LIBERpartim cū corpore: ut aptiſſimū mihi tecū eſſe mediū putet̉ hominis cū deo cōciliandi uerborū quidā uſus. At qd̓ tu ea barbara potiꝰ elegiſti quaſi cognatioradiuinitati/ non multū recuſo. lam enim ut ait lamblichus: dij eū ſermonē barba-rorū approbauerūt tanꝗͣ ſacris maxime congruente: præſertim quia antiquiorprimuſqꝫ extitit modus iſte loquēdi. Et quoniā primi nomina diuinitus acceperunt: eaqꝫ cū ꝓpria lingua miſcuerūt tanꝗ cū familiari cōſētaneaqꝫ illis uoce cō-temperātes: Ita nobis ſeruāda perpetuo tradiderūt: noſqꝫ ita ipſam traditionisregulam/ rite deinceps conſeruare debemus. His præceptis lamblichus ipſe intua me ſententiā ducit: Niſi qd̓ tu nobis ꝑſuadere ſtudes ea de quibꝰ Zoroaſterdixit: barbara uerba ne cōmutes hebraica eſſe debere: Et ꝓfecto Baruchia tan-to ingenio & dicēdi copia totqꝫ teſtimonijs hiſtoricorū uſus es: ut me facile cō-moueas ad aſſentiēdū: nihilqꝫ nunc obſtaret quin tibi omnino crederē: niſi unaueterū experientia: qui nō tantū ægyptijs aſſyrijſqꝫ: uerūetiā græcis uerbis ma-gorū admirādas res effeciſſe dicunt̉: & in propulſandis periculis & accelerādiscōmoditatibꝰ magnopere quidē præſtitiſſe. Referūt enim Orphea illū ægyptijMercurij ſectatore: primi ſacerdotij antiſtitē: theologū & uate: cū eſſet unus exargonautis: ſæuam tempeſtatē in quā miſere īciderāt/ ſuis ſacris auertiſſe: & au-guria nō ſolū ex auibus: ſed & cæteris pariter animātibus primū demonſtraſſe:Græcis tamē idem inuocationibꝰ uſus eſt: ut hymni ſui probāt: qui etiam græcehactenus extāt atqꝫ canunt̉. Pythagoras uero & Plato uniuerſa quidē ſacra exægyptijs ſe doctos aſſerūt: nōnulli ex aſſyrijs atqꝫ Chaldæis: cæteriqꝫ a cæteris:qui certe incredibile eſt ꝗͣ mirifica opera hominibꝰ oſtēderint. Quare non ſolūHebræoꝝ: uerū & aliaꝝ gentiū ſūt ſacra nomina. Tum BARVCHIAS. Sa-crum inquit quādoqꝫ dicimꝰ idem qd̓ ſanctū: uidelicet qd̓ ab iniuria hoīm defē-ſum atqꝫ munitū eſt: quādoqꝫ ut Martianus in iure ciuili reſpondit: ſacræ res hæſunt quæ publice cōſecratæ ſunt nō priuatim: Vel ut Vlpianus iuriſcōſultiſſimꝰſcripſit ſacrū eſſe quod princeps dedicauerit: uel eius dedicādi dederit pote ſtatem. Hoc modo quicquid deo conſecramꝰ & ab uſibus uulgi ſubtrahimꝰ: id ſa-crum & ſanctū & quādoqꝫ ſacroſanctū appellat̉/ cuiuſcūqꝫ fuerit nationis uel populi. Sic ille ſacerdos apud Timæum Soloni quōdam narrabat: multorū homi-nū geſta memoratu digna in ægyptiorū templis & ſacris eorū litteris cōtentaſeruari. Sic de ipſis quoqꝫ cōſecratis ſacerdotibꝰ uniuerſæ gentis dici conſueuitqͥd̓ ſint deo deuoti & ſacrati: Vt Virgilius de Heleno Apollinis ſacerdote ceci-nit. Exorat (inꝗt) pacē diuū uittaſqꝫ reſoluit Sacrati capitis. Et poſt hæc ī octauoæneidos libro: At Cæſar triplici īuectus Romana triūpho Mœnia dijs italis uo-tum immortale ſacrabat. Alio quādoqꝫ more itemqꝫ rectius facrū uocamus oīmrerum autorē deum: ut omnis ſacri principiū & fontē: deinde ſui participatiōescuncta poſt deum ſacra in quibus deus ipſe ſua ſponte uerſatur cum ſua præſentia & uirtute. Differtqꝫ hoc a ſuperiori. Nam iſtic deo nos dedicamꝰ: hic ſe deusnobis dedicat: reſqꝫ noſtras aſſiſtētia ſua illuſtrat. Et iccirco ſacra iure optimo nōminamus illa/ in quibus deus uere habitat. Non augeli/ non dæmones/ ſed deusipſe ſummus optimus maximus. Ob idqꝫ angelos etiā ipſos ſiue deos/ uocamusſacros: quoniā & in ipſis quoqꝫ deus habitat: cuius ſæpe nomē ferre dicunt̉. Cōtra uero ꝓphanos pari modo execrabiles appellamꝰ a quibꝰ longe deus abeſt:ut Statiꝰ: Fraternas acies alternaqꝫ bella ꝓphanis Decertata odijs. Nā iuxta pri-mā uocabili uiā: ſicut ſacra ſūt a nobis deo dicata: ita ꝓphana procul a phano &religiōe: quæqꝫ extra ſacra degūt interp̄tari licebit. Adeo enim ex noſtro factoſacrū illud orit̉: ut a faciēdis ſacris & ſacrificulꝰ rex ipſe ꝗ facit ſacra: & ſacrificiūqd̓ fit a ſacrificulo: & iſtud ip̄m quoqꝫ ſacrū denominet̉. Ouidiꝰ in trāſformatio-nis libro. j2. Feſtadies aderat ꝗͣ cygni uictor Achilles Pallada mactatæ placabat