LIBERmētis obſerūabāt. Reliquū eſt: ut ſi diuina & uere ſacra ægyptijs eſſent nominain ſecretis miraculis utilia: Neqꝫ tamē a dijs quos præſtantiſſimo apud illos autore Hermete/ dæmones eſſe hominibꝰ poſteriores demōſtrauimus: Neqꝫ ab an-tiquitate ſcripturarū tradita: quibꝰ ea nomina cōtineri deberēt: quā profecto li-bri Hebræorū quoquo modo plurimū ſuperāt. Hoc ſaltē nūc experiamur præ-terea: num uel a ſe tanꝗͣ barbaricis hominibꝰ orta ſint? quæ fuit Socratici ſermo-nis tertia pars. Docebit nos Herodotus pater hiſtoriæ/ in libro ſecūdo: ægypti-os ſe nolle dici Barbaros: magis uero cūctas natiōes cæteras. At quia tam abhorrent & dedignant̉ hoc uocabulū/ quaſi regioni ſuæ ignominioſum: Iccirco ſuntab hoſtibꝰ Hebræis appellati barbari: Ceu ubi ad proſtitutā aliquādo & ſcortūcōuitio dicimꝰ: O nobilis fœmina. Et fuerūt eodem tēpore tres Romæ nobilesmeretrices Citheris: Origo: & Arbuſcula. In eā quoqꝫ ſententiā Saluſtius: Eratinquit ei cū Fuluia muliere nobili: ſtupri uetus cōſuetudo. Videtis quod uirtutidebet̉ id cōtra obſcenis hominibꝰ quaſi opprobriū obiectari. Paulo enim poſtidem Criſpus Saluſtius plerāqꝫ nobilitate aſſerit cōtra Ciceronē nouū hominēinuidia eſtuare: quo quaſi conſulatū pollui credebāt: quippe tunc rectius poſito-nobilitatis uerbo. Ita canticū illud intelligo: Cū exierat Iſrael de ægypto: & do-mus Iacob de populo Barbaro: fuit Iuda in ſanctimoniā ſibi. Barbaros utiqꝫ in cōtemptū arbitrabor uocatos ægyptios: quia barbari uocari noluerūt. Atqui Lo-es hic potius ruditatem & hebetudinē deſignat. Littera .n. in. l. gerſa: ꝗͣuis ubiqꝫLōes barbarū exponat̉. Erubeſcāt itaqꝫ ægyptij barbaros ſe dici & iniuriarumagant. Ecquomodo Zoroaſtri ſacroꝝ: ut aiūt principis: hoc ſacerdotiū decretūaccipiēt/ cū uetat in ſacris harbara uerba mutari. Igit̉ barbara uerba ꝗbus int̓ ſa-cra īmutabilit̓ & incōtaminate utamur: nō erūt ægyptia: ꝗnpotiꝰ erūt Moſaica-Is enī Moyſes Hebræus corā deo ſe barbarū: hoc eſt craſſilinguē & grauiloquūcōfeſſus eſt: cū ait: Mi domine nō ſum uir elegantiarū: ſed graui ore & graui lingua. Eiuſcemodi homines Strabo cōſmographus in quartodecimo libro tradi-dit ab initio barbaros appellatos/ cōficto nomine ꝗ difficulter/ aſpere ac duriterloquerent̉: ut bleſos balloſqꝫ dicimꝰ: cognata rebus nomina inuenientes: ſicutmurmur: clangor: ſtrepitus: crepitus: & alia his ſil̓ia. Et ſi ad amuſſim cunctas hi-ſtorias rimari libet: inueniemꝰ oēs orientis natiōes moleſte ferre barbarorū nōmē: præter hunc noſtrū cū populo ſuo Moyſen: qui palā ſe duriloquū & barba-rū eſſe non inficias iuit: Idqꝫ memoriæ ꝑ litteras prodidit. Nec noſipſos ueſtigiaſua loquelāqꝫ imitātes/ decet negare barbaros eſſe. Nō qd̓ penitꝰ noſtra loquē-di ſit iners ratio: Habemꝰ enim ad regulā idioma cōpoſitū/ & grāmaticā artemexercemus: & adoleſcētibus Hebræis: Moſe Rymhei. Magiſter Ephod: quodmore Galloꝝ interpretamur: ego ꝑfectus durādus: & Haſra cæteriqꝫ præſtātesIudi mgr̄i: & os & calamū īſtituūt. Quare nō qd̓ elingues & ruſtici/ ſed qd̓ primihominū ſimꝰ: quos uniuerſi uetuſtiſſimarū rerū exquiſitores ſemꝑ fuiſſe barba-ros aſſeruerūt. Hoc nō accurate cōſyderātes aliqui de noſtris: docere auſi fue-rant: Barbaros eſſe qui nō lingua ſancta loquunt̉: ut Salomon ſcholaſticus in expoſitione hymni que cōmemorauimꝰ in uerbi huiꝰ interpretatione Lōes: & alijquidā elemetarij. Sed cōtingit etiā noſtris qd̓ reliquis artigraphis. Scribimꝰ in-docti doctiqꝫ poemata paſſim. Ego uero ſatis crediderim ægypti ſacerdotes illuſtriores īmiſcuiſſe ſuis: hebreorū nomina: quibꝰ efficacius utant̉: cū quid uelintſecreti in lucē ꝓducere: & ea quidē nō niſi lōgæuo & occulto ſtudio didiciſſe: ſi-cut uoſip̄i diſcere poteſtis. Quæ niſi fuiſſent aliena quōdā a patria lingua: nō tā-tū occultare poterāt: quātū uidemꝰ in hiſtorijs. Tamētſi nāqꝫ Plato & Eudoxusānis tredecī Heliopoli cū eiſdē habitarēt: tn̄ uix tandē ualuerūr paucula quædāex arcanis illoꝝ uerbis ꝑ longā & aſſiduā cōuerſationē decerꝑe/ quæ ī monumē