluant̉. penſemus quāta ſit mala diſcordie. que niſi extincta fuerint funditus. bonū ſubſequi nōpermittūt. ¶ Admonēdi ſunt diſcordes vtſi aures a mādatis celeſtibus nō declinātmentis ꝯculos ad cōſideranda ea que ī infimis verſant̉ aperiāt. ꝙ ſepe aues vniuseiuſdēqꝫ generis ſeſe ſocialiter volādo nōdeſerūt ꝙ gregatim aīalia bruta paſcunt̉Que ſollerter aſpicimꝰ concordādo ſibiirrationabilis natura indicat ꝙͣtū malū ꝑdiſcordiā rationalis natura cōmittat. qn̄hec ex rationis intētione perdidit. ꝙ illamotu naturali cuſtodit. At cōtra admonēdi ſunt pacati. ne dū pluſꝙͣ neceſſe eſt pacem quā poſſidēt amāg ad perpetuā venire nō appetāt. Plerūqꝫ enī grauiꝰ intentionē mentiū. rerū tiſquillitas temperat.vt quo nō ſunt moleſta que obtinēt eo minus amabilia fiant que vocāt: ⁊ quo delectant preſentia. eo nō inquirant̉ eterna.vnde ⁊ ꝑ ſemetipſam veritas loquēs cuꝫterrenā pacē a ſuꝑna diſtingueret atqꝫ adventurā diſcipulos ex preſenti ꝓuocaretait. Pacē relinquo vobis. pacē meaꝫ dovobis. Relinquo ſcilicet tranſitoriam domanſurā. Si ergo in eā cor que relicta eſtfigitur nunꝙͣ ad illā que dāda eſt ꝑuenit̉Pax igit̉ preſens eſt ita tenēda vt ⁊ diligi debeat ⁊ contēpnine ſi immoderate diligitur. diligentis animus in culpa teneatur. vnde etiā admouendi ſunt pacati nedum nimis humanam pacem deſiderant.prauos hominū mores nequaꝙͣ redarguant. ⁊ conſentiēdo peruerſis ab auctorisſui ſe pace diſinngant. ne dum humanaforas iurgia metuunt interni federis diſcutione feriantur. Quid eſt enim pax trāſitoria niſi quoddā veſtigium pacis eterne. Quid vero dementius eſſe poteſt. ꝙͣ

ipſum a quo impreſſa ſunt non amare.Hinc Oauid dum totum ſe ad federa pacis interne conſtringeret teſtatur. ꝙ cummalis concordiā non teneret dicens. None qui oderunt te deus oderam ⁊ ſu per inimicos tuos tabeſcebā. Per fecto odio oderam illos. inimici facti ſunt mihi. Inimicos etenim dei perfecto odio odiſſe eſt⁊ ꝙ facti ſunt diligere ⁊ ꝙ faciunt increpare mores prauorū premere vite prodeſſe. Penſandū eſt igitur quando ab increpatione ceſſatur. quanta culpa cum peſſimis pax tenetur ſi propheta hoc tantū velud in hoſtiam deo obtulit ꝙ contra ſe ꝓdomino prauorū inimicicias excirauit. nHinc eſt ꝙ leui tribus aſſumptis gladijsper caſtrorum media tranſiens. quia feriēdis noluit peccatoribus parcere deo manus dicta eſt conrecraſſe. Hinc finies peccantium ciuiū gratiam ſpernens coeutescum madianitis pertulit. ⁊ iram dei iratꝰplacauit. Hinc per ſemetipſam veritas dicit. Nolite arbitrari quia venerim pacemmittere in terram. nō veni pacem mittere ſed gladium. Malorū quippe cū incaute amicitijs iungimur culpiſ ligamur. vn̄de ⁊ Ioſaphat qui tot de ante acta vita p̄conijs attollitur. de Achab regis amicitijs pene periturus increpatur. Cui a domino per prophetā dicitur. ¶ Impio prebes auxilium. ⁊ his qui oderunt dominūamicitia iungeris. Et iccirco iram quidēdomini merebaris: ſed bona opera inuenta ſunt in te. eo ꝙ abſtuleris lutos de terra iuda. Ab illo enim qui ſumme rectuseſt eo ipſo iam diſcrepat. quo peruerſoruꝫamicitijs vita noſtra concordat. ¶ Admonendi ſunt pacati. ne ſi ad correptiōis verba proſiliant. temporalem pacem ſibi perturbari formident. Rurſumqꝫ admonendi ſunt vt eandem pacem dilectione integra intrinſecus teneant. ꝙͣ per inuectionem vocis ſibi extrinſecus turbant Qd̓vtrunqꝫ prouide dauid ſe perhibet ſeruare cum dicit. Cum his qui oderunt pacēeram pacificus. cum loquebar illis īpugnabāt me gratis. Ecce ⁊ loq̄ns impugnaE 4