LI.IIII
lē ſed tamē ꝯſiliū apo. tenuit ẜm alios in principio ⁊ ꝓgreſſu eccleſie aliqͣliter ⁊ nō nūc in qͦ nec valet cū muliere volēte habitare ſine ꝯtumelia creatoriſ ⁊ ſcandalo cōiugis. Et huiꝰ ratio patet in pͥma ſolutione primi argumēti. Alij tn̄ dicūt ꝙ adhuc tenet ꝯſiliū. apo. qͦ ad oēstertij. ꝟo dicunt ꝙ tenet qͦ ad gētiles nō quo ad iudeos¶ Ad. j. gͦ dd̓ ꝙ in pͥmitiua eccleſia ſpes erat de ꝯuerſione omniū tam gentiliū qͣꝫ iudeoꝝ. ⁊ ideo fideli ꝯſulendum erat ꝙ cū infideli ꝯmaneret niſi expreſſa ſigna ꝑtinatie apparent poſtmodum vero iudeis in infidelitate obſtinatis gētilibꝰ vero ad ꝯuerſionē ꝓnis nō eſtꝑmiſſum fideli habitare cū ꝯiuge iudeo ſꝫ tn̄ cum gētili⁊ ẜm hͦ loquit̉ decretū illud. nūc aūt obduratis vtriſqꝫfidel̓ non ꝑmittit̉ cohabitare neqꝫ infideli gētili neqꝫ iudeo. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ ſi infideles ꝯiuncti inueniāt̉ in gradibꝰ iure diuīo ꝓhibitis. leui. xviij. nō ꝑmittūt̉ ꝯmanere altero vel vtroqꝫ ꝯuerſo ad fidem. ꝑmittūt̉ autē ſi inueniant̉ coniuncti in gradibꝰ ꝑ eccleſiā ſoluꝫ ꝓhibitisqꝛ infideles non ſūt aſtricti ſtatuto eccleſie ſed iure diuino ꝯͣ qd̓ veruꝫ mr̄imoniū inter eos eſſe non poterat¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ cū habere plures vxores ⁊ vxoris repudium ſit ꝯͣ legem nature vt ſupra dictū eſt neutrum infidelibꝰ licet vnde ſi aliquis infidelis ꝯuertat̉ habēs ſiml̓plures vxores vel vnā altera repudiata ſi om̄es ſimulꝯuertant̉ debet pͥmā tenere ⁊ alias abijcere alias eodemiure. poteſt tn̄ aliqua eaꝝ ꝯtrahere ſi ꝯuerſa fuerit ſicutet cūqualicūqꝫ aliaXEI¶ DIUnc ſuꝑē de cognatione ⁊cͣ. ¶ Circa hanc diſtinctionē ⁊ ſequētem querunt̉. iiij. ¶ Primo vtꝝ cōſanguinitas mr̄imonij impediat ¶ Secundo vtrum affinitas. ¶ Tertio. de gͣdibꝰ ꝯſanguinitatis ⁊ affinitatis. ¶ Quarto de ſeꝑatione mr̄imonij q̄ fit ꝓpter alteꝝ iſtoꝝD. .j. ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ ꝯſanguītas mr̄imonium non impediat nihil em̄ impedit matrimoniū niſi qd̓ cōtrariat̉ alicui mr̄imonij bono ſꝫ ꝯſanguinitas nō ē huiuſmodi īmo magis videtur iuuare qꝛ inter ꝓpinquos eſt melior ⁊ firmior ꝯiunctio gͦ ꝯſāguinitas mr̄imoniū nō impedit ¶mrimonium eſt de iure naturali qd̓ eſt in homnibus ⁊brutis vt dicit̉ in principio. ff. ſed barbare natōes ⁊ bruta animalia nulla ppinquitate ſanguinis ab actu matrimonij retrahūt̉ gͦ ꝯſanguinitas mr̄imoniū nō impedit. ¶ Pͣ. Si ꝯſanguītas mr̄imoniū impedit hͦ nō ē niſi ratōne alicuius ppinquitatis ſednon eſt maior ꝓpinquitas inter ꝯſāguineos qͣꝫ inter quoſcūqꝫ cū omnesſpecie ꝯueniant a pͥmo ꝑente ꝓceſſerit gͦ ꝯſāguītas matrimoniū non impedit. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dicit̉. leui. xvi.turpitudinē ſororis tue non reuelabis ¶ Pͣ. Illud qd̓pedit bonum ꝓlis debet mr̄imoniū impedire ſed ꝯſanguinitas eſt huiuſmōi vt ptꝫ ꝑ. greg. qui dicit exꝑimento didicimus ex ꝯſanguineoꝝ ꝯiugio ſobolē non poſſeſuccreſcere gͦ ꝯſanguītas impedit mr̄imoniū ¶ ℟º. dd̓ꝙ duplici de cauſa ꝯſāguinitas matrimoniū rōnabilitimpedit. Primo ad ꝯcupiſcētiam reprimendā cui magnus aditus p̄beretur niſi eſſꝫ carnalis copula interdicta inter illas ꝑſonas qͣs oportet in eadem domo ꝯuerſari vtpote ad eandē familiam ꝑtinētes ⁊ ex hac cauſaalique ꝑſone cōiuncte diuino iure a mr̄imoīo excludūtur. leui. xviij. Alia rō ē ꝓpter fedus amicitie inter homīes ampliādū qd̓ fit dū mr̄imonia nō ꝯͣhunt̉ int̓ eosqui aliquo naturali federe iūgūt̉ ⁊ de hac cauſa iure poſitiuo multoplures ꝑſone excludunt̉. Sed. iij. ratio eſt
ſpiritual̓ qͣꝫtum ad mr̄eꝫ ⁊ pr̄em cū gͦ mr̄imoniū ꝯtractūpiudicaret naturali ſubiectioni ⁊ reuerentie qͣꝫ eis filijdebent vnde huiuſmodi ꝑſone de iure naturali excluduntur. ¶ Ad. j. gͦ. dd̓ ꝙ licet ꝯſāguinitas non impediat bonū ꝓlis niſi forte ex dīno iudicio inqͣꝫtum mr̄imoniū ꝯͣhit̉ ꝯtra p̄ceptū de ſe tn̄ impedit alia bona que ſūtmr̄imonio annexa. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ ſi barbari aliqui patri vel matri qui a mr̄imonio excludunt̉ ẜm ius naturale carnaliter ꝯmiſcent̉ ꝓcedit ex feruore ꝯcupiſcētie naturalē rationē obfuſcatis in animalibꝰ ꝟo alijs non ē ꝑnaturā indita reuerētia ad ꝑentes ī oē tp̄s ſꝫ forte ī aliqd̓ aliquibꝰ animalibꝰ vn̄ oīa al̓ia abhorrēt ꝯmixtioneparentū et ſi aliqua abhorreāt qͣꝫ diu manet in ip̄is pētū ꝯgnitō ⁊ reuerētia vt ptꝫ ꝑ illud qd̓ narrat ph̓. de eqͦcamelo in .viij. de anīalibꝰ ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ ꝯſāguinei nōſolū in pͥncipijs ſpēi ꝯueniūt ſicut oēs hōes ſꝫ etiā in hͦꝙ virtutes ꝗdā a ꝑentibꝰ in filios relinquūt̉ rōe quaꝝfilij ꝑentibꝰ ſimilant̉ nō ſolū in accidētibꝰ ſpēi ſꝫ etiamin accidētibꝰ indiuidui hec aūt virtutes ꝑ ꝓceſſū generatiōis euaneſcūt ⁊ ideo ꝯſāguinitas nō manet int̓aliquos qͣꝫuis in pͥmo ꝑente vl̓ remotis ꝑentibꝰ ꝯueniantD. ij. ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ affinitas mr̄imonium nō impediat. effctūs em̄ ſuā cauſā nō impedit ſꝫ affinitas ē mr̄imonij effectus gͦ nō poteſt matrimoniū impedire. ¶ Pͣ. Si affinis(nō poteſt in mr̄imoniū duci hͦ non ē niſi qꝛ ē ꝯſanguineo ꝯiūcta hͦ em̄ inpedire nō poteſt cū inter eā ⁊ ip̄m cōſanguineū matrimoniū ſit vl̓ ſi impediret ad tempꝰ ſaltem pꝰ morteꝫ ꝯſāguinei nō impediret qꝛ ceſſante cauſa ceſſat effectus gͦ affinitas nō debet pōi mr̄imonij impedimētū. ¶ Pͣ. Sicut ē q̄dam ꝯiūctio ꝑ matrimonium ita et ꝑ fornicariū ꝯcubitū ⁊ ꝑ ſpōſalia ſꝫ ꝑ fornicarium ꝯcubitū non cauſat̉ affinitas vt matrimoniū impediat qꝛ ꝑi ratione cauſaret̉ ꝑ ꝯcubitū ꝯͣ naturā qd̓ eſtꝯtra iura. ſil̓r nec ꝑ ſponſalia cū ſpōſalia ſint ſeꝑabiliaaffinitas ꝟo ſit ꝑpetua. gͦ nec affinitas ex mr̄imonio cāta mr̄imoniū impedit ¶ Pͣ. Si ꝯſanguinitas ꝓpinquitatē aliquā cauſat mr̄imoniū impediētem q̄ affinitasdicat̉ pari rōe ⁊ illa ꝓpinquitas aliam cauſabit ⁊ ſic ꝓcedit̉ in infinitū qd̓ eſt incōueniēs gͦ et pͥmū .ſ. ꝙ affinitas mr̄imoniū īpediat. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dicit̉. leui. xviijturpitudinē vxoris pr̄is tui nō reuelabis q̄ qͥdem ꝓpinquītas ad affinitate ꝑtinet gͦ affinitas mr̄imoniū impedit. ¶ Pͣ. Gen̄. ij. dicitur de viro ⁊ vxore. erūt duorcarne vna ſꝫ ꝓpter carnalē ꝓpinquitatē nō poteſt ꝯtractus mr̄imonij fieri cū ꝯſāguineo gͦ pari rōe nec cū vxore ꝯſanguinei. ¶ ℟º. dd̓ ꝙ naturalis ꝓpinquitas ex naturali ꝯiūctione ꝓcedit q̄ quidem dupliciter poteſt fieri. vno modo ꝑ generationē ꝓut filiꝰ ꝯiungitur pr̄i ẜmaſſimulatione ⁊ ex hoc cauſat̉ cōſanguinitas. Alio mōdo ꝑ carnalem copulā q̄ eſt etiā actus nature ad generationē ordinatus ⁊ ex hac cauſatur affinitas q̄ quidē impedit mr̄imoniū eiſdē rōibus quibus ⁊ ꝯſāguinitas vide facili patere poteſt. Et tamen ſciendū eſt ꝙ ſi p̄cedatmr̄imoniū impedit ꝯtrahendum ⁊ dirimit ꝯtractu nōaūt ſi ſequit̉ ex eius copula affinitas cauſat̉ amittet ſusdebitū petēdi ¶ Ad. j. gͦ dd̓ ꝙ affītas nō īpedit mr̄imōiuꝫ ex qͦ cauſat̉ ſed aliud. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ qͣꝫuis vxor nonſit affinis viro. hꝫ tn̄ cū eo ꝑfectiꝰ vincl̓ꝫ qd̓ ē. affinitatꝭcā nec oꝑtet qd̓ moriēte viro ceſſet affinitas qꝛ relatōesque cauſant̉ ex actōe p̄terita nō poſſunt deficere manentibꝰ extremis. quod enim eſt p̄teritū nō p̄t nō fuiſſe. ethoc ptꝫ in filiatōe que cauſat̉ ex generatōe p̄terita. vn̄qꝫdiu maneāt extrema manet relatio nō obſtante ꝙ geniratio nō manet ⁊ ſic eſt in ꝓpoſito de affinitate. ¶ Adtertiū dd̓m ꝙ ꝯcubitꝰ fornicariꝰ aliquo mō habet natai