160.XIIII.¶ LiberSigiſmūduſnem italiam eo deſideratiſſimo Codice repleuit: quo adiumēto factum ē: vt illa dicēdi co-pia q̄ ad nr̄aꝫ ꝑuēit etatē: ab ip̄o Gaſpario emanaſſe dicat̉. Et ꝑꝑea maxīo ī p̄cio apd̓ ducēip̄m hītꝰ fuit. hic āt īter cet̓a ſui īgenij monimēta p̄ter defectꝰ quoſ ml̓to labore ī Quītiliātde īſtitutiōibꝰ ⁊ Cicerōis de oratore ſuppleuerat: ēt ī Cicerōiſ officia: ⁊ ſenectute epl̓aſ nōīprobādoſ edidit ꝯmētarioſ. Orthographiā quoqꝫ ī līgua latīa ꝯpoſuit īꝑfecte: ēt ī ip̄ꝫ libꝝde oratore ꝯmētatꝰ ē: hn̄r ēt eiꝰ epl̓e ⁊ or̄ones ml̓te valde elegāteſ ī demōſtratiuo gn̄e: alia ētedidit q̄ vide̓ n̄ merui. Duoſ hic ſuſcepit filioſ: Ioānē auguſtinū iurꝭ vtriꝰqꝫ ꝯſultiſſimū ⁊oratorem eloquentiſſimū: ⁊ Gunifortū phīe ⁊ artiſ dicēdi magr̄m diſertiſſimū: quem ī tertiodecimo ſue etatiſ āno ob īgenij ſui magnitudinē papie vniuerſo aſtāte Gymnaſio ī artibuſ liberalibuſ doctorari fecit.Leō ardū aretinū ph̓ꝫ ⁊ oratorē ac hiſtoricū elegātiſſimū tēpeſtate iſtac floruiſſe ꝯſtat: eo ꝙInnocētij ſexti: Gregorij duodecimi: Alexādri ⁊ Ioāniſ vigeſimit̓tij pōtificū romāoꝝ viqꝫ ad ꝯciliū Cōſtātie ſūma ītegritate: fide: īnocētiaqꝫ: ſecretarie officiū admīſtraſſꝫ. deīdea florētio ſenatu acciꝰ: cācellarie gnͣal̓ ſibi cura demadata vſqꝫ ad extremū vite ſue tp̄ſ geſ-ſerit: quē certe īter viroſ illuſtreſ ob v̓tutē ⁊ dicēdi elegātiā: oībꝰ p̄ferēdū eē putamꝰ: ſcripſitāt hic ipſe elegātiſſimꝰ ⁊ diſertiſſimꝰ vir hec q̄ ſubiecta ſt̓. Et pͥº cū adhuc grecis auctoribuſoꝑā daret: btī Baſilij ẜmonē: de īſtituēdiſ diſcipliſ mira dicēdi ſuauitate trāſtulit. Deindedyalogū quēdā ſūma edidit elegātia: ī quo doctrinā Dātiſ: Frāciſci petrarce: ⁊ Ioāniſ bocacij: pͥº īpugnatā maxīe laudat. Vitaſqꝫ Tyberij ⁊ Grachi grachoꝝ: Pauli emilij: Catōiſpoſterioriſ: ac ſertorij trāſtulit. Cicerōiſ v̓o vitā nō tāꝙͣ īterp̄ſ: ſꝫ veluti a ſe dictatā ꝯpoſuitml̓ta addēſ a Plutarcho p̄termiſſa. Trāſtulit quoqꝫ libellū Xenophōtꝭ de tyrāno. ex Platōne v̓o Gorgiā ⁊ Phedronē: ⁊ ipſiꝰ epl̓as qͣſdā. Ex Ariſtotele Deconomicā ⁊ Ethicorūac Politicoꝝ libroſ. Inſuꝑ ⁊ ipſiꝰ Ariſtoteliſ vitā ⁊ ml̓tiſ auctoribꝰ tā greciſ ꝙͣ latiniſ ꝯͣctāComētaria p̄terea pͥmi libri punici ex Polibio greco hiſtorico duobꝰ libriſ exp̄ſſā r̄liquit.Et exprocopio hiſtoriā gothoꝝ qͣttuor libriſ cōplexuſ ē. Volumē quoqꝫ epl̓aꝝ: ⁊ alia pl̓aopuſcula: ſꝫ ⁊ ſui tꝑiſ hiſtoriā ſeꝑatim. Ml̓taqꝫ p̄terea alia ꝯpoſuit: ī ꝗbꝰ dicendi elegātia ⁊ſūma ipſiꝰ īgenij viſ apꝑet. Itē de laudibꝰ Florētie libꝝ vnū edidit. Sꝫ ⁊ deniqꝫ opꝰ certeluculētiſſimū de rebꝰ florētīoꝝ geſtiſ duodecī libriſ d̓ſcripſit. Nō tn̄ ꝙ ꝓpoſuerat ad extremū ꝑduxit. Bella ſolūmō cū Galeacio pͥmo mediolanenſiū ꝯſcripſit: reliqͣ ꝑficē conātemmorſ īterrupit. Cuiꝰ hiſtorie cā a Senatu ei ſingulare premiū vſqꝫ ad mortem cōſtitutumeſt. Que fuit āno dn̄i. 14 43. cū eſſet etatiſ ānoꝝ ſeptuagintaquattuor.Pogiꝰ florētinꝰ orator facūdiſſimꝰ: ⁊ lr̄aꝝ apl̓icaꝝ ſcriptor digniſſimꝰ: hiſdeꝫ tꝑibꝰ: ⁊ ipſe obdoctrinā ⁊ dicendi leporē: tū Rome: tūqꝫ Cōſtātie: vbi ꝯciliū hēbat̉ maxīo ī p̄cio fuit: ꝗ ibidē exiſtēſ Quītilianū oīo deꝑditū ī quodā mōaſterio latitātē īuēit: quē poſtea Gaſparinuſb̓gomēẜ ml̓to labore emēdauit. hūc florētini ꝑꝑ īgenij ⁊ eloq̄ntie ip̄iꝰ claritatē: cū. 40. āniſſcriptoriſ officiū ī curia ro. optīe geſſiſſꝫ ad ſe vocatā ſūmo honore exceꝑūt coluer̄t ⁊ ornauer̄t ⁊ īmunē ab oī honore fecer̄t. Cōpoſuit āt hic or̄oneſ funebreſ ⁊ aliaſ pl̓eſ: ⁊ libꝝ face-ciaꝝ pulcherrimū: ac libꝝ epl̓aꝝ elegātē: e greco Dyoniſiū ſiculū latinuꝫ fec̄ ⁊ alioſ ml̓toſ.Florētia nobiliſſima: ⁊ īclita ac pͥmaria ethrurie vrbiū nūc ciuitaſ: (ex īcuria ſcriptoriſ cū in-fraſcriptiſ ciuitatibꝰ huic loco reſeruata) an̄ chr̄i aduētū. 90º. āno a Syllaniſ militibꝰ cōditafuit. Nā cū Sylla militibꝰ ſuiſ agrū illū īhītādū aſſignaſſꝫ: veniētes primaſ ſedeſ ad Arnifluminiſ poſuer̄t: ⁊ ꝯſtructo oppido fluētiā appellauer̄t. De qͣ Pliniꝰ meminiſſe videt̉ cumdixit fluetinoſ prefluēti Arno appoſitoſ. Eā cū Totilla gothoꝝ rex piſtoriū ⁊ reliquaſ vr-beſ vi ⁊ armiſ occupaſſet: ꝑ fraudē ſub ſpecie paciſcepit: ⁊ captā penitꝰ euertit: lꝫ ſint qui dicāt nūqͣ deſtructā fuiſſe. Ioāneſ āt villanꝰ florētinꝰ ī ſua chronica idip̄m veriſſimū eē affirmat: ꝙ Totilla rex cū īgēti hoīuꝫ cede eā īmūitā ⁊ deſolatā fecerit: quā Carolꝰ magnꝰ ī memoria dignitatiſ ſuſcepte īſtaurare fec̄: maioreqꝫ ābitu menibꝰ circūdedit. Nā eo venienſpͥmū nobilitatē oēꝫ ꝑ vicina oppida: ꝑqꝫ vicinaſ vrbes diu diſperſaꝫ. In ciuitatē ip̄aꝫ redu-ci ſūmo cū gaudio voluit: eoqꝫ loci biſ ī eūdo ⁊ redeundo ſc̄m dn̄i paſca celebrauit. ꝙͣꝙͣ di-gniſſimiſ pͥuilegijſ liberā eē voluit: legeſ ⁊ magr̄atꝰ ei ꝯcedēſ. Nec ꝑꝑea arbitrādū ē iſtiuſ-modi pulchritudīſ ac amplitudiſ ſiue regimīſ a pͥncipio īſtauratiōiſ fuiſſe. Ad ānū .n. dn̄imilleſimūquartū ⁊ vigeſimū pl̓imū ex aduētu feſulāoꝝ aucͣta fuit. ꝗ ad ip̄am vi ⁊ ppl̓arit̉aſtricti deſtructa Feſulana eoꝝ ciuitate) acceſſerāt. Inde āno ſalutiſ. 1071º. eiuſdem vrbiſpomeria ⁊ ripiſ fluminiſ Arni vltra ſacras diui Laurentij edeſ perpetuo ambitu dedu-cta fuiſſe ferunt. Mortuo poſtmodum Federico. 2º. eiuſdem vrbiſ hoſte īfenſiſſimo ciueſRodulpho īꝑatori ſex numum auri milibus perſolutiſ ī libertateꝫ oīmoda ſeſe reddiderūt
AnnoChri Pūdi