LiberIOmeliaV
permittunt̉. Sed quia vno in loco poſitidiuītatis in ſe preſentiā portant ⁊ ardēt:thronus dei flāma ignis dicit̉. Hi aūt quiamore dn̄i in predicatiōe diſcurrūt. Roteeius ignis ardētes ſunt. Quia cū ex eiusdeſiderio per varia loca diſcurrunt: vndeip̄i ardent: alios accendūt. Poteſt tamēdiſcurſus atqꝫ mobilitas ſpiritus requiſitiōe alterius conſideratiōis intelligi. Infanctoꝝ quippe cordibus luxta quaſdamvirtutes ſemꝑ permanet: iuxta quaſdā vero receſſurus venit: ⁊ venturꝰ recedit. Infide etem̄ ſpe atqꝫ charitate: ⁊ in boniſ aliis ſine quibus ad celeſtē patriā nō poteſtveniri: ſicut eſt humilitas: caſtitas: iuſticia: atqꝫ miſericordia perfectoꝝ corda nōdeſerit. In ꝓphecie vero virtute: doctrine facūdia: miraculoꝝ exhibitiōe electisſuis aliquādo adeſt: aliquādo ſe ſubtrahit. Adeſt vt eleuent̉: ⁊ ſemetip̄m ſubtrahit: vt humilient̉. Adeſt vt eos oſtēſa virtute glorificet: recedit: vt ſemetip̄os ſubtracta eius virtute cognoſcant. Adeſt vtoſtendat quid per ip̄m ſint: recedit vt patefaciat: qui vel quales remaneāt ſine ip̄oIn his itaqꝫ virtutibus ſine quibus ad vitā minime peruenit̉: ſanctuſſpiritꝰ in electoꝝ ſuoꝝ cordibus permanet. In his vero per quos ſanctitatis virtus oſtēdit̉: aliquādo miſeri corditer preſto eſt: ⁊ aliquādo miſericorditer recedit. Diſcurrēs ergo ⁊ mobilis ſpiritus dicit̉: quia inſignisatqꝫ virtutibꝰ iuxta vniuſcuiuſqꝫ votū cōtinueᵗ non habet̉. Bene autē inter ſanctaanimalia diſcurrere perhibet̉. Diſcurſusquippe ad celeritatē pertinet. Inter perfectos autē diſcurrit ſpiritus: quia ⁊ ſi abeoꝝ cordibus ad momentū receſſerit: citius redit. Sequit̉.E ¶ Et anmialia ibant ⁊ reuertebantur in ſimilitudinē fulguris coruſcantis.¶ Cum ſuperius dictū ſit: nō reuertebant̉cū ambularēt: qua ratiōe nunc dicit̉: anīalia ibāt ⁊ reuertebant̉. Ualde ſibi hec vident̉ eſſe cōtraria: qꝛ ibant ⁊ nō reuertē-
bant̉: ⁊ ibant ⁊ reuertebant̉. Sed qualit̓intelligendū ſit: citius agnoſcimus: ſi duas vitas actiuā ſcꝫ ⁊ contemplatiuā ſollicite diſcernamus. In vna em̄ fixi permanere poſſumꝰ: in altera autē intentā mentē tenere nullo mō valemus. Cuꝫ em̄ torporē noſtrū relinquimus: noſip̄os ad bone operatōis ſtudiū excitamus: quo alibiniſi ad actiuā imus: a qua reuerti poſt noſnullo mō debemus. Quia qui illā ad torporem negligētie ad prauitatis nequiciāquas reliquerat: redit: eſſe ſine dubio celeſte anīal neſcit. Cuꝫ vero ab actiua vitaad cōtemplatiuā ſurgimus (qꝛ diu mensſtare in cōtemplatiōe non valet: ſed om̄eqd̓ de eternitate per ſpeculū ⁊ in enigmate cōſpicit: quaſi furtim hoc ⁊ per tranſitūvidet) ip̄a ſua infirmitate ab immēſitatetāte celſitudīs animꝰ repulſus: in ſemetip̄o relabit̉. Et ncc̄e eſt vt ad actiuā redeat: ſeqꝫ ip̄m cōtinue in vſum bone oꝑationis exerceat: vt cū mens ſurgere ad ꝯtemplanda celeſtia nō valet: queqꝫ poteſt bona agere nō recuſet. Sicqꝫ fit vt ip̄is ſuisbonis actibꝰ ad ſuperiora rurſus in cōtemplationē ſurgat: ⁊ amoris paſtū de pabulo cōtemplate veritatis accipiat: in quaqꝛ diu ſe tenere ip̄a corruptiōis infirmitas nō poteſt: ad bona rurſum oꝑa rediēsſuauitatis dei memoria paſcit̉: ⁊ foris piis actibus: intus vero ſanctis deſiderijsnutrit̉. Hinc etem̄ de perfectis viris poſtꝯtemplationē ſuā redeūtibus dicit̉. Memoriā ſuauitatis tue eructabūt. p̄s. 144.Dulcedinē quippe ſuauitatis intime: qꝛvt cūqꝫ poſſunt (velut ex quodā coruſcopreguſtādo tangere: eius memoriā ſtudētrecolēdo ſemꝑ ⁊ loquēdo eructare. Vnde⁊ aꝑte nos pſalmiſta admonet dicēs Luxorta eſt iuſto: ⁊ rectis corde leticia. Letamini iuſti in dn̄o: ⁊ ꝯfitemini mēorie ſanctitatꝭ eiꝰ. p̄s. 86. Qui rurſus ait: Quāmagna multitudo dulcedīs tue dn̄e. p̄s.30. Que videlꝫ ꝙͣ magna eſſet: nullo cognoſceret: niſi hāc aliquatenꝰ ꝯtemplādoguſtaſſet. Hinc lterū dicit: Ego dixi in extaſi mea: ꝓiectus ſum a vultū oculoꝝ tuo
C 3