AreſtotelisFoliovij
Foliovij
iungunt̉ realiter. tamen qꝛ riſibile nō eſt de diffinitōe hominis ꝯtingit intelligere hoīem nō cointelligendo riſibile. Ex quo ſeqͥtur ꝙ nō ꝯtingit intelligere hoīem non intelligendo aīal rōnale. qꝛ aīal rōnale eſt de diffinitione hominis. Per hoc d̓r ad ꝓpoſitū ꝙ qꝛ ſingularitas ꝑ ſe noneſt de rōne ſingularis ſingulariſati ſiue ſingularis ꝑ alterū. iō p̄t ſingulare ſuulariſatū ſiue ꝑ alterū intelliginoncointelligendo ſingularitatē illius. in quo ſingulariſat̉. qͣꝫuis tn̄ in ip̄a re ſꝑ ꝯiungant̉. Et hoc eſt ꝙ dici ſolet ꝙ vl̓efit ꝑ abſtractione noſtri intellectus .i. vl̓e fit ꝑ hoc ꝙ aliqͥdabſtrahitur a ſingulari ꝑ ſe. Exempli grā. homo ⁊ ſortesꝯiungunt̉ in re. et tn̄ ſortes non eſt de rōne hominis. qꝛ ſiſic. tunc non inueniret̉ hō extraſortē. p̄t ergo intelligi noncointelligendo ſortē. ⁊ ſic habet̉ vniuerſale. Sil̓r eſt dd̓mde genere et ſpē. qͣꝫuis ſpēs nunqͣꝫ poſſet fieri genus ꝑ abſtractionem. qꝛ in ſua rōne includit vltimam drām. tamēſpecificatuꝫ p̄t fieri genus. vt hō nunqͣꝫ p̄t fieri genus ſedaīal in hoīe poteſt fieri genus ꝑ abſtractionē a differentiaſpecifica hoīs. que nō eſt de rōne animalisArguit̉. videtur ꝙ vl̓e in rebus ſit. probatur qꝛ por. loquens de vniuerſalibus vocat ipſa res dicendo iſtarumreꝝ ſpeculatōe Dd̓m ꝙ vl̓e ꝑfectum qd̓ eſt vl̓e poſt rēeſt in rebꝰ fundamental̓r. ⁊ nō ẜm illam ꝯditionē ẜm quāvocatur vl̓e Capiendo aūt vl̓ ꝓ vniuerſali in re. ſic eſt accidentaliter in rebus. qꝛ hoc ꝯiungit̉ ſingulari ẜm ꝙ huiuſmodi. Circa ꝙ ſciendū ꝙ natura vel eēntia deſignataꝑ modū totius. vt hō p̄t tripliciter conſiderari. vno mōẜm eius ꝓpriā rōem. et ſic cōueniunt nature que cadūt ineius ꝓpria diffinitiōe. et paſſiones exorte ex principijs eēntialibus. et non cōueniunt vt ſic nature aliqua p̄dicata accidentalia nec realia nec rōnis Ideo quando queritur annatura ſic conſiderata ſit vl̓is Qd̓m ꝙ non. qꝛ de ratōevl̓is eſt vnitas cū multiplicitate aptitudinali. quaꝝ quelibet ꝯditio ſuꝑaddit vnū accidens ſiue relationē rōnisSuꝑadditem̄ vnitas relationē rōis ip̄ius nature ad intellectū. qꝛ vt ſic natura d̓r vna quando eſt obiectiue apintellectu. multiplicitas em̄ addit etiam vnā relationē rōnis ipſius nature ad ſua ſingularia Exempli grā: ſi dicathō eſt ſpēs. ibi ſpēs ſuꝑaddit humane nature duas relationes rōnis. vnam ad intellectū. ẜm quā relationem dicitur vna apud intellectum. Aliam rōnem ſuꝑaddit nature ad ſingularia. ẜm quā d̓r multiplicabilis ꝑ multa numero diſtincta. ſicut genus d̓t multiplicitatem ꝑ multaſpē drn̄tia. qꝛ ergo vl̓ itas notat accidentia rōnis patet ꝙnō p̄t cōuenire nature ẜm ſe accepte. qꝛ dictum eſt ꝙ tūcſolū ꝯueniūt nature. que ſunt de eius diffinitione. naturaaūt ſic accepta vocat̉ vl̓e ante rem Alio mō accipit̉ natura vt in re .i. in ſuppoſito. et ſic iterum nature nō conuenitvniuerſalitas. quia ſic deficit nature vnitas vniuerſalitatis. que eſt ſolum in natura ẜm ꝙ eſt obiectiue apud intetellectum. Deficit etiam ſibi communicabilitas aptitudinalis. quia ẜm ꝙ eſt in aliquo vno ſuppoſito. ſic non eſt cōmunicabilis Tercio mō accipit̉ natura ẜm ꝙ eſt acceptaꝑ intellectū. et ſic conuenit ſibi vniuerſalitas. ſic em̄ d̓r vl̓epoſt rem .i. vniuerſale a ſingularibus abſtractū. tunc eniꝫꝯuenit nature ipſa vnitas vl̓itatis. quia eſt obiectiue apd̓intellectum. cōuenit etiam ſibi plurificabilitas. quia pōtplurificari ꝑ multa inferiora. ⁊ qꝛ accidit nature ꝙ eſt ꝑ intellectum accepta. ſic etiam accidit nature ꝙ eſt vniuerſalis Unde patet ꝙ ſicut albū eſt accidens reale hominisita vl̓itas eſt accidens rōnis ipſius nature. id eſt cōuenitnature apprehenſe ꝑ intellectu Et ſicut incōueniēter ho
mini ꝯcepto attribueret̉ qd̓ eſt albꝰ currens aut laborāsita incōuenienter homini ad extra attribuit̉ qd̓ eſt vl̓is.Sic em̄ grāmatici dicūt ꝙ ſunt adiectiua ſecūde impoſitiōis. que nō poſſunt vere attribui ſubſtātiuis pͥme impoſitōis nec ecōtra. qꝛ adiectiua pͥme impoſitōis falſe attribuūtur ſubſtātiuis ſcd̓e impoſitōisQuerit̉. qūo poſſumus venire in cognitōem ſiue notitiā iſtoꝝ vniuerſalium Dd̓m ꝙ iſtas acceptōes poſſumus cognoſcere ex ipſis p̄dicatis ipſi nature attributis.Qn̄qꝫ em̄ nature attribuūtur p̄dicata realia eſſentialia.vt hō eſt aīal. hō eſt rōnaͣlis. ⁊ tunc accipit̉ natura vt eſtvl̓e ante rem .i. accipit̉ vt nō eſt in ſingularibꝰ neqꝫ apudintellectū. Alio mō attribuunt̉ nature p̄dicata realia accidentalia. ⁊ ſic accipit̉ vl̓e ẜm ꝙ eſt in re. qꝛ illa p̄dicata ꝯueniūt ſibi ẜm ꝙ ē in ſingularibꝰ. vt hō eſt albꝰ. Tercio mōattribuūtur nature p̄dicata accn̄talia rōnis. ⁊ tūc accipitur natura vt eſt vl̓e poſt rem. qꝛ talia p̄dicata nō ꝯueniunt nature niſi ꝓut eſt apprehenſa ꝑ intellectū. Ex qͥbꝰ pꝫꝙ ꝓprie nulla ſciā eſt de vl̓i in re. Cuius rō eſt. qꝛ vl̓i in reẜm ꝙ hmōi ꝯueniūt ſolū p̄dicata realia accn̄talia. q̄ de ſuis ſubiectis nō ſunt ſcibilia. Sꝫ vl̓is poſt rē ẜm ꝙ hmōip̄t eſſe ſcīa. qꝛ etiaꝫ illa accn̄tia ſunt ſcibilia ẜm ꝙ hmōide ipſa natura. ſicut fit in libro p̄dicabiliū ⁊ p̄dicamētoꝝAlie ſcīe reales ſtꝭ de vl̓i ante rē. vt metaphiſica ⁊ hmoQuerit̉. vtrū iſta tria vl̓ia diſtinguantur realiter velmodaliter Dd̓m ꝙ differūt ſolū ẜm modū accipiendinaturā. qꝛ eadē natura p̄t tripl̓r ꝯſiderari ꝑ intellectumnoſtrū. Eſt em̄ eadē natura que qn̄qꝫ eſt ẜm ſe accepta. ⁊et qn̄qꝫ vt eſt in ſingularibꝰ ſūpta. et qn̄qꝫ accepta ad p̄dicata ſcd̓e intentiōis. ſi tn̄ ſpēs intelligibilis eſſet vl̓e poſtrem. ſicut qͥdā dicebāt. qd̓ eſt falſum. tūc eſſꝫ realis diſtinctio inter vl̓e in re. ante rem. ⁊ poſt rem. poſito ꝙ ſpes intelligibilis ſit ſubiectiue in intellectuQuerit̉ vtrū vl̓e ſit generabile. Dd̓m ꝙ vl̓e capidupl̓r. Uno mō vt eſt acceptū in ſingularibꝰ. ⁊ ſic vl̓e eſtgenerabile. quia etiā generat̉ ad generatiōem̄ ſingularisAlio mō accipit̉ vl̓e vt ante rem ⁊ poſt rem. et ſic generabile ⁊ corruptibile accipiūtur dupl̓r. Uno mō in ꝓpria ſignificatiōe ẜm ꝙ dicūt aptitudinē ad generatōem̄ ⁊ corruptiōem. et ſic vl̓bꝰ quibuſdā ꝯuenit eſſe generabile etcorruptibile. qꝛ corporis mixti ꝓprietas eſt eſſe generabile ⁊ corruptibile. ſicut d̓r latius circa ſubiectuꝫ libri phiſicorū. Alio mō accipit̉ generabile improprie ẜm ꝙ d̓t actualē generatōem. ⁊ corruptibile ẜm ꝙ d̓t actualē corruptōem. et ſic vl̓e ante rem ⁊ poſt rem nō ſunt generabilia nec corruptibilia. qꝛ aliqͥd ſic eſt generabile ꝑ generantis actōem. vl̓ia aūt ẜm ꝙ hmōi nō habēt ordine ad actionē. qꝛ nō ſunt termini actionum. qꝛ actiones ſunt ſingulariū pͥmo metaphiſiceArguit̉ vl̓e eſt prius ſuis ſingularibꝰ. gͦ male d̓r ꝙ ſitpoſterius illis. Ans ꝓbat̉. qꝛ dat eis eſſe. Itē illud eſt pͥus a quo nō ꝯuertit̉ ſubſiſtendi ꝯn̄a. vt bn̄ ſeqͥtur. ſorteseſt. gͦ hō eſt. ſed nō ecōtra. Dd̓m ꝙ vl̓e capitur dupl̓rUno mō ẜm ꝑfectā rōnem vl̓itatis. et ſic ſemꝑ vl̓e poſtrem eſt poſterius ſuis ſingularibꝰ. qꝛ ſic abſtrahit̉ a ſingularibꝰ. ⁊ illud qd̓ abſtrahit̉ ab aliquo eſt poſterius illo aquo abſtrabit̉. Alio mō accipit̉ vl̓e ẜm ꝙ eſt ante rem velin re. ⁊ ſic eſt pͥus ſingularibꝰ. qꝛ dat eis eſſe nomen ⁊ rōnem. mō rō ſiue diffinitio eſt pͥor diffinito. ⁊ ab illo nō cōuertit̉ ſubſiſtendi ꝯſequētia. Eſt aūt circa p̄dicta ꝯſiderandū ꝙ res accipit̉ ꝓ ſingulari. qn̄ diſtinguit̉ vl̓e ante rēin re. ⁊ poſt rem. Senſus em̄ eſt ꝙ eſt aliqd̓ vl̓e ante rem-
B ij