Paſtoralis
Tertiepartis libriram meam: in qua natus ſum: illico adiunxit. Noli nos derelinquere. tu enimnoſti in quibus locis per deſertū caſtra ponere debeamus. ⁊ eris ductor noſter. Neqꝫ enim moyſimentē ignorantia itinerisanguſtabat. ꝙͣ ⁊ prophetice ſentētie cognitio diuinitatis expandarat ꝙͣ colūna exterius preibat. ꝙͣ de cunctis interius perconuerſationē cum deo ſedulā locutio familiaris inſtruebat. Sed videlicet vir ꝓuidus elato auditori colloquens. ſolaciūpetijt vt daret. duucē requirebat inuia. vtdux ei fieri potuiſſet ad vitam. Egit itaqꝫvt ſuꝑbus auditor voci ad meliora ſuadēti. eo magis fieret deuotus quo putareturneceſſarius. Et vnde ſe exhortatorē ſuuꝫprecedere crederet. inde ſe ſub verbis exhortantis inclinaret.¶ De diuerſo modo admonendi pertinaces atqꝫ inconſtātes.¶ Capitulum. XIX.Liter admonēdi ſunt pertinaces. aliter vero inconſtantes.Illis dicendū eſt ꝙ plus de ſeꝙ debent ſentiūt ⁊ iccirco alienis cōſilijs nō acquieſcūt. Iſtis vero intimandum eſt ꝙ valde ſe deſpiciētes negligunt ⁊ ideo lenitate cogitationū a ſuo iudicio per tēporū momēta flectunt̉. Illisdicendū eſt qꝛ niſi meliores ſe ceteris eſtimarēt. nequaꝙͣ cunctorū conſilia ſue deliberationi poſtponerēt. Iſtis dicendū ē qꝛſi hoc qd̓ ſunt vtcūqꝫ attenderēt. nequaꝙͣeos ꝑ tot varietatis lictora mutabilitatisaura verſaret. Illis ꝑ Paulū dicit̉. Nolite prudētes eſſe apud voſmetipſos. At cōtra iſti audiāt. nō circūferamur omni vento doctrine. de illis ꝑ Salomonē dicitur.Comedent fructus vinee ſue ſuiſqꝫ conſiiijs ſaturabunt̉. De iſtis autem ab eo rurſus ſcribit̉. Cor ſtultorum diſſimile erit.Cor quippe ſapientiū ſibimetipſi ſempereſt ſimile. quia dū rectis ꝑſuaſionibꝰ acqͥeſcit ꝯſtāter ſe in bono oꝑe dirigit. ¶ Cor
curevero ſtultorū diſſimile ē. qꝛ dū mutabilitati ſe auriū exhibet. nunꝙͣ idē qd̓ fueratmanet. ⁊ qꝛ quedā vitia ſicut ex ſemetipſis gignūt alia ita ex alijs oriunt̉. Sciendū ſumoꝑe ē qꝛ tūc ea corripiēdo meliꝰ tergimꝰ cū ab ipſo amaritudinis ſue fonte ſiccamꝰ. Pertinacia quippe ex ſuꝑbia. incōſtātia autē ex leuitate generat̉. Admonēdi ſunt igit̉ ꝑtinaces vt elationē ſue cogitatiōis agnoſcāt ⁊ ſemetipſos vincere ſtudeāt. ne dū rectis aliorū ſuaſionibus forisſuꝑari deſpiciūt. intuſ a ſuꝑbia captiui teneant̉. Admonēdi ſunt vt ſollerter aſpiciant. qꝛ filius hoīs cui vna ſemꝑ cuꝫ patrevolūtas ē. vt exemplū nobis frangēde noſtre volūtatis prebeat dicit. Nō quero voluntatē meā ſed voluntatē eius qui miſitme patris. Qui vt huius adhuc virtutisgratiā cōmendaret. ſeruaturū ſe hoc ī extremo iudicio premiſit dicēs. Nō poſſumego a meipſo facere quicꝙͣ ſed ſicut audioiudico. Quia itaqꝫ conſcientia dedignat̉homo aliene volūtati ad quieſcere: quando dei atqꝫ hominie filiꝰ cuꝫ virtutis ſuegloriā venit oſtēdere: teſtat̉ ſe nō a ſemetipſo iudicare. At cōtra admonēdi ſunt inconſtantes vt mentē grauitate roborent.Tūc eniꝫ alij germina in ſe mutabilitatiſarefaciūt. cum a corde prius radicē leuitatis abſcidunt. Quia ⁊ tūc fabrica robuſtaconſtruitur: cū prius locus ſolidus in quoponi fundamentū debeat prouidet̉. Niſiergo ante mentis leuitas caueat̉ cogitationum incōſtantia minime vincitur. A qͥbus alienū paulus ſe fuiſſe ꝓhibuit cumdicit. Nunquid leuitate vſus ſum? Autque cogito ſcd̓ꝫ carnē cogito vt ſit apd̓ meeſt ⁊ no. Ac ſi aperte dicat. Iccirco mutabilitatis aura nō molior quia leuitatis vitio non ſuccumbo.¶ De diuerſo modo admonendi gule deditos atqꝫ abſtinētes¶ Capitulum. XX.