Druckschrift 
Homiliae super Ezechielem
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

OmeliaLiberIX

20

dit que de celo ceciderat in tectū. Tectūvero eccleſie ſancti predicatores ſunt: quinos intercedēdo ⁊ amonitiōibus muniēdo ꝓtegūt. Sed quia illoꝝ cor diuinitusin predicatiōe infundit̉: quaſi aqua de celo venit in tectū: quia vero nos eoꝝ verbis irrigamur: quaſi aqua de recto defluitin terrā. Sancta itaqꝫ eccleſia dū exorit̉:in ſtillicidijs ſuis letat̉: qꝛ cū in fide ⁊ bonis operibus naſcit̉: ea que accepit donacōſiderat: ⁊ in verbis predicantiū exultatQuia ergo auditoribus ad meliora ſurgentibꝰ: eoꝝ quoqꝫ p̄dicatoribus gratiamultiplicat̉: ꝓpheta dicat. Spiritus quoqꝫ eleuauit me⁊ aſſumpſit me.Inde em̄ predicator magis ac magis eleuat̉ ⁊ aſſumit̉: vnde auditor ad melioremvitā mutat̉. Sed querendū nobis eſt: cūſpiritus mentē nō eleuet niſi aſſumpſeritcur prius eleuauit: ⁊ poſtmodū dicit̉ aſſūpſit? Sed hoc loco aſſumpſit dictū eſt cōſtāter tenuit. Nam ſunt nōnulli quos eleuat ſpiritus: ſed nō aſſumit: quoꝝ ⁊ intellectus ad ſpiritalia emicat: ⁊ tamen vitain factis carnalibus remanēs: intellectuinō cōcordat. Balaam nāqꝫ per ꝓphecieſpiritū eleuatus erat: ſed aſſumptus nonerat. Num̄. 22. qui ⁊ veraciter potuit lōge poſt futura ꝓſpicere: ⁊ tamē a terrenisdeſiderijs mentē noluit ſeparare. Sed qꝛꝓpheta ſanctus ſciētia eleuatus eſt: ⁊ vita pariter aſſumptus: iam qualis in p̄dicationē pergat audiamus. Et abij amarus in indignatione ſpiritus mei.) Penſate fratres chariſſimi is cui donaſancti ſpiritus creuerāt cur amarus abibat? An omne cor qd̓ idem ſpūs aſſumit:amaꝝ in indignatiōe ſui ſpiritꝰ facit. Vnde ſciendū eſt: quia cui adhuc p̄ſens vitadulcis eſt etiā ſi verbū dei loqui videat̉:eleuatus ⁊ aſſumptus predicator nō eſt.Mentē enim quā ſanctuſſpūs replet: inamaritu dinē temporaliū delectatio eternoꝝ cōmouet. Dulce em̄ eſt eſſe in rebus

humanis: ſed ei qui adhuc de celeſtibusgaudia nulla guſtauit: quia quāto minuseterna intelligit al̓s. diligit tāto delectabilius in temꝑalibus requieſcit. At ſiqͥsiam cordis ore guſtauerit: que ſit illa dulcedo celeſtiū premioꝝ: qui illi hymnidici angeloꝝ chori: que incōprehenſibilisviſio ſancte trinitatis: huic ꝙͣto illud dulce fit qd̓ intus videt: tāto in amaritudinēvertit̉ omne qd̓ foris ſuſtinet. Rixat̉ ſecūde hiſ que male egiſſe ſe recolit: ⁊ ſibimetip̄i diſplicet: cū ei ille iam placere ceperitqui om̄ia creauit. Rep̄hendit ſe de cogitatiōibus: inſequit̉ de verbis: ⁊ punit flēdo de factis: ſuꝑnis inhiat: terrena iamom̄ia per mentis deſpectū calcat. Et quādiu illud qd̓ deſiderat adhuc per ſpeciemnō habet: ſeſeqꝫ flere dulce habet: ſeſeqꝫcōtinuis lamentis affligere. Et qꝛ nec dūſe eſſe in patria ad quā creatus eſt videt:in huiꝰ vite exilio nil ei plus aliud ꝙͣ ſuaamaritudo placet. Dedignat̉ etem̄ ſubiacere tꝑalibus: ⁊ ardēter. ſuſpirat de terris al̓s eternis. Vnde recte quoqꝫ per ſalomonē dicit̉: Eo qd̓ in multa ſapīa multa ſit indignatio: ⁊ qui apponit ſciētiā apponit dolorē. Eccl̓s. 1. Celeſtia etem̄ cognoſcētes terrenis animū ſubdere dedignamur. Et dū plus ſapere incipimꝰ: dehis que male egimꝰ nobiſip̄is iraſcimurEt ſit in multa ſapīa multa īdignatio: qꝛquantū plus ꝓficimus in cognitiōe: tanto nobis indignamur amplius de peruerſo opere. Atqꝫ cū ſcientia dolor creſcit:quia quātomagis eterna cognoſcimꝰ: tātomagis eſſe nos in huius exilij miſeriadolemus. Uel ſicut tranſlatiōe alia dicit̉Et qui addit ſcientiā addit laborē. Quoem̄ ſcire incipimꝰ que ſunt celeſtia gaudia: eo magis vt errorū noſtroꝝ laqueos.poſſimus euadere flendo laboramus. Inmulta ergo ſapiētia multa eſt indignatioquia ſi eterna iam ſapimus: cōcupiſceretemꝑalia dedignamur. Si eterna iam ſapimꝰ: noſmetip̄os deſpicimus egiſſe hocquod nos potuit ab eternitatis amore ſeparare. Rep̄hendit ſemetip̄am conſciē-