Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem
audiendi repetit̉ vt dicat̉: ſi forte audiāt:quid aliud ꝙͣ trāſmigrati populi duriciadeſignat̉? In quibꝰ verbis magna eſt noſtra cōſolatio: quia ſi om̄ipotens deus ꝓphetam mittēs a peruerſo populo verbaſua denūciat difficile audiri: cur nos miſeri cōtriſtamur cū ſepe a fratribꝰ in noſtraammonitiōe cōtempnimur? Naꝫ crebrodelinquētes alloquimur: frequēter increpamus: ſepe cū eis blandis ſermonibusagimus: at al̓s ⁊ tamon alter audit: alteraudire cōtempnit: alter ex parte verba exhortatiōis ſuſcipit: ⁊ ex parte recipere recuſat: ita vt quottidie impleri videamushoc qd̓ per prophetā aliū dn̄s narrat quefecerit iratus cū dicit: Plui ſuꝑ ciuitatēvnā: ⁊ ſuper alterā non plui. Pars vnacōpluta eſt: ⁊ pars que cōpluta nō eſt exaruit. Amos 3. Cuꝫ em̄ ſancte exhortationis verba alia mēs ſuſcipit: alia ſuſcipererecuſat: ſuꝑ vnā ciuitate dn̄s pluit: ⁊ ſuꝑalterā nō pluit. Cum vero ⁊ ip̄e qͥ ꝓxīosaudit ab alijs ſe vicijs corrigit: atqꝫ ab aliis emēdare ꝯtēpnit: vna eadēqꝫ ciuitas ⁊ex ꝑte cōpluit̉ ⁊ ex parte arida remāet inqua a ſe predicatōis pluuiā repellit. Sūtetem̄ quidā qui exhortatiōis verba om̄ino nō audiūt: hi penitus ſuſcipere pluuiānolunt. Et ſunt quidā qui audiūt: ſed tamen hāc medullitus nō ſequūtur: qꝛ aliain ſe vicia reſecāt: ſed in alijs grauiter ꝑdurant. Sepe em̄ quoſdā videmus qͥ perpredicatiōis verbū a ſemetip̄is auaricieeſtū repellūt: ⁊ non ſolū iam aliena nō rapiūt: ſed ꝓpria indigentibꝰ largiunt̉: nectamē ire ſtimulos edomāt: ⁊ patiētie moderamina per mētis tranquillitatē ſeruātEt ſepe alij ad exhortatiōis verbū in. ſemetip̄is tanto carnis immūdiciaꝫ vincūt:corpus in caſtitate cuſtodiūt: nec tamenadhuc animū ſicut debent ꝓximis inclināt: ſed per rigorē ſuperbie in cogitatiōeſe eleuant. In iſtis pars vna cōpluta eſt:quia fructū fecit: ⁊ pars que cōpluta noneſt aruit: quia exhortatiōis verbū nō plene ſuſcipiens: a bono opere ſterilis remāſit. Sequitur.
¶ Et aſſumpſit me ſpiritꝰ ⁊ audiui poſt me voceꝫ cōmotionismagne benedicta gloria domini de loco ſuo.Quid eſt hoc qd̓ ꝓpheta poſtꝙͣ ad trāſmigrationē filioꝝ populi mittit̉: vocē poſtſe magne cōmotiōis audit dicentē: Benedicta gloria dn̄i de loco ſuo. Cōuerſusquippe ad peccatores babylonie fuerat:⁊ vocē glorie dn̄i de loco ſuo poſt terguꝫaudiebat. Locus eſt em̄ det hieruſalē: ideſt viſio pacis. Quia nimirū illa corda vidēt ea que dei ſunt: que ad trāſmigrationē babylonie: hoc eſt ad cōfuſionis vicianō deſcēdūt. Ibi em̄ inhabitat deus: vbivera pax querit̉: interne contemplatiōisgloria amat̉. Nam qui ad peruerſitatē deftuit: locus dei eſſe cōtempnit. Locus ergo glorie dei eſt vel ſancta queqꝫ aīa: velvnuſquiſqꝫ in celeſtibꝰ permanēs angelicus ſpiritus ⁊ gloria dn̄i de loco ſuo benedicit̉: cū vel ab electis homībus: vel a ſanctis angelis auctori oīm laus eterna cantat̉. In eo ergo qd̓ iuſti de ꝯuertēdis peccatoribus cogitāt: quia eoꝝ vicia cōſiderādo ad carnales actus oculū ducūt: quaſi ad babyloniā intendūt: qui tamen proſtatu ſue rectitudīs: quia in laude dei bona ſanctoꝝ cōſiderare nunꝙͣ deſinūt: quāuis per cogitationē aliud intendūt: quaſipoſt ſe vocē glorie dn̄i ab hieruſalē: ideſtde loco ſuo audiūt. Sed cur in iſtis īmoramur: qui hec ꝓphete verba largiēte domino per aſcēſum alterū ⁊ ſubtilius intelligere: ⁊ aꝑtius dicere valeamꝰ. Ait em̄:Et aſſumpſit me ſpūs. Predicatores ſpiritus aſſumit cū eius mentē in amorē deom̄ipotentis eleuatā a terrenis iā deſiderijs alienā reddit: vt nihil ei agere libeatniſi ea que quibus lucra ſpiritalia cōgregat cōgreget: ⁊ ad regna celeſtia qͦttidiani ſui oꝑis fructū portet. Vnde ⁊ nobis p̄dicatoribus iubet̉. Operamini nō cibuꝫqui perit: ſed qͥ permanet in vitā eternā.Ioh̓is. 6. Bene autem ſubdit̉. Et audiuipoſt me vocē commotiōis magne. Pro-