LIBERut nullam diuini honoris memoriam tenere arguamur. Vos uero meis uerbisnon plus aſſentiri opto: nec ipſe aliter aſſentiar qͣ ſacra concedunt eloquia: ut nein deum optimum/ ego lutum & argilla ſpirans/ uermis & non homo/ uideariniurius: & alter Oga tangere arcam/ & adiungere aliquid ſupra ꝗͣ id quod deusipſe locutus eſt. Primū enim humani generis peccatum fuiſſe arbitror id quodmater omniū uiuentium Heua plus ad uerba dei addidit ꝗͣ ipſe deus dixerit: qd̓ſequētibus quidem ſceleribus initium fuit & diuinæ ultionis origo. Nam anteꝙͣorta eſſet mulier: dixit deus Adæ: Ex omni ligno paradiſi comede: de ligno au-tem ſcientiæ boni & maline comedas. Heua uero recēs nata/ uideamus quali-ter uerba creatoris immutauerit: & ad ſerpentem loquens: De fructu ait ligniquod eſt in medio paradiſi præcepit nobis deus ne comederemus: & ne tange-remus illud/ ne forte moriamur. Addebat/ nobis/ pronomen pluratiuum: cumnuſqͣ Heuæ præceperit ne comederet quippe nondum natæ. Subiunxit: Et netangeremus illud: quod & deus nō dixerat: Quare cum mendacem uellet do-minū conſtituere: rurſus addidit dubitationis & incredulitatis particulā dicēs.Ne forte moriamur: quod creator ſingulariter & firmiter ſoli Adæ cōminatuseſt. In quacunqꝫ enim die comederis ex eo: morte morieris. Vnde & ſerpenspropter conſilium: & Heua propter auxilium: & Adam propter tranſgreſſionēpœnas dedit. Ne igitur in idem coram tremendo uniuerſitatis autorē uitiū autcrimen incidam: oranda eſt ſumma illius clementia: ut beniuolentiā noſtram &pietatem potius ꝗͣ ruinam animaduertat: ſi forte pes labatur: cui rei de ſacratiſſimis penetralibus ſui erga nos amoris ſuccurrere dignetur: propter gloriam &honorem nominis ſui in ſempiterna ſæcula benedicti. Quod ſit autem illud tāilluſtre uerbum/ tam efficax/ tam uenerandum/ tam ſalubre in quo facilius uoticompotes euadimus: cum multa ut diximus inueniant̉ ſummi dei nomina conſyderare oportet. Nā quod Aacharias propheta exclamat: In die illa erit deusunus & nomen eius unum: admonemur hoc tempore plura eſſe nomina dei:eo qd̓ in futuro ſæculo non erit niſi unum. Quid trahimus horas: quid tempusfruſtra terimus: quid diu expectamus: quaſi multa eſſet diſputatiōe opus: qua-liter id quod nomine caret tam multis nominibꝰ poſſit deſignari? An ne nomēinter ſuperos aliud diuinitati exiſtat ꝗͣ apud mortales? Num ceſſet huius mundiconſueta nominatio: in futura noſtrorū animorū uita? Deus ne cum ſui apud ſeimmanentiā conſyderamus nomen habeat? An uero tunc nullo illi ſit opus no-mine?Miſſo omni eo qd̓ ad rem non plus attinet ꝗͣ ad moram rei & tarditatemnegocij noſtri paucis expediamus. Guis enim ſuprema diuinitas apud immortales: apud cælites: apud ſupercælites pro ſuo more ut eſt ueriſimile aliquo no-mine uocetur ſupereminēti: tamē magis quæ ſunt in rem noſtram tractabimusdicentes: qd̓ iuxta humanā contemplationem ex traditis nobis diuinitus ſacrisnominibus: quoddam eſſentiæ attribuimus: quoddam uirtuti: quoddam ope-rationi: reliqua noſtræ erga deum affectioni. Eſſentiam autem uoco: dei ſepara-tionem a rebus & omnimodā in ſeipſo clauſionem: & extremam: ut ait nobilisille noſtra ætate philoſophus: in remotiſſimo ſuæ diuinitatis receſſu profundāac ſolitariam retractationem penitiſſime in abyſſo ſuarum tenebrarū ſe conte-gentem. Scd̓m hanc itaqꝫ affirmant ſibijpſi deum uenerabile nomen apud ho-mines inſtituiſſe: quippe qui ſe ſolus cognoſcat: quare & ſolus ſibi nomē ponit.Nunc quo id conijciant argumēto uiri ſapientes: & qd̓ ſit illud nomen eſſentiæſacratiſſimū uideamus. Dixit Moyſes ad deum: Ecce ego uado ad filios Iſrael &dicam eis: Deus patrum ueſtrorū miſit me ad uos: & dicent mihi: quod eſt no-men eius: quid loquar illis? Dixitqꝫ deus ad Moyſen: Ehieb qui ero: & dixit: Sicdices filijs Iſrael: Ehieh miſit me ad uos. Hoc nomen Plato in ſua illa tam longa