Cap.papeXVBeati Gregorij

fluunt. quāto ſe eſſe ſecuriores eſtimāt. qꝛforis a reprehēſoribus nō vident̉. Undenōnunꝙͣ mens in ſuperbiā extollitur: vtquos loquentes audit quaſi infirmos deſpicit. Cūqꝫ os corporis claudit. quantuꝫſe vitijs ſuperbiendo aperiat nō agnoſcitLinguā etenim premit. mentem eleuat.⁊ cum ſuam nequiciā minime conſiderattanto apud ſe cunctos liberius quanto etſecretius accuſat. ¶ Admonendi ſunt igitur nimis taciti vt ſcire ſollicite ſtudeantnon ſolum quales foras oſtendere: ſed etiam quales ſe debeant intus exhibere. vtplus excogitationibus occultū iudicium.ꝙͣ ex ſermonibus reprehenſionem metuant proximorum. Scriptū nāqꝫ eſt. Filimi attende ſapientiam meam. ⁊ prudentie mee inclina aurem tuam vt cuſtodiascogitationes. Nihil quippe in nobis eſtcorde fugatius qd̓ a nobis totiēs receditquotiens per prauas cogitationes defluitHinc etenim Pſalniſta ait. Cor meū dereliquit me. Hinc ad ſemetipſum rediēsdicit. Inuenit ſeruus tuus cor ſuū vt oraret te. Cum ergo cogitatio per cuſtodiaꝫreſtringitur. cor quod fugere conſueuit īuenitur. Plerumqꝫ autē nimis taciti cuꝫnōnulla iniuſta patiuntur eo in acrioremdolorē prodeunt. quo ea que ſuſtinent noloquuntur. Nam ſi illatas moleſtias tranquilla lingua ſermone diceret mens a cōſcientia dolorem alienaret. Uulnera eniꝫclauſa plus cruciant. Nam cum putrēdoque interius feruet eijcitur. ad ſalutē dolor aperitur. Scire igitur debent qui plꝰꝙͣ expedit tacent. ne inter moleſta que tolerant dum linguā tenent. vim doloris exaggerent. Admonendi ſunt enī vt ſi proximos ſicut ſe diligunt. minime illis taceant. vnde eos iuſte reprehendāt. ¶ Uocisenim medicamine vtriuſqꝫ ſaluti concurritur: dum ⁊ ab illo qui infert actio prauaatqꝫ peruerſa compeſcitur. ⁊ ab hoc qͦ ſuſtinet doloris feruor vulnere aperto temperatur. Qui enim proximorū mala conſpiciunt. ⁊ tamen ſilentio linguā premūtquaſi conſpectis vulneribus vſum medi-

caminis ſubtrahūt ⁊ eo mortis auctoresfiunt. quo virus qd̓ potuerant curare noluerunt. Lingua itaqꝫ diſcrete refrenanda non inſolubiliter obliganda. Scriptūnāqꝫ eſt. ſapiens tacebit vſqꝫ ad tempus.vt nimirum cum oportunum conſiderat.poſtpoſita cenſura ſilentij loquendo quecongruunt in vſum ſe vtilitatis impēdatEt rurſum ſcriptum eſt. Tempus loquēdi ⁊ tempus tacendi. Diſcrete quippe viciſſitudinum penſanda ſunt tempora. neaut cum reſtringi lingua debet per verbainutiliter defluat. aut cū loqui vtiliter poteſt ſeme tipſam pigre reſtringat. Quodbene pſalmiſta conſiderans: ait. ¶ Ponedomine cuſtodiā ori meo. ⁊ oſtium circūſtantie labijs meis. Non enim poni oriſuo parietem: ſed oſtiū petijt qd̓ videlicetaperitur ⁊ clauoitur. Vnde ⁊ nobis caute diſcendum eſt. quatenꝰ os diſcretuꝫ etcongruo tempore vox aperiat. ⁊ rurſū cōgruo taciturnitas claudat. At contra admonendi ſunt multiloquio vacantes: vtvigilanter aſpiciant a quanto rectitudiniſtatu depereunt. dū per multiplicia verba dilabuntur. Humana etenim mens aque more ⁊ circūclauſa ad ſuperiora colligitur. quia illic repetit. vnde deſcēdit etrelaxatā deperit quia ſe per infima inutiliter ſpargit. Quot enī ſuperuacuiſ verbiſa ſilentij ſui cenſura diſſipatur. quaſi totriuis extra ſe deriuatur. Vnde ⁊ redire interius ad ſui cognitionem non ſufficit. qꝛper multiloquium ſparſa a ſecreto ſe intime corſiderationis excludit. Totam vero ſe inſidiantis hoſtis vulneribus detegit: quia nulla munitione cuſtodie circūcludit. vnde ſcriptum eſt. Sicut vrbs patens ⁊ abſqꝫ murorum ambitu. ita vir quinon poteſt in loquēdo cohibere ſpiritumſuum. ¶ Quia enim murum ſilentij nonhabet. patet inimici iaculis ciuitas mentis. Et cum ſe per verba extra ſemetipſaꝫeijcit apertam ſe aduerſario oſtendit.Quā tanto ille ſine labore ſuperat quanto ⁊ ipſa que vincit̉ ꝯͣ ſemetip̄am ꝑ multiloquiū pugnat. Plerūqꝫ autem quia per