Secundeᵐ partislibriPaſtoralis cure
am tētationibus ipſe pulſetur: qꝛ ⁊ hec eadem per quā populi multitudo diluitur.a qua ꝓculdubio lateris inquinat̉. Namdū ſordes diluentiū ſuſcipit: quaſi ſue mūdicie ſerenitatē perdit. Sed hec nequaqͣpaſtori timēda ſunt: qꝛ deo ſubtiliter cuncta penſare tāto faciliꝰ a ſua eripitur. ꝙͣto miſericordiꝰ ex aliena tētatiōe fatigat̉.Q rector debeat eſſe bene agē.tibus per humilitateꝫ ſocius etcontra delinquētiū vitia per zelū iuſticie erectus.Capitulum. VI.It rector bene agentibus ꝑ humilitatē ſociꝰ cōtra delinquentiū vitia ꝑ zelū iuſticie erectusvt ⁊ bonis in nullo ſe preferat:⁊ cū prauorū culpa exigit: ptātem ꝓtinuſſui prioratus agnoſcat: quatenꝰ ⁊ honoreſub preſſo equalē ſe ſubditis bene viuentibus putet. ⁊ erga ꝑuerſos iura rectitudinis. nō exercere formidet. Nā ſicut in libris moralibꝰ dixiſſe me memini. Liquetqd̓ oēs homines natura equales genuit:ſed variante meritorū ordine. alios alijsculpa poſtponit. Ipſa autem diuerſitas q̄acceſſit ex vitio diuino iudicio diſpenſat̉:vt quia omnis homo eque ſtare nō valetalter regatur ab altero. Vnde cuncti quepreſunt nō in poteſtatē debent ordinis: ſꝫequalitatē penſare cōditionis. Nec preeſſe hominibꝰ gaudeāt ſed prodeſſe. Antiqui etenim patres noſtri. nō reges hominum: ſed paſtores pecorū fuiſſe memorantur. Et cū dominꝰ Noe filijſqꝫ eius diceret. creſcite ⁊ ml̓tiplicamini. ⁊ replete terram: ꝓtinus adiunxit. Et terror veſter ettremor ſit ſuꝑ cūcta animātia terre. Quorū videlicet terror ac tremor. quia eſſe ſuper animātia terre precipitur. ꝓfecto ſuꝑhomines eſſe ꝓhibet̉. homo quippe animalibus brutis non autē hominibꝰ ceteris natura prelatus eſt. ⁊ iccirco ei dicit̉:vt ab animalibꝰ ⁊ nō ab hominibꝰ timea
tur quia cōtra naturā ſuperbire eſt: ab eqͣli velle timeri. Et tamen neceſſe vt rectores a ſubditis timeant̉ quādo ab eis deūminime timeri deprehēdunt: vt humanaſaltē formidine peccare metuāt: qui diuina iudicia nō formidāt. Nequaꝙͣ nāqꝫ p̄poſiti. ex hoc queſito timore ſuꝑbiūt: in qͦnō ſuā gloriā: ſed ſubditorū iuſticiam querūt. In eo enī qd̓ mētū ſibi a ꝑuerſe viuētibꝰ exigūt. quaſi nō hominibꝰ: ſꝫ animalibus dominant̉: qꝛ vicꝫ ex qua ꝑte beſtiales ſunt ſubditi. ex ea debēt etiā formidini iaceri ſubſtrati. Sed plerūqꝫ rector eoipſo quo ceteris preeminet. elatione cogitationis intumeſcit ⁊ dū ad vſum cunctaſubiacēt. dū ad votū velociter iuſſa ꝯplentur dū oēs ſubditi. ſi qua bene geſta ſuntlaudibꝰ efferūt. male autē geſtis nulla auctoritate cōtradicūt: dū plerūqꝫ laudāt etqd̓ reprobare debuerant ſeductꝰ ab his q̄infra ſuꝑpetūt: ſuꝑ ſe animꝰ tollit̉ ⁊ dumforas īmenſo fauore circūdatur intꝰ veritate vacuat̉: atqꝫ oblitus fui. inuoces ſeſpargit alienas. talēqꝫ ſe credit qualem ſeforis audit. nō qualē intus diſcernere debuit. Subiectos deſpicit eoſqꝫ equales ſibi nature ordine nō agnoſcit. ⁊ quos ſorte poteſtatis exceſſerit. tranſcēdiſſe ſe etiāvite meritis credit. Cunctis ſe exiſtimatampliꝰ ſapere quibꝰ ſe videt amplius poſſe. In quodā ſe quippe cōſtituit culmineapud ſemetipſum: ⁊ qui equa ceteris nature cōditione cōſtringit̉. exequo reſpicere ceteros dedignat̉. Sic ꝙ vſqꝫ ad eiusſimilitudinē ducit̉. de quo ſcriptū eſt om̄eſublime vidit. Et ipſe eſt rex ſuꝑ vniuerfos filios ſuperbie. Qui ſingulare culmēappetētis ⁊ ſocialē vitā angelorū deſpiciens: ait. Ponā ſedē meā ad aquilonē etero ſimilis altiſſimo. Miro ergo iudiciointus foueam deiectionis inuenit dū forꝭſe in culmine poteſtatis extollit Apoſtate quippe angelo ſimilis efficitur. dū homo hominibꝰ eſſe ſimilis dedignat̉. Sicſaul poſt humilitatis meritū: in tumoreꝫſuꝑbie culmine poteſtatis excreuit. Perhumilitatē quippe prelatus eſt per ſuper