DI.XF
trimonium. ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ ꝓbabiliter poteſt credi ꝙegyptia qͣꝫ ioſeph accepit vxorē ⁊ ethyopiſſa cū qͣ moyꝯtraxit ad cultū dei fuerūt ꝯuerſe ⁊ ꝙ vnitatē cultꝰ etiāante datā legē ſancti patres obẜuauerūt. patet ex hocqd̓ dicitur. gen̄. xxxiiij. non poſſumꝰ facere qd̓ petitisnec dare ſororē noſtra homini incircūciſo qd̓ illicitū ⁊nephariū apud nos eſt ſpecialiter tamē in le. mo. ꝓhibtum fuit de infidelibꝰ terre chanaā q̄ ꝓpter vicinitatemmagis poterant ꝑtrahere ad errorē. in. no. aūt. le. eadēꝓhibitōnis ratio eſt ad omnes cum fideles ſint vbiqꝫ ꝑmundū diſperſi ⁊ ſic patet ꝙ heſter non fecitꝯͣ ꝓhibitōꝫdeutro. ꝯtrahēs cū aſſuero qͣꝫuis ip̄a heſter nō ex ꝓpriobn̄placito ſed ex diuina diſpēſatōne cū eo ꝯtraxiſſe poſſit intelligi vnde dicit̉. heſt. xiiij. noſti qꝛ oderī gl̓iaꝫ iniquoꝝ ⁊ deteſta. cubile incircūciſoꝝ ⁊ omīs aligenigene¶ Ad. iiij. dd̓ ꝙ peccata mortalia licet caritati opponāt̉non tn̄ ita impediūt mr̄imonij finē ſicut infidelitas vtex dictis patet ⁊ ideo rō non ſequit̉.D. ij. ſic ꝓcedit̉ et videt̉ ꝙ inter infideles matrimoniū eē non poſſit. mr̄imoniū em̄ excuſat carnalē ꝯcubitū a peccato qꝛ vt videt̉ facere non poteſt niſi inquātum eſt ſacramētumſꝫ non baptiſati non ſūt capaces alterius ſacramēti cūbaptiſmꝰ ſit ianua ſacramētoꝝ gͦ inter infideles nō poteſt eſſe mr̄imoniū excuſans carnalē copulaꝫ a peccatoPͣ. Duo mala magis ſūt impeditiuā boni qͣꝫ vnū ſꝫinfidelitas vniꝰ ꝯiugis impedit mr̄imoniū gͦ ml̓t omagis infidelitas duoꝝ. ¶ Pͣ. Diſparitas cultꝰ impeditmatrimoniū hͦ aūt poteſt eſſe inter duos infideles vtputa ſi vnꝰ ſit iudeꝰ ⁊ altergētilis gͦ nec inter iufideles poteſt eſſe mr̄imoniū. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dicit̉ jͣ. ad. coꝝ. vij. ſiquis frat̓ habet vxore infidelē ⁊c̄. ſed hͦ nō poteſt intelligi ita ꝙ mr̄imoniū ſit cōtractū inter eos quādo vterqꝫerat infidelis. ¶ Pͣ. Ea que ſūt de iure naturali ſūt omnibꝰ ꝯmunia ſed mr̄imoniū ē huiuſmodi vt ſupra habitum eſt gͦ nō ſolū ē apud fideles. ſed etiā apud infideles¶ ℟º. dd̓ ꝙ mr̄imoniū dupliciter poteſt ꝯſiderari vnomō ẜm qd̓ eſt in officiū nature ⁊ ſic inter infideles eē p̄qui nat̉ali iure nō deſtitiuūt̉. alio mō ẜm ꝙ ē ecc̄ie ſacramentū ꝓut .ſ. agit̉ cū fide ꝯiūctionis xp̄i ⁊ eccleſie ſecundū qd̓ diſpoſitiōi eccleſie ſubditur ⁊ ad cultū dei ꝓpadū ordīat̉ ⁊ ſic nō ē int̓ infideles ¶ Ad. j. gͦ dd̓ ꝙ carnaꝯcubitꝰ poteſt dupliciter excuſari ꝑ mr̄imoniū vno mōvt ſit meritoriꝰ ⁊ ſic excuſatur ꝑ mr̄imoniū inqͣꝫtū ē eccleſie ſacramentū in fide xp̄i ꝯtractū. alio modo excuſat̉ne ſit pctm̄ et pene eterne cauſa ⁊ ſic poteſt excuſari ꝑ matrimoniū ẜm qd̓ eſt int̓ infideles ſicut ⁊ aliqͥ eorū actusexcuſant̉ a peccato ꝑ virtutes polliticas ad actū em̄ matrimonij ⁊ tꝑantia poteſt ꝯcurrere q̄ facit moderate delectationibꝰ carnis vti ⁊ iuſtitia que facit debitū reddi¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ diſꝑitas cultꝰ mr̄imoniū impedit ratione ꝯͣrie intētionis ꝓut quiſqꝫ ad ſuā fidē ꝓlē trahere nititur ⁊ ſic etiā iminet ꝑiculū nō ſolū de īpedimēto gratie ſed etiā de impedimēto nature. ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ ꝑ iusdiuinū vl̓ ecceſie ſtatutū non impedit̉ quin int̓ īfidelesdiuerſi cultꝰ mr̄imoniū eſſe poſſit qꝛ apud deū ⁊ eccleſiam ⁊ ſimiliter infidelis reputat̉ qualit̓cūqꝫ a fide deuittur poteſt tamē impediri ne inter eos ſic mr̄imoniū aliqͥ iure poſitiuo apud eos ꝑ qd̓ ius nat̉e ē determīabile.FD. iij. ſic ꝓcedit̉ ⁊ videtur ꝙ ſi poſt mr̄imoniūin infidelitate ꝯtractū vir ꝯuertat̉ ad fidē nōpoſſit vxorē dimittere Nullū em̄ impedimētum mr̄imonio ſuꝑueniēs dirimit ip̄m vt ſupra dctm̄ eſt ſed inter eos erat veꝝ mr̄imoniū qn̄ amboinfideles erant gͦ ſubſequēs diſparitas cultꝰ ꝑ ꝯu̓ſionēvniꝰ mr̄imoniū dirimere nō poteſt ⁊ ſic vnus nō poteſt
aliū dimittere. ¶ Pͣ. parētes tenent̉ bonū ꝓlis ꝓcurarenō ſolū corꝑale ſed etiā ſpirituale ſed ꝓles remanet inꝑiculo ſpūalis ſalutis ſi fidel̓ diſcedat a mr̄imonio. qꝛinfidelis libere ꝓtraheret ad errorē gͦ nō licꝫ fideli diſcedere ¶ Pͣ. Si fidelis poſſet infidelē dimittere videturetiā ꝙ poſſet cū alio ꝯtrahere ſed hͦ nō poteſt eſſe qꝛ ſi vxor poſtmodū ꝯu̓teret̉ deberet eā acciꝑe ⁊ ſic haberet duas vxores ſimul qd̓ eſſe non poteſt gͦ fidelis infidelē dimittere non poteſt. ¶ Sed ꝯͣ ē qd̓ apo. dicit. j. ad. coꝝ.vij. nā ceteris ego dico nō dominus ſi aliqͥs fr̄m vxorēhabꝫ īfidelē ⁊ hec ꝯſētit habitare cū illo nō dimittat illā ad hoc gͦ ex p̄cepto dn̄i nō tenet̉ ⁊ ſic videt̉ ꝙ licite poſſit eam dimittere ¶ Pͣ Uinculū mr̄imonij nō durat niſi vſqꝫ ad morteꝫ ſed ꝑ baptiſmū aliqͥs morit̉ xp̄o vt dicitur. ro. vj. gͦ liberat̉ a vīcl̓o qͦ vxori tenebat̉ ⁊ ſic poteſteā licite dimittere ¶ ℟º dd̓ ꝙ ſicut dctm̄ ē inter infideles poteſt eē mr̄imoniū ẜm qd̓ ē in offitiū nature nō ātẜm qd̓ ē gr̄e ſacr̄m. mr̄imoniū aūt ꝑfctē inſeꝑabilitatisrationē habet ex hͦ ꝙ ē ſacr̄m ſignas xp̄i ⁊ eccie vnioneꝫinſeꝑabilē ⁊ ideo mr̄imoniū īter īfideles ꝯͣctū qͣꝫuis ſitveꝝ nō tn̄ ē adeo ratū ⁊ firmū qd̓ nullo mō poſſit ſeꝑari. ſi em̄ alter ꝯiugū ꝯuertat̉ ad fidē altero ī infidelitateꝑmanēte fidelis poteſt ab infideli diſcedere. ſꝫ in hͦ ē diſtinguēdū ꝙ ſi infidel̓ vult cohabitare ſine ꝯtūelia creatoris fidel̓ diſcedēs nō poteſt alteri nubere. ſi ꝟo īfidel̓hͦ nō velit ſꝫ ī ꝟba blaſphemie ꝓrūpat ⁊ ad infidelitateꝫfidelem ꝓtrahere nitat̉ tūc fideliſ diſcedēs poteſt alterinubere ¶ Ad. j. gͦ dd̓ ꝙ regula illa intelligit̉ de mr̄imonio qd̓ nō ſolū eſt veꝝ ꝑ mutuū ꝯſēſū ꝟbis de pn̄ti exp̄ſſū ſꝫ etiā ratificatū ꝑ fidē xp̄i ī vtroqꝫ ⁊ carnali copulaꝯſumatū ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ in tali caſu ꝓles aut ꝑuēit ad ꝑfectā etatē ⁊ tūc libeꝝ ē ſibi eē fidelē vl̓ infidelē. aut eſt īmīori etate ꝯſtitutꝰ ⁊ tūc debet dari fideli nō obſtāte ꝙindiget mr̄is obſeqͥo ad educatōeꝫ ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ ſi pꝰꝯuerſionē viri ſit aliqͣ ſpes ꝓbabil̓ de ꝯuerſione vxorisetiā tūc actualit̓ ad infidelitatē ꝓtrahere conātis nō debet vir votū ꝯtinētie emittere nec ad aliud mr̄imoniūtrāſire ſi aūt nō ſit ſpes de eiꝰ ꝯuerſione poteſt vtrūqꝫ facere pͥus tn̄ requiſita vxorē qd̓ ꝯuertat̉ que ſi tunc nolit⁊ poſtea peracto tempore conuertatur nō exibit vir ſuꝰreddendꝰ ſi votū emiſerit vl̓ cū alia ꝯͣxerit ⁊ debet ſibiimputare in penā tarde ꝯuerſiōisD. iiij. ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ fidel̓ ꝯuerſus ad fidē cū infideli ꝯͣhe̓ nō poſſit. dicit .n. canōi. ꝙnon poteſt īfidel̓ in eius ꝯiūctiōe ꝑmane̓ q̄ iāin xp̄ianā trāſlata ē fidē. ¶ Pͣ. Mr̄imōiū fatū in gͣdū ꝓhibito ē dirimendū ſꝫ infideles qn̄doqꝫ cōtrahūt ī gͣdū ab ecc̄ia ꝓhibito gͦ ad minꝰ in hͦ caſu fidel̓cū infideli ꝑmanere nō poteſt. ¶ Pͣ. Fidel̓ nō poteſt ſimulhabere plures vxores hͦ aūt ꝯtingeret ſi poſſet poſtꝯuerſionē cū pͥori vxore ꝯmorari qꝛ ꝯtīgit qndoqꝫ ꝙ infidelis habuit plures vxores ſimul vl̓ etiā vnā repudiata aliā duxerit gͦ videt̉ ꝙ nō poſſit fidel̓ cū īfideli ꝯiugeꝑmanere. ¶ Sed contra ē qd̓. apo. j. coꝝ. vij. ꝯſulit qd̓ꝯmaneāt. ¶ Pͣ. Uir debet ꝓcurare ſalutē vxoris ⁊ ecōuerſo ſed fidel̓ cū infideli ꝯmanēdo poteſt eiꝰ ſalutē procurare gͦ videt̉ ꝙ poſſit ei ꝯmanere. ¶ ℟º dd̓ ꝙ circa hͦꝯſiderandū eſt qͥd ſit licitū ⁊ qͥd expediens. licituꝫ quidem eſt vt fidelis infidelē dimittat in quocunqꝫ caſu qꝛper baptiſmū iam tranſit in aliā vitā cuius vxor nō eſtparticeps. Expediēs autē videt̉ et de hoc apl̓s conſiliūdat qd̓ ſi infidelis ꝯſentit habitare ſine igͦminia creatoris. fidelis infidelē nō dimittat ⁊ p̄cipue ſi de eius ꝯuerſione ſpes habeat̉ alias nō debet ꝯmanere tū ꝓpter ſuūꝑiculū tū ꝓpter ꝑiculū ꝓlis ratio qꝛ periculū eſt ne ꝓlesſequat̉ cultū infidelis ꝑētis ⁊ ne fidel̓ ꝑuertat̉ ꝑ infide-