Paſtoralispartis libriPrimecure
virtutū neceſſaria ſubſequēter enumerat:que ſit irreprehēſibilitas ipſa manifeſtat.Et fauet ergo deſiderio: ⁊ terret ex precepto. Ac ſi aperte dicat: Laudo qd̓ queritis: ſed prius diſcite qͥd queratis: ne dumvoſmetip̄os metiri negligitis: tāto fediorveſtra rep̄henſibilitas appareat: quāto ⁊a cunctis cōſpici in honoris arce feſtinat.Magnus em̄ regēdi artifex fauoribꝰ impellit: terroribꝰ retrahit: vt auditores ſuos: ⁊ deſcripto irrep̄henſibilitatis culmine reſtringat a ſuꝑbia: ⁊ officiū laudandoqd̓ querit̉ cōponat ad vitā. Quāuis notandū ꝙ illo in tꝑe dicit̉: qd̓ quiſquis plebibus perat: primꝰ ad martyrij tormentaducebat̉. Tūc ergo laudabile fuit ep̄atuꝫquerere qn̄ per hūc dubiū nō erat ad ſupplicia grauiora peruenire Un̄ ip̄m quoqꝫep̄atus officiū boni oꝑis expreſſione diffinit̉: cū dicit̉: Si quis ep̄atum deſerat: bonū opꝰ deſiderat. Ipſe ergo ſibi teſtis eſtqꝛ ep̄atum nō appetit: qui nō per hūc boni oꝑis miniſteriū: ſꝫ honoris gloriā querit. Sacrū quippe officiū non ſolū nō diligit: ſed oīno neſcit: qui ad culmē regimīsanhelans: in occulta meditatiōe ceteroꝝſubiectōe paſcit̉: laude ꝓpria letat̉: ad honorē cor eleuat: rerū affluentiū abūdantiaexultat. Mūdi ergo lucrū querit̉ ſub eiushonoriſ ſpecie: quo mūdi deſtrui lucra debuerūt. Cunqꝫ mens humilitatis culmēarripere ad elationē cogitat: qd̓ foris appetit: intus immutat̉.Q mens preeſſe volentiū ficta ſibi bonoꝝ operū ꝓmiſſione¶ Cap. IX.blandiat̉.Ed plerūqꝫ hi qui ſubire magiſteriū paſtorale cupiūt: nōnulla qͦꝫ bona opera aīo ꝓponūt.Et ꝙͣuis hoc elatiōis intentione appetāt: oꝑaturos tn̄ ſe magna pertractāt. Fitqꝫ vt aliud intus intētio ſubprimat: aliud tractātis aīo ſuꝑficies cogitatiōis oſtendat Nā ſepe de ſe mēs ipſa ſibimentit̉: ⁊ fingit ſe de bono oꝑe amare qd̓
amat. Qui principari appetēs ſit ad hocpauida: cū querit: audax: cuꝫ peruenerit.Tendēs em̄: ne nō ꝑueniat trepidat. Sꝫrepēte perueniēs: iure ſibi hoc debitū: adqd̓ peruenerit: putat. Cūqꝫ percepti principatus officio perfrui ſeculariter ceperitlibēter obliuiſcit̉ quicquid religioſe cogitauit. Un̄ neceſſe eſt vt cū cogitatio extravſum dicit̉: ꝓtinus mētis oculus ad oꝑatrāſacta reuocet̉: ac penſet qͥſqꝫ qͥd ſubiectus egerit: ⁊ repente cognoſcit ſi p̄latusbona agere: que ꝓpoſuerat: poſſit: qꝛ nequaꝙͣ valet in culmine humilitatē diſcere: qui in imis poſitus nō deſiſtit ſuperbire. Neſcit laudem: cū ſuppetit: fugere:qꝛ ad hāc didicit cū deeſſet anhelare. Nequaꝙͣ vincere auariciā poteſt: qn̄ ad multoꝝ ſuſtentationē redditus: cui ſufficereꝓpria: nec ſoli potuerūt. Ex ante acta ergo ſe vita vnuſqͥſqꝫ inueniat ne in appetitu ſe culmīs imago cogitatiōis illudat: qͣuis plerūqꝫ in occupatiōe regiminis: ip̄equoqꝫ boni oꝑis vſus perdit̉: qui intranqͥllitate tenebat̉: qꝛ quieto mari recte nauē ⁊ imperitus dirigit: turbatis aūt tēpeſtatis fluctibus: etiā peritus ſe nauta confundit. Quid nāqꝫ eſt poteſtas culmīs:niſi tēpeſtas maris? In qua cogitationūꝓcellis ſemꝑ nauis cordis quatit̉: huc illucqꝫ inceſſanter impellit̉: vt per repētinos exceſſus oris ⁊ oꝑis quaſi per obuiātia ſaxa frangat̉. Inter hec itaqꝫ qͥd ſequēdū eſt: ⁊ qͥd tenendū eſt: niſi vt virtutibuspollēs: coactus ad regimē veniat. virtutibus vacuꝰ: nec coactus accedat. Ille ſi oīno renitit̉: caueat ne acceptam pecuniā inſudariū ligās: de eius occultatiōe iudicet̉Pecuniā quippe in ſudario ligare eſt: ꝑcepta dona ſub ocio lenti corꝑis abſcōdere. At cōtra iſte cū regimē appetit: attendat: ne per exemplū praui oꝑis phariſeorū more: ad ingreſſū regni tendētibꝰ obſtaculū fiat: qͥ iuxta magiſtri vocē: nec ip̄iintrāt: nec alios intrare permittūt Cui cōſiderandū quoqꝫ eſt: qꝛ cū cām populi electus p̄ſul ſuſcipit: quaſi ad egrū medicusaccedit. Si ergo in eiꝰ oꝑe adhuc paſſio-