Beati GregorijpapeCap.XIIII

⁊ ea que poterant admiiti cōpeſcit. que ētſumpta ab exterioribus plagis. concuſſementi penitētie vulnera infligit. Und̓ ſcriptum eſt. Liuor vulneris abſtergit mala⁊ plaga in ſecretioribus ventris. Malaenī liuor vulneris abſtergit quia flagellorum dolor. vel cogitatas vel perpetratasnequitias diluit. Solet vero ventris appellatione mens accipi quia ſicut ventercōſumit eſcas. ita mens perpetrādo excoquit curas. quia enī venter mens diciturea ſententia docetur qua ſcriptū eſt. Lucerna domini ſpiraculū hominis qui inueſtigat oīa ſecreta vētris. Ac ſi diceret. diuini affiatus illuminatio cū in mēte hominis venerit. eā ſibi metipſi illuminās oſtēdit. que ante ſpiritus ſancti aduentū cogitationes prauas ⁊ portare poterat ⁊ pēſare neſciebat. Liuor ergo vulneris abſtergit mala ⁊ plagari ſecretioribꝰ ventris qꝛcū exterius ꝑcutimur ad peccatorū noſtrorum memoriā taciti afflictiqꝫ reuocamuratqꝫ ante oculos noſtios cuncta que a nobis ſunt male geſta reducimus. ⁊ per hocꝙ foris patimur. magis intus qd̓ fecimꝰdolemus. Unde fit vt inter aperta vulnera corporis. amplius nos abluat plaga ſecreta ventrꝭ: qꝛ ſanat nequitias praui operis. occultū vulnus doloris. Admonendiſunt egri quatenus paciētie virtutem ſeruent vt inceſſanter quāta redēptor noſterab his quos creauerat ꝑtulit mala conſiderent. qd̓ tot obiecta cōuiciorū ꝓbra ſuſtinuit ꝙ de manu antiqui hoſtis captiuorum quotidie animas rapiēs. inſultantiūalapas accepit. ꝙ aqua nos ſalutis diluens. a perfldorū ſputis faciē non abſcondit. ꝙ aduocatione ſua nos ab eternis ſuꝑplitijs liberans. tacituſ flagella tolerauitꝙ inter angelorū choros perhēnes nobishonores tribuens. colaphos pertulit ꝙ apeccatorū nos punctionibus ſaluans. ſpinis caput ſupponere nō recuſauit. ꝙ eterna nos dulcedine deebrians in ſiti ſua fellis amaritudinē accepit ꝙ pro nobis patrem quāuis ei diuinitate eſſet equalis adorauit. ſub irriſione adoratus tacuit. ꝙ

vitam mortuis preꝑans. vſqꝫ ad mortemipſe vita peruenit. Cur itaqꝫ aſperū creditur vt adeo homo toleret flagella pro malis ſi tāta deus ꝑtulit ab hominibꝰ malaꝓ bonis. Aut quis ſana intelligētia de ꝑcuſſione ſua ingratus exiſtit. ſi ipſe hinc ſine flagello non exijt qui hic ſine peccatovixit.¶ De diuerſo modo admonēdieos qui flagella metuunt et propterea innocenter viuunt atqꝫeos qui ſic in iniquitate duruerunt vt nec per flagella corrigātur. ¶ Capitulum. XIIII.Liter edmonēdi ſūt qui flagella metuunt ⁊ ꝓpterea innocenter viuunt. atqꝫ aliter admonēdi ſunt qui ſic in iniquitate duruerunt. vt neqꝫ ꝑ flagella corrigant̉. Dicendū nāqꝫ eſt flagella timētibus vt ⁊ bona tēporalia nequaꝙͣ ꝓ magno deſiderētque adeſſe etiā prauis vidēt ⁊ mala preſētia nequaꝙͣ velut intolerabilia fugiant. qͥbus hic plerūqꝫ bonos affici nō ignorantAdmonēdi ſunt qui flagella metuūt vt ſimalis veraciter carere deſiderant eternaſupplicia ꝑhorreſcāt. neqꝫ in hoc ſuppliciorū timore permaneāt: ſꝫ ad amoris gratiā nutrimēto charitatis excreſcāt. Scriptū quippe ē. ꝑfecta charitas foras mittittimore. Et rurſum ſcriptū eſt. Nō accepiſtis ſpiritu feruitutis iteꝝ in timore. ſꝫ ſpiritū adoptionis filiorū in quo clamamusabba pater. vn̄ idē doctor iterū dicit. vbiſpūs dn̄i ibi libertas. ¶ Si ergo adhuc apraua actione formidata pena ꝓhibet: ꝓfecto formidantis animū nulla ſpiritus libertas tenet. Nam ſi penam non metueret culpam ꝓculdubio perpetraret. ¶ Ignorat itaqꝫ mens gratiā libertatis quamligat ſeruitus timoris. Bona enim pro ſemetipſis amanda ſunt. ⁊ nō penis cōpellentibus exequēda. Nam qui proptereabona facit quia tormentorū mala metuit.