DE VERBO MIRIFICOfuco & ſermonū floſculis ornanda: ſed robore ueritatis & firmitudine diſcipli-næ. Vos quid ſit negocij obſecro attēte ac impigre audiatis. Decreuit reipublicæ chriſtianæ ſenatus populuſqꝫ fidelis ita ſentiendum: ita profitendum fore:qd̓ gnus ſolus ſit uerus deus æternus: immenſus: incōmutabilis: incomprehen-ſibilis: omnipotens & ineffabilis pater & filius & ſpirituſſanctus: Tres quidemperſonæ ſed una eſſentia: ſubſtantia: natura: ſimplex omnino. Hæc ipſa ſenatuſconſulti uerba ſunt. Hoc eſt ius: hoc edictum. Hæc iuſtæ religionis uera lex quadocemur unum idemqꝫ penitus eſſe ſubſtantiam/ eſſentiam & naturam. Hypoſtaſis uero in ſūma diuinitate nō mediocriter diuerſa eſt. Vnius em̄ & ſoliꝰ eſſentiæ: naturæ: ſubſtantiæ. Tres ſunt hypoſtaſes: quas latine uel ille idem Boetius:perſonas tranſtulit. Et in una ſimul hypoſtaſi duæ conſtāt ſubſtantiæ. Non igit̉uel idem dictu uel eodem modo erit hypoſtaſis & ſubſtantia: ſicut neqꝫ perſo-na & ſubſtantia. Fides autem catholica hæc eſt: ut unum deum in trinitate: & tri-nitatem in unitate ueneremur. Neque confundentes perſonas: neque ſubſtan-tiam ſeparantes. In quo cognoſcimus aliter ſignificare ſubſtantiam: aliter hypo-ſtaſim. Pater enim ab æterno filium generando: ſuam ſubſtantiam ei dedit: acnihilominus retinuit: & filius naſcendo ſubſtantiam patris accepit: ſed neqꝫ hy-poſtaſim ſuam: neqꝫ perſonam propriam uel ille in hūc tranſtulit: uel hic ab illoaſſumpſit. Sunt enim ambo & duarum hypoſtaſium & duarum perſonarum: atuero unius ac eiuſdem ſubſtantiæ. Quapropter facile crediderim Hieronymūiſto in loco pro hypoſtaſi/ non ſubſtantiā ſed magis ſubſiſtētiam traduxiſſe: po-tiſſimum in cauſa tanti ponderis: ubi non minima latere differentia inter hypo-ſtaſim deprehendit̉ & uſiam: Quam in Lucæ primo uolumine ac eius libri capite quinto decimo: pariter & recte ſubſtātiam uertiſſe reperitur. Eſt enim noſtromore Vſia ſubſtantia: at hypoſtaſis ſubſiſtentia nominanda: ut cum dicat Apoſtolus: Character hypoſtaſeos: nos intelligamus figuram ſubſiſtentiæ. Quomōnanqꝫ uerbum: character: ſignaculum uel figura ſit paternæ ſubſtantiæ quodnon ſimiliter ſed uere illaipſa eſt tota patris ſubſtantia: præterqꝫ id nihil aliud?Igitur ſi character ab eo alter eſt cuius enūciat formam: Chryſoſtomo teſtanteneceſſe fuit characterem paternæ hypoſtaſeos: hoc eſt ſubſiſtentiæ dici filium:Non autem Vſias: id eſt ſubſtantiæ ſignaculum. Pater enim generando ſigna-uit perſonam filij: ſicut annuli ſignatorij figura exprimit forma ſigilli: Velut ipſede ſeipſo docuit: Operamini ait non eſcam quæ perit: ſed quæ permanet in uitāæternam: quam filius hominis dabit uobis. Hunc enim pater ſignauit deus. No-minatur præterea ſplendor claritatis ſeu gloriæ: quia lumen de lumine quaſi cōmunionem indicans unius eſſentiæ: quo nobis uerius duæ innoteſcant ſubſiſtē-tiæ. Imago autem ſiue Icon: ꝗͣuis tota patris ſit oſtenſio: ut non multo ante mo-mento patefecimus: minime tamen ſcd̓m rem accipienda eſt ſed cum re: quip-pe non artificialis: ſed naturalis: nata ſine tempore: cauſa æternitatis. Sequitur:Dei uirtus & dei ſapiētia: Quo illum ſermone ſol noſter Paulus ad Corinthiosſcribens cognominat. Nos inquit prædicamus ipſis uocatis iudæis atqꝫ græcischriſtū dei uirtutem & dei ſapientiam. Omnē enim in ſe uirtutem ſupreme habet & præhabet: ut omnis uirtutis autor: & omnia per uirtutem firmiſſimā nonlimitatam producēs. Quā cum mentis ſuæ oculis eſſet cōtemplatus: propheta-exclamauit: Exaltare domine in uirtute tua. Quid dicemus de ſapientia eius: cūius ſtultum: ſapientius eſt hominibus? Eſt enim plenus omnis ſapientiæ & intel-lectus: & ſapientiæ eius non eſt numerus. Sed & ſuper omnē rationem: & men-tem: & ſapientiam ſupereminenter locatus: omnis ſapientiæ largitor: & omnisintelligentiæ cauſa: & ex capite dei ꝓgreſſa eſt. In eo nāqꝫ omnes theſauri ſapi-