Cap. VIBeati Gregorij papeVIIVIII
cretū ꝓponit ſuū: qn̄ ipſe ſūmi patris vnigenitus vt multis ꝓdeſſet: de ſinu patrisegreſſus eſt ad publicū noſtrū.¶Q vere humilis diuinis nōreluctet̉ iudicijs:¶ Cap. VI.T ſunt nōnulli qui ex ſola humilitate refugiūt: ne eis quibꝰſe impares eſtimāt: preferant̉.Quoꝝ ꝓfecto humilitas: ſi ceteris virtutibꝰ cingit̉: tūc ante oculos vera eſt cū ad reſpuendū hoc qd̓ vtiliter ſubire precipit̉: pertinax nō eſt. Neqꝫ em̄ vere eſt humilis: qͥ ſuperni nutus arbitriū:vt preeſſe debeat: intelligit: et tn̄ preeſſeꝯtemnit. Sed diuinis diſpoſitiōibus ſubditus: atqꝫ a vicio obſtinatiōis alienꝰ: cūſibi regiminis culmen imperat̉: ſi iam donis preuētus eſt: quibus ⁊ alijs ꝓſit: ⁊ excorde debet fugere: ⁊ inuitus obedire.O officiū predicatōis ab aliuibus laudabiliter petat̉: aduod alij coacti pertrahunt̉.Capitulum. VII.Uāuis nonnunꝙͣ predicatiōisofficiū: ⁊ nōnulli laudabiliterappetūt: ⁊ ad hoc nōnulli laudabiliter coacti ꝑtrahunt̉: qd̓iquidē noſcimꝰ: ſi duoꝝ ꝓphetarū factapenſamus: quoꝝ vnus vt ad predicandūmitti debuiſſet: ſpōte ſe prebuit: quo tn̄ alter pergere cū pauore recuſauit. Eſaiasuippe dn̄o querēti quē mitteret: vltro ſeobtulit dicēs: Ecce ego: mitte me: Hieremias aūt mittit̉: ⁊ tn̄ ne mitti debeat: humiliter reluctat̉ dicens: A a a dn̄e deus:ecce neſcio loqui: qꝛ puer ego ſum. En abvtriſqꝫ exterius diuerſa vox ꝓdijt: ſed nōa diuerſo fonte dilectiōis emanauit. Duoquippe ſūt p̄cepta charitatis dei vꝫ amorī ꝓximi. Per actiuā igit̉ vitā ꝓdeſſe ꝓximis cupiēs Eſaias officiū predicatiōisappetit: per cōtemplatiuā vero Hieremias amori ꝯditoris ſedule inherere deſiderās: ne mitti debeat ad predicandū ꝯtradicit. Qd̓ ergo laudabiliter alter appeti
it: hoc laudabiliter alter expauit. Iſte netacite ꝯtemplatiōis lucra loquēdo perderet. Ille ne dāna ſtudioſi oꝑis tacēdo ſentiret. Sed hoc in vtriſqꝫ ſubtiliter eſt intuendū: qꝛ ⁊ is qui recuſauit: plane nō reſtitit: ⁊ is qui mitti noluit: ante ſe per altariſ calculū purgatū vidit: ne aut nō purgatus adire quiſqꝫ ſacra mīſteria aud at:aut quē ſuperna gratia eligit: ſub humilitatis ſpecie ſuperbe cōtradicat. Quiaigit̉ valde difficile eſt: purgatū ſe quēlibꝫpoſſe cognoſcere: predicatiōis officiū tutius declinat̉. Nec tamē declinari: vt diximus: debet pertinaciter: cū ad ſuſcipiendū hoc ſuꝑna volūtas agnoſcit̉. Ꝙ Moyſes vtrūqꝫ miro oꝑe expleuit: qui preeſſetāte multitudini: ⁊ noluit: ⁊ obediuit Superbus em̄ fortaſſe eſſet: ſi ducatū plebisinnumere ſine trepidatiōe ſuſciperet. Etrurſum ſuꝑbus exiſteret: ſi auctoris imperio obedire recuſaret. Vtrobiqꝫ ergo humilis: vtrobiqꝫ ſubiectus: ſed ꝑeſſe populis ſemetip̄m metiendo noluit: ⁊ tamē deimperātis viribus preſumēdo conſenſit.Hinc ergo: hīc qͦqꝫ precipites colligāt: cūquāta culpa ex appetitu ꝓprio ceteris p̄ferri nō metuūt: ſi ſancti viri plebium ducatū ſuſcipere: deo etiā iubente timuerūt.Moyſes ſuadente dn̄o trepidat: ⁊ infirmus quiſqꝫ: vt honoris onꝰ percipiat: anhelat: ⁊ qui ad caſum valde vrget̉ ex proprijs: humerū libenter opprimendū ponderibus ſubmittit alienis: que egit: ferrenō valet ⁊ auget quod portet.De his qui preeſſe ꝯcupiſcūtet ad vſum ſui libidinis inſtrumentū apoſtolici ſermonis arri¶ Capitulū. VIII.piunt:Lerūqꝫ vero qui preeſſe cōcupiſcūt ad vſum ſue libidinis inſtrumentū apl̓ici ſermonis arripiūt: qui ait: Si quis ep̄atū deſiderat: bonū opus deſiderat. Qui tamēlaudās deſideriū: in pauorē vertit ꝓtinꝰ:qd̓ laudauit: cū repente ſubiūgit. Oportet auteꝫ ep̄m irreprehenſibilē eſſe. Cūqꝫ