P
de reſcrip. li. vj. ī glo. ij. et cle. diſpēdioſam.de iudi. fa. re. ꝙ ob gratiam. de re. iur̄. li. vj.inde diſpēdioſus .i. dānoſus. cle. p̄all̓. de iudi. vbi ꝯcor. in glo. Qn̄qꝫ diſpendiū d̓r idēqd̓ tedioſum abſqꝫ tn̄ vtilitate. vt ī iu. p̄all̓.diſpēdia. et qͣliter.Diſpēſare eſt idē qd̓ diſponere. vn̄ diſpēſatores dicunt̉ eo ꝙ domū alicuiꝰ vl̓ res diſponūt. et ita accipit̉ in. l. diſpēſatores. ff. de ſolu. et d̓r diſpēſare qͣſi diuerſa pēſare. vicꝫ rigorē iurꝭ relaxare ꝑ eū qͥ hͦ facere p̄t. ⁊ ſi alit̓fit nō eſt diſpēſare ſed diſſipare.Diſpenſatio eſt iuris cōis ꝓuida relaxatio.vtilitate ſeu neceſſitate penſata ẜm Guil. īſpe. ti. de diſpen. Uel ſic. eſt rigoris iuris ꝑeū ad quē ſpectat canonice facta relaxatio.j. q. vij. niſi rigor. ⁊. c. ſe. Qn̄qꝫ tn̄ diſpēſatioſumit̉ improprie ſcꝫ ꝓ iurꝭ declaratiōe. vt īc. qͥntauallis. de iureiur̄. ꝓut ponit̉ in ſpec̄.ti. de lega. rubri. de diſpēſa. §. j. Itē ẜm Io.an̄. quē ſeqͥt̉ dn̄s Anto. de butri. diſpēſatioeſt q̄dā cōis menſuratio ad ſingula. et ē deiure ꝯceſſa ꝓpter impoſſibilitatē ꝓuidendide oībꝰ ꝑticularibꝰ. ſic̄ nauigātes q̄dā ꝓijciunt vt alia ſalua ſint. jͣ. q. vij. diſpēſatiōes.Et traxit originē a deo qͥ ex ſola miſcd̓ia etdiſpenſatiōe vniuerſa creauit ⁊ ea ſubiecithomini. inſti. de re. diui. §. in pecude. Et diſpēſatio ē qͣdruplex. ſcꝫ ſemiplena ad minoSexylē.res ordines. vt. j. q. jͣ. ſi qͥs heretice. Plenaad ſacerdotiū. jͣ. q. vij. ꝯuenientibꝰ. Pleniorad ep̄m. xij. di. nos ꝯſuetudinē. Et pleniſſiykma ad pͥmatū oēs ordīes ⁊ dignitates. xxiijq. iiij. ip̄a pietas. vt no. Io. an. in glo. c. p̄al̓.nos ꝯſuetudīes. Itē nota ꝙ diſpenſans dꝫhr̄e intuitū boni vniuerſi: cū oīs lex ꝓ bonō publico ſit inuēta. iiij. di. Erit aūt lex etintuitū rōnis. ⁊ cauſe. hinc ē ꝙ ſi diſpēſatiofiat abſqꝫ ītuitu rōnis diſſipatio d̓r. vt no.in. c. qꝛ intantū. de p̄ben. in glo. vlt̓. etiā nōtutus eſt qͦ ad deū cū qͦ ſine cā diſpenſat̉. vtno. Ber. in. c. nō eſt. de vo. et vo. redem. fa.xj. q. iij. is qͥ p̄eſt. et. xxiiij. q. j. manet. Et debent tria mouere diſpēſantē. neceſſitas. vtiFv0 gclitas. et euidēs p̄rogatiua meritoꝝ. jͣ. q. vij.tali ꝯiugio. ⁊. c. exigūt. Itē diſpēſatio nō cōcedit̉ cuiqͣꝫ niſi habēti legē ꝯcedere ⁊ tollere. et ſic ꝑ pͥncipē ⁊ papā vl̓ eoꝝ auctorita-4te fieri pōt. Et d̓r notāter ꝙ diſpēſans dꝫ reſpicere cōmodū vniuerſi. qꝛ al̓s videreturdiſpēſatio impoſſibil̓: cū ius cōe ītroductū
ſit ꝓ bono publico. iiij. diſt. c. ſupͣ all̓. Et ꝙdiſpēſatio ius pͥuatū dicat̉. iij. di. pͥuilegia.et ius publicū p̄ferēdū ſit pͥuato. c. bone. j.de poſtula. p̄la. ſic em̄ diſpenſatio fit etiā ꝓbono cōi. Itē nō d̓r acceptio ꝑſonarū q̄ ꝓhibet̉. c. nouit. de iudi. et de re. iur̄. ī iudicijsli. vj. Qn̄ circa eqͣles eqͣlia: et ineqͣles ſeruātur inequalia cū bonos nō ſolū metu penarū. verū etiā p̄mioꝝ exhortatiōe afficere debeamꝰ. ff. de iudi. et iur̄. l. j. Iō bene cōcedit̉vni qd̓ alij denegat̉. Itē licet ꝯͣ ius naturale nō admittat̉. c. diſpēſatio. xiij. diſ. in pͥn.Et ius cōe fundet̉ ſuꝑ naturali rōe. di. jͣ. cōſuetudo. Tn̄ diſpēſans mouet̉ rōe ꝑticulari ꝯͣ ius cōe. qd̓ nō p̄t oībꝰ ꝑticularibꝰ ꝓuidere. gͦ diſpēſat̉ ẜm naturalē eqͥtatē ⁊ rōnabiliter. nā qͥ ꝓ alijs laborat p̄miat̉. et pluraſentiet cōmoda qͥ habuit onera. vt in reg. qͥſentit onꝰ ⁊c̄. de re. iur̄. li. vj.Diſputare eſt allegare. vt vicꝫ intentionē ſuāꝑ ꝓbatiōes ī iudiciū deductas oſtēdere eteā viribꝰ aſſeuerare ⁊ roborare. vt. ix. q. iij.alioꝝ. et. xxiij. q. viij. ꝯuenior. et de fi. īſtru.int̓ dilectos. ⁊ de re. iu. abbate ſane. li. vj. cūſil̓ibꝰ. Ꝙ aūt hmōi allegatiōes ⁊ diſputationes fieri debeāt ſuꝑ teſtibꝰ ⁊ alijs actibꝰptꝫ in. c. de cauſis. de teſti. ⁊ ī aut̓. e. ti. §. qꝛ.cū ſimilibꝰ. De hac materia vide ſpec̄. ti. dediſpū. §. allegare.Diſtrahere ē vēdere. vt. ff. de ꝯtrahē. emp. etvē. l. ſi ita diſtrahit̉. et. l. rē alienā. et. l. qͦtiēs.eo. ti. cū multis ſimilibꝰ.Diuertere ē diſcedere diuortio .i. ꝯtractū matrimonij ſeꝑare. Un̄ d̓r. mulier diuertit ſea viro ſuo. vt. l. iij. ff. de diuor. ⁊. l. ſi ita filia.ff. eo. ti.Diuinatio accipit̉ tripliciter. Primo ꝓ ſcīatheologie a qͣ theologi dicunt̉ diuini. Secūdo ꝓ ſcīa infuſa a deo. ⁊ ſic accipit̉ ꝓuer.xvj. c. Diuinatio ī labijs regis: nā ī iudicionō errauit os eius ⁊c̄. Tertio ꝓ ſcīa magica vl̓ fallaci ꝓphanatiōe vl̓ ꝓphetiſatiōe. qꝛfalſi ꝓphete et magi fingūt ſe p̄uidere vl̓ p̄ſcire futura. vt capit̉ in. l. nemo. C. de male.et mathe. ⁊c̄. et ſic d̓r diuinatio a diuīo as.are .i. vaticinari vel futura p̄dicere. Genusaūt diuinatiōis a ꝑſis fert̉ eſſe allatū. ⁊ diuini dicti ſūt qͣſi deo pleni Sūt aūt duo genera diuinatiōis. cuius quidā qͣttuor dixerūt eſſe genera. Et habent̉ hec oīa. xxvj. q.iij. c. j. in pͥn.