papeGregorijBeatiCap.XII
rum nūc laboribus ocioſi perdurāt. Valde quippe peccamus ſi aliena bene geſtanon diligimus. Sed nihil mercedis agimus ſi ea que diligimus inquantū poſſumus nō imitamur. Dicendū itaqꝫ eſt beuiuolis: quia ſi imitari bona minime feſtināt: que laudantes approbāt: ſic eis virtutū ſanctitas: ſicut ſtultis ſpectatoribus ludicrarū artiū vanitas placet. Illi nāqꝫ aurigarū ac hyſtrionuꝫ geſta fauoribus efferunt: nec tamē tales eſſe deſiderāt: quales illos conſpiciūt eſſe quos laudāt. Mirant̉ eos placita egiſſe: ſed tamē ſimiliterdeuitāt placere. Dicendū eſt beniuolis:vt cū proximoꝝ facta conſpiciūt ad ſuumcor redeāt: ⁊ de alienis actibus nō preſumant: ne bona laudent: ⁊ agere recuſant:Grauiter quippe extrema vltiōe feriendiſunt: quibꝰ placuit quod imitari noluerūt. Admonedi ſunt inuidi vt perpēdantquāte cecitatis ſunt: qui alieno ꝓfectu deficiūt: aliena exultiora cōtabeſcūt: quante infelicitatis ſunt: qui melioratiōe proximi deteriores fiūt: dum augmēta alieneproſperitatis aſpiciūt: apud ſemetip̄os anxie afflicti cordis ſui peſte moriūt̉. Quidiſtis infelicius: quos dū conſpecta felicitas afficit pena nequiores reddit. Aliorūvero bona que habere nō poſſunt: ſi diligerēt ſua feciſſent. Sic quippe ſunt vniuerſi cōſiſtentes in fide: ſicut mēbra multa vno continent̉ in corpore: que per officium quidē diuerſa ſunt: ſed quo ſibi viciſſim congruūt vnū fiunt. vnde fit vt pesper oculum videat: et per des oculi gradiantur. Ori auditus aurium ſerauit: etad vſum ſuū auribus oris lingua cōcurrat. Suffraget̉ manibꝰ vēter: ventri operent̉ manus. In ip̄a ergo corporis poſitione accipimus: quid in actiōe ſeruemꝰ Nimis itaqꝫ turpe eſt nō imitari qd̓ ſumus.Noſtra ſunt nimiꝝ que ⁊ ſi imitari nō poſſumus: amamus in alijs: ⁊ amantiū fiuntqueqꝫ amant̉ in nobis. Hinc ergo pēſentinuidi charitas quāte virtutis eſt: que alieni laboris opera noſtra ſine labore facit..Dicendū itaqꝫ eſt inuidis: quia dū ſe a li-
uore minime cuſtodiūt: in antiquā verſuti hoſtis nequiciam demergunt̉. De illonamqꝫ ſcriptū eſt. Inuidia dyaboli morsintrauit in orbeꝫ terrarū. Quia enim ip̄ecelum perdidit: cōdito hoc homini inuidit: ⁊ dampnatiōe ſua perditꝰ: adhuc alios perdendo cumulauit. Admonēdi ſuntinuidi: vt agnoſcāt quantis lapſibus ſuccreſcentis ruine ſubiaceāt: quia dum liuorem a corde non proijciūt ad apertas operū nequitias deuoluūtur. Niſi enim Cayn inuidiſſet: fratris hoſtiā acceptā: minime perueniſſet ad extinguendā vitam: vnde ſcriptū eſt. Reſpexit dominꝰ ad Abel⁊ ad munera eius: ad Cayn vero ⁊ ad munera eius nō reſpexit. Iratuſqꝫ eſt Caynvehementer: et cōcidit vultus eius. Liuor itaqꝫ ſacrificij fratricidij ſeminariū ait. Nam queꝫ meliorē ſe eſſe doluit: ne vtcunqꝫ eſſet: amputauit. Dicendū eſt inuidis: quia dum ſe iſta intrinſecus peſte cōſumunt: etiam quicquid in ſe aliud bonihabere videntur: interimūt. Unde ſcriptum eſt: Uita carniū ſanitas cordis: putredo oſſium inuidia. Quid enim per carnes niſi infirma quedā ac tenera: et quidper oſſa niſi fortia acta ſignant̉. Et plerūqꝫ contingit: vt quidam cum cordis innocentia in nōnullis ſuis actibus infirmi videantur: quidam vero iam quedam antehumanos oculos robuſta exerceant: ſedtamen erga aliorum bona intus inuidiepeſtilentia tabeſcant. Bene ergo diciturvita carniū ſanitas cordis: quia ſi cordisinnocētia cuſtodit̉: etiā ſi qua foris infirma ſunt: roborantur. Et recte illic ſubditur: Putredo oſſium inuidia: quia per liuoris viciū ante dei oculos: pereūt etiamque humanis oculis fortia videntur. Oſſa quippe per inuidiā putreſcere eſt: quedam etiā robuſta deperire.¶ De diuerſo modo admonendi ſimplices: atqꝫ impuros:¶ Capitulum. XII.