Io. XXXVI

ſi non reuocauit. Nec adhuc ſonat. Itaenim ſyllabe preeundo ſibi. ⁊ ſequendoſuccedunt ſecunda nō ſonat niſi pͥma trāſierit. Uerūtamen quāqͣꝫ ſit quoddamtranſitorium. magnum hꝫ miraculū. Ecce enim ſi vobis exurientibus panem apponere non ꝑueniret ad ſingulos totus.diuideretis vobis qd̓ poſuiſſem. et qͣntoplures eſſetis. tanto minꝰ haberetꝭ. Dodo aūt ſermonem profero ꝟba inter vos⁊ ſyllabas non diuiditꝭ. nec ſecatis ẜmonem meū. vt alius tollat iſtam ꝑtem. aliꝰillam. ⁊ ſic ꝑticulatim ⁊ minutatim ad ſingulos quouſqꝫ qd̓ dico ꝑueniat. ſed totūaudiunt duo. ⁊ quotquot veniunt totumaudiunt. ⁊ om̄ibꝰ ſufficit ⁊ ſingulis integer eſt. preparat̉ ad audiendum aurꝭ tuanec ea fraudat vicina auris aliena. Si hͦſit de ꝟbo ſonanti. qͥd fit de ꝟbo omnipotenti. Quō enim vox iſta noſtra auriumoīm audientium ſingulis tota eſt. ⁊ apd̓ſingulos tota eſt. Nec tot ſunt mee voces. quot ſunt veſtre aures Sed vna voxmultas aures implet. non diuiſa. ſed omnibus tota. Sic cogitate ꝟbum dei totuꝫin celis. totum in terris. totū in angelis.totū apud patrem. totū apud ꝟgineꝫ. totum in eternitate. totū in carne. totuꝫ adinferos. cum viſitaret. totū in paradiſo.qͦ latronem tranſtulit. Hec dixi de ſono.qͥd ſi de intellectu aliqͥd dicam. Et quātominꝰ eſt qͣꝫ verbū dei. Ecce em̄ ſono ꝓfero. ſed cū protulero iam. iam non reuocoSi volo audire alterū ſonum profero. etcum ipſe tranſierit ꝓfero alteꝝ. aut ſilentium ꝯſequet̉. Intellectu ꝟo ⁊ ꝓfero adte. ⁊ teneo apud me. ⁊ inuenis qd̓ audiſti. ⁊ nō ꝑdo qd̓ dixi. Intellectꝰ ergo manet in corde meo. migrat ad tuum. nec deſerit meum verūtamen cū intellectꝰ ineſtcordi meo. ⁊ volo. vt inſit etiaꝫ cordi tuoquero. qͦ ad te tranſeat. ⁊ aſſumo ſonumquaſi vehiculum. ⁊ quaſi impono intellectū. ⁊ profero. ⁊ ꝑduco. ⁊ doceo. ⁊ non amitto. Si potuit hoc facere intellectꝰ meus de voce mea non potuit verbuꝫ dei decarne ſua. Ecce em̄ verbum dei. deꝰ apuddeum. ſapīa dei manens incommutabiliter apud patreꝫ. vt ꝓcederet ad nos. Carnem quaſi ſonuꝫ queſiuit. eiqꝫ ſe inſeruit⁊ ad nos proceſſit. ⁊ a patre non receſſit.Intelligite ſapienter hoc quod audiſtis.

quantum ſit. ⁊ quale cogitate. et de deomaiora ſentite. Uincit ille omnem luceꝫomnem ſonum. omnem intellectum. ideoſumopere deſiderandus eſt. ⁊ ad eum inhiandum. vt letetur cor querentium dn̄mletatum ſatietur. ſatiatum glorificet̉. glorificatum beatum exiſtat ſine fine. Nonigitur fauces ſoluꝫ ſumant cibū. ſed mentis aures affectent verbum dei. Non tm̄corporalis mēſe. ſed celeſtis debemus eſſe participes. Et quidem quanto preſtantior eſt anima qͣꝫ corpus. tāto illius nosdelectent alimenta qͣꝫ corporis. Audiamus ergo verbum dei fratres feruenter.Audiamus ſi poſſibile eſt iugiter. ſi nonſaltem frequenter. Audiamus ſine tumultu. ſine ꝯtentione. ſine cōtradictione. Audiamus fide affecti. ſpe commoti. caritate inflammati. Audiamus cum reuerentia attentione. ⁊ cū debito propoſito adimplendum. que per ipſum iubentur. iuxta diui apoſtoli Iacobi mandatum dicentis. Eſtote factores verbi ⁊ non auditores tm̄. fallentes voſmetipſos. quoniaꝫſi quis auditor eſt verbi. ⁊ nō factor. vt rationem ſubiungēs ait. hic comparabiturviro conſideranti vultum natiuitatis ſuein ſpeculo. Nāqꝫ conſiderauit ⁊ abijt. ⁊ qͣlis fuerit mox oblitus eſt. Qui autem inlege perfecte libertatis perſpexerit. ⁊ in eapermanſerit non auditor obliuioſus factus. ſed factor operis hic beatus in factoſuo erit.Textus viceſimuſqͣrtus AuguſtinꝰUi infirmi ſunt ex priſtina cōſuetudine. ſi aliter tractātur in victu¶nō debet alijs moleſtum eſſe. neciniuſtum videri eis. quos alios fecit conſuetudo fortiores. nec illos feliciores putent. qꝛ ſumunt quod non ſumūt ipſi. ſedſibi potius gratulent̉. qꝛ valent qd̓ nō valent illi.Cōmentū viceſimūquartū AmbroſiꝰUartum mandatum circa victuꝫſeruandum eſt. vt fortiores ⁊ robuſtiores corpore. moleſte nō ferant. nec iniuſtū eis videat̉. ſi hi qui infirmi ſunt ex priſtina ⁊ antiqua conſuetudiL

f 2

E