Fo.CXIIII

ſo verbo.Primū ergo preceptū eſt de caritate.TextusAuguſtinusINte omnia fratres cariſſimi dilia gat̉ deus. deinde proximꝰ.CōmentumAmbroſiusT enim imago ſuum repreſentatimaginatum. ſic verbum exteriusverbi interioris eſt nuncius. Obeam rem a philoſophoꝝ principe Ariſtotele preclare dictum eſt. Voces ſunt note earum que ſunt in anima paſſionū. EtSeneca in prouerbijs dicit. imago enimſermo eſt. qualis vir. talis oratio. quod qͣꝫaperte eorum monachoꝝ inſinuauit oratio. in qua ex alteriꝰ ore ſcintille ignis ardentis. ex alterius vero euolabant muſceHinc antiquus ẜmo dicit. Qui felle corhabet infectuꝫ. ſpuere dulcia non poteſt.Quare ſane fit vt qualem quiſqꝫ hꝫ animum. talia enunciet verba. vt ſi bonū bona. Si econtra malum mala. ſi feruenteꝫferuentia. ſi frigidum frigida. Si tepidūquoqꝫ tepida proferat neceſſe eſt. Sꝫ cūdiuꝰ parens noſter Aureliꝰ Auguſtinusfornax extiterit caritatis ip̄o teſtante. quiin libro cōfeſſionum ait. Uulnerauit cormeum caritas tua domine merito viuēdiprecepta ſuis heremitanis tribuēs a caritatis exorſus eſt mandato dicens. Anteomnia fratres cariſſimi diligat̉ deus. deinde proximꝰ. Et iure quidem. Quoniaꝫſicut caritas omnium eſt regina virtutumomnium abolitio peccatoꝝ. omniuꝫ preceptoꝝ finis. omnium deniqꝫ bonoꝝ perfectio: ita inter ẜuanda precepta ipſa eſtprimo anteponenda. Nanqꝫ adepta caritate habemꝰ qd̓ ſatis eſt ad ſaluteꝫ. Ip̄aꝟo ſublata nihil proſunt cetera. Etenimprudentia. Iuſticia. Fortitudo. Temperantia Fides. Spes. ⁊ ſi que ſub his alieſunt ſine caritate tāqͣꝫ cadauera ſūt abſqꝫanima. que figuraꝫ dumtaxat hn̄t humanam. homines autem ſunt minime. Caritatis autem duo ſunt brachia. alterumqͥ deum. alteꝝ vero qͦ proximum dilectione ꝯplectimur. Nec vnius dilectio abſqꝫ

alterius amore vera ⁊ perfecta poteſt eſſecaritas. Et iō qͥ caritatē habere ꝯcupiſcit.vrrūqꝫ ſcꝫ deum ⁊ proximum diligat neceſſe eſt. qͣꝫuis ordine quodam. quoniambonum quanto maius eſt atqꝫ preſtantius. tāto proculdubio eſt amabiliꝰ. Sedcum immortalis ⁊ prepotens deꝰ ſupremum ſit bonuꝫ. Iure parens noſter ſuosheremitanos alloquēs ait. fratres mei cariſſimi. Ante omnia a nobis diligat̉ deꝰ.deinde proximꝰ. Et rationem adiecit. qꝛiſta precepta ſunt principaliter nobis data a mūdi .ſ. ſaluatore ſeruāda qͥ in euangelio nō tam doctori legis. qͣꝫ temptatoricallidiſſimo. ⁊ nequiſſimoꝝ phariſeorū legato interroganti. qd̓ eſt mandatuꝫ magnū in lege ait. Diliges dn̄m deum tuuꝫex toto corde tuo. in tota anima tua. ⁊ intota mente tua. hoc eſt maximū ⁊ primuꝫmandatum. Secunduꝫ autem eſt ſimilehuic. Diliges proximū tuū ſicut teipſumIn his duobus mādatis vniuerſa lex pēdet. ⁊ prophete. Sequit̉Scd̓m mādatū de modo ⁊ tꝑe orandi.TextusAuguſtinusUaliter autem oporteat nos orare vel pſallere deſcribimꝰ .i. in matutinis dicūt̉ pſalmi octuagītaocto cū debitis antiphonis verſibꝰ ⁊ reſponſorijs. Ad primā ⁊ tertiam dicanturſui pſalmi: antiphone due. lectiones dueSimili modo ad ſextam ⁊ nonam dicantur ſui pſalmi cum debitis reſponſorijs etantiphonis. Hoc idem in veſperis ⁊ cōpletorio ſeruetur. Ad lucernarium auteꝫpſalmus vnꝰ. Reſponſoriū vnum. Antiphone tres. Lectiones tres.AmbroſiusCōmentumOtum parentis noſtri in cōdendis regulis ſtudium fuit ſuā aliorūqꝫ ſuorum fratrum mētes a terrenis ſegregare. ⁊ ad celeſtia erigere. Idautem potiſſimum per caritatem ⁊ contēplationem fit. ob eam rem poſtqͣꝫ de caritate poſuit mandatum. Nunc de oratione annectit preceptum. per quam ad deicontemplationē eleuamur dicēs. Qua-

ſ 2